«Δες πώς φυσάει. Τέτοιες μέρες ήταν που μας έκαψε και πριν 4 χρόνια», είπε. Ήταν 9 Αυγούστου 2006 στην Καρέα, ψηλά στο βουνό πάνω από το Οίτυλο. Ο Καριώτης είχε δίκιο να φοβάται. Από το πρωί σήμερα, οι μετρημένοι στα δάχτυλα κάτοικοι προσπαθούν να σώσουν το χωριό τους από τη φωτιά. Μαζί τους εδώ και λίγες ώρες κι ένα όχημα της πυροσβεστικής. Φως και τηλέφωνο, κομμένα από προχτές.
Το πρωί, είχαν φωνάξει την πυροσβεστική να σβήσει με τα αεροπλάνα τη μικρή εστία για να προλάβουν τα χειρότερα. Δεν τους άκουσαν. Τώρα οι φλόγες τρώνε δέντρα, θάμνους και λουλούδια γύρω από τα πέτρινα σπίτια. Και να ήθελαν δεν μπορούν εύκολα να φύγουν. Η Καρέα βλέπει από ψηλά την κοιλάδα και τα 4-5 άλλα χωριά της περιοχής από όπου ανεβαίνει η φωτιά, και ο δρόμος περνά μέσα από τις φλόγες.
Εδώ, μακριά, τα νέα φτάνουν από τα κινητά και τις ειδήσεις του Σκάι που ακούω στο ίντερνετ. Λένε ότι η Μάνη καίγεται από το Γύθειο, μέχρι την Αρεόπολη και τα γύρω χωριά, και μετά μέχρι τον Κότρωνα και πιο κάτω. Μέρη με πηγές και βλάστηση. Ελιές, θάμνοι, μικρά δέντρα – πάντως βλάστηση. Αυτά πάνε. Μαζί και κάποια σπίτια. Τώρα η αγωνία είναι για τους ανθρώπους.
Ώρα 11.25 το βράδυ (ώρες Ελλάδας): “Πριν λίγο κινδυνέψαμε αλλά τώρα ο κίνδυνος πέρασε”. Κλείνω το τηλέφωνο για να μη χαλάω τη μπαταρία του κινητού του, η οικογένεια περιμένει τα νέα στην βυθισμένη στο σκοτάδι Αρεόπολη.
Ώρα 4 το πρωί: Η φωτιά επιστρέφει, μπαίνει στην Καρέα και απειλεί ανθρώπους και κτίρια. Κάτοικοι και πυροσβεστική καταφέρνουν να την αναχαιτίσουν.
Τετάρτη πρωί: Η πυρκαγιά έχει τεθεί υπό έλεγχο.
Η Καρέα δεν έχει πια τις καρυδιές της, και όσες ελιές είχαν γλιτώσει το 2002 πάνε κι αυτές. Άλλα χωριά ήταν πιο άτυχα.
Η φωτογραφία, παλιά, από τη σελίδα του δήμου Οιτύλου
