Αργά; Ποτέ δεν είναι αργά. Πέντε μέρες μετά την επιστροφή στο χωριό, ο επίλογος για το φεστιβάλ. Οι εννέα μέρες στην πόλη που γιόρταζε το σινεμά του κόσμου ήταν μαγικές. Κάθε φορά είναι, κάθε φορά και περισσότερο. Οικογένεια και φίλοι (γεμάτοι νέες ιστορίες παρόλο που γκρινιάζουν ότι τίποτα δεν αλλάζει), εικόνες (υπερβολική δόση από αυτές), μυρωδιές (ναι, και του Θερμαϊκού), γεύσεις (που αργότερα γίνονται παραπανίσια κιλά) συνήθειες (κυρίως οι κακές), σε δένουν με ένα μέρος και σου θυμίζουν πως για να μπορείς να φεύγεις πρέπει πάντα να θυμάσαι να επιστρέφεις.
Και το φεστιβάλ; Το φεστιβάλ είναι κάθε χρόνο η πρόφαση, μια ιστορία, ένα ωραίο παραμύθι του Νοεμβρίου. Μπαίνεις στο λιμάνι, τριγυρνάς στις αποθήκες από προβολή σε προβολή και ταξιδεύεις σε άλλα μέρη. Όταν η οθόνη ασπρίζει επιστρέφεις με μιας στην άνεση του οικείου, στην ομίχλη, τη θάλασσα, τον Όλυμπο απέναντι, στην πόλη που λάμπει κάτω από τους χρωματιστούς προβολείς με τα τσίπουρα, τις μπύρες και τις μουσικές να περιμένουν στη γωνία.
Σε λίγες μέρες πάλι εκεί.
