Ας περιμένουν οι γυναίκες – μια επική συζήτηση

Μπουλάς, Μπακιρτζής και Ζουγανέλης σε ένα εξαιρετικό απόσπασμα από την ταινία του Τσιώλη “Ας περιμένουν οι γυναίκες”, για να τσιμπήσει ο indictos και άλλοι φίλοι να τη δουν. Προτείνεται για κάθε ώρα, ιδίως τις εργάσιμες.

Εφτά ταινίες και μια μικρή αλλαγή

 

Ο indictos μου πέταξε το μπαλάκι και μου ζήτησε να κάνω έναν κατάλογο με τις εφτά αγαπημένες μου ταινίες. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, δεν έβγαζα άκρη και είπα να αλλάξω λίγο τους κανόνες. Εδώ είναι λοιπόν οι εφτά ταινίες που ξεχωρίζω από τη νεότερη ελληνική παραγωγή, δηλαδή από τη μεταπολίτευση κι έπειτα. Τις είδα όλες στο σινεμά, στην εποχή τους ή αργότερα σε αφιέρωμα, και σε πολύ διαφορετικές φάσεις. Γι αυτό και τις αγαπώ όλες για διαφορετικούς λόγους, οι οποίοι όμως δεν είναι του παρόντος. Παρατίθενται με χρονολογική σειρά και λινκ στην παρουσίασή τους από το σάιτ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (όπου δυστυχώς δεν υπάρχουν οι δύο πρώτες). Η φωτό του Νίκου Θεοδοσίου από εδώ.

1. Τα χρώματα της Ίριδος (1975) – Νίκος Παναγιωτόπουλος

2. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979) – Νίκος Νικολαΐδης

3. Τα παιδιά του Κρόνου (1985) – Γιώργος Κόρρας

4. Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991) – Θόδωρος Αγγελόπουλος

5. Απόντες (1996) – Νίκος Γραμματικός

6. Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998) – Σταύρος Τσιώλης

7. Οι γενναίοι της Σαμοθράκης (2003) – Σταμάτης Τσαρουχάς

Κάνω με τη σειρά μου πάσα στους/στις Beta Blank, Διπλωματικό Λαθρεπιβάτη, Αναστασία, Δε μασάμε ρε, Ροΐδη, Argos, και Zoi20 για να απαριθμήσουν, αν θέλουν, τις δικές τους αγαπημένες ταινίες (ελληνικές ή/και ξένες).