Ε, όχι ακριβώς του κόσμου αλλά τέλος πάντων στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης, το ακρωτήριο Ταίναρο στη Μάνη. Ο φάρος δεν έχει πια φύλακα, αλλά λειτουργεί αυτόματα, με χρονοδιακόπτη και με ηλιακή ενέργεια όπως φαίνεται παρακάτω.
Φτάνεις ακολουθώντας το δρόμο μετά τη Βάθεια προς το Μαρμάρι και μετά παίρνεις τη διασταύρωση για Ταίναρο. Ο δρόμος τελειώνει σε μια κατάξερη πλαγιά έξω από μια ταβέρνα. Έχει και ενοικιαζόμενα δωμάτια και πάρκινγκ μόνο για τους πελάτες. Λίγα μέτρα πιο κάτω πάντως υπάρχει πολύς χώρος για να παρκάρεις. Συνήθως έχουν ήδη πιάσει θέσεις Ιταλοί με τροχόσπιτα (οι Ιταλοί είναι παντού στη Μάνη) και από εκεί αρχίζει και το μονοπάτι για τον φάρο (τμήμα του διακρίνεται κάτω αριστερά).
Η διαδρομή είναι εξαιρετικά βατή και διαρκεί περίπου 40 λεπτά. Προσοχή όμως δεν υπάρχει σκια ή νερό ούτε για δείγμα, μιλάμε για εντελώς άγονο μέρος, αυτή είναι άλλωστε και η άγρια ομορφιά του. Ο φάρος αρχίζει να διακρίνεται μόνο στα τελευταία 5-10 λεπτά, μέχρι τότε τυφλή εμπιστοσύνη στο μονοπάτι. Στην αρχή της διαδρομής υπάρχει ένα φανταστικό κολπάκι με γαλαζοπράσινα νερά – το σημειώνεις για να κολυμπήσεις στην επιστροφή.
Εκεί κοντά είναι και τα απομεινάρια ενός ψηφιδωτού που ανήκε κάποτε σε ιερό. Ο χώρος γύρω και η φοβερή ζέστη δε αφήνουν καμμια αμφιβολία ότι εδώ είναι όντως, όπως έλεγαν, οι πύλες του Άδη.
Πλησιάζοντας στο φάρο άφησε λίγο το μονοπατάκι και ανέβα στο λοφάκι που καταλήγει στη μύτη για να κοιτάξεις προς τα πίσω και να δεις και τους δύο κόλπους Μεσσηνιακό και Λακωνικό και την Πελοπόννησο να ανοίγει σα πλατανόφυλλο. Φωτογραφία από αυτό συγκεκριμένα δεν έχει – πρέπει να πας εκεί. Λένε ότι αξίζει να είσαι στο φάρο στη δύση ή στην ανατολή του ήλιου. Δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα. Είδα όμως ότι έχει πολύ χώρο στον περίβολο για να στρώσεις και να κοιμηθείς. Ίσως του χρόνου.
Φέτος έκανα τη διαδρομή μεσημεράκι και ευτυχώς φύσαγε πολύ. Ήταν 7 Αυγούστου, καλά καλά δεν πέρασαν ούτε δύο εβδομάδες και μου φαίνεται ήδη πολύ μακριά. Εδώ δεν έχει σταματήσει να βρέχει. Θέλω επειγόντως διακοπές.
22 Αυγούστου, 2006 σε 3:16 μμ
Συγκλονιστικό το τοπίο, και ιδιαίτερα σε συνδυασμό με τη σκέψη ότι πρόκειται περί ενός γεω-πολιτιστικού άκρου.
Καταπληκτική φυσικά και η πύλη στον Άδη, απόδειξη της ρεαλιστικής και επίσης φιλοσφημένης αντίληψης των αρχαίων Ελλήνων για το θάνατο. Η διαλεκτική σχέση του Ελληνικού τοπίου με την ιστορία και τη μυθολογία του πάντα αξεπέραστη.
25 Αυγούστου, 2006 σε 3:20 μμ
Task gia thn epomenh episkepsh:
Sth deuterh foto, ligo pio aristera apo ta eikonizomena para8ura exei ena toixaki mpalkoniou. Skarfalwneis, mpaineis sto mpalkoni, kai apo ekei dineis salto mesa sto spitaki tou ex-farofulaka -apo to para8uro-mpalkonoporta xwris sideria (h mhpws ebalan kai se auto twra pia?). Perpatas anamesa sta skonismena apomeinaria grafeiou-krebatokamaras-kouzinoulas. Briskeis thn eisodo ston faro, anebaineis th skouriasmenh skala tou, kai apolambaneis super-duper 8ea apo thn korufh ths akrhs tou kosmou (mono pou kanei ligh zesth ekei mesa)!