Σαν σήμερα πριν 34 χρόνια ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, δίνει εντολή να σταματήσει ο βομβαρδισμός θέσεων των κομμουνιστών Βορειοβιετναμέζων. Πρόκειται για την αρχή του τέλους της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης που είχε αρχίσει το Φεβρουάριο του 1955. Το τέλος θα έρθει δύο μήνες αργότερα με την ουσιαστικά άνευ όρων αποχώρηση των αμερικανών στρατιωτών από το Νότιο Βιετνάμ. Και η εικόνα του ελικοπτέρου που απογειώνεται με τους τελευταίους αμερικανούς από την ταράτσα της πρεσβείας στη Σαϊγκόν αφήνοντας πίσω εκατοντάδες συνεργάτες των ΗΠΑ και τις οικογένειές τους, θα σημαδέψει την αμερικανική ιστορία.
Η κατάπαυση πυρός τίθεται επισήμως σε ισχύ στις 27 Ιανουαρίου μετά τη συμφωνία ειρήνης που επετεύχθη στο Παρίσι. Οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν να αποσύρουν το στρατό τους και ως αντάλλαγμα οι Βορειοβιετναμέζοι ελευθέρωσαν τους Αμερικανούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτίσει. Η συμφωνία ειρήνης προέβλεπε επίσης την επανένωση “στο μέλλον” του Βιετνάμ.
Φεύγοντας οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν να στείλουν στο Νοτιοβιετναμέζο πρόεδρο Νγκουιέν Βαν Θιέου και το δικτατορικό καθεστώς του πολλά χρήματα, όπλα και πολεμοφόδια για να αντιμετωπίσει τους κομμουνιστές Βορειοβιετναμέζους. Δύο χρόνια μετά, στις 21 Απριλίου του 1975 ο Νγκουιέν Βαν Θιέου κατήγγειλε τους Αμερικανούς ότι τον εγκατέλειψαν να πολεμήσει μόνος του για την “ελευθερία” αφού πρώτα τον εξαπάτησαν για να υπογράψει τη συμφωνία ειρήνης. Παραιτήθηκε λέγοντας πως δεν μπορεί κανείς να εμπιστεύεται τις ΗΠΑ. Στις 30 Απριλίου οι Βορειοβιετναμέζοι είχαν μπει στη Σαϊγκόν και το Νότιο Βιετνάμ έπαυε να υπάρχει.
Οι Αμερικανοί είχαν επισήμως 45.933 νεκρούς στο πεδίο της μάχης, οι Νοτιοβιετναμέζοι 181.483 και οι Βορειοβιετναμέζοι 922.290 (στοιχεία από ΒΒC News, φωτό από την εφημερίδα της Αυστραλίας The Age).
15 Ιανουαρίου, 2007 σε 7:56 μμ
Το Βιετνάμ σήμερα ανήκει σε ένα από τα αγαπημένα μου πολιτικά στοιχήματα για την επόμενη εικοσαετία: αν δηλαδή ο οικονομικός φιλελευθερισμός (σε εξέλιξη από το 1986) και η ραγδαία ανάπτυξη θα οδηγήσουν και στην πολιτική φιλελευθεροποίηση. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την Κίνα. Δεν ξέρω αν θα ήταν σωστό να χαρακτηρίσουμε το Βιετνάμ μικρογραφία της Κίνας, αλλά όλα αυτό δείχνουν. Ίσως τα πράγματα να είναι κάπως ευκολότερα εκεί κάτω, καθώς μιλάμε για μικρότερο λαό (85 εκατομμύρια) και πιο ομοιογενή κοινωνία. Πάντως με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 7% και εμπορικώς δαιμόνιο λαό, το καθεστώς το βλέπω χλωμό στο προσεχές μέλλον.