Για την Αμαλία που δεν είναι πια εδώ

Επιστρέφοντας από ταξίδι διάβασα με καθυστέρηση για τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου, της κοπέλας που ταλαιπωρήθηκε από ορισμένους γιατρούς και νοσοκομεία και βρήκε τη δύναμη να αντιδράσει δημιουργώντας ένα (β)λόγιο και μιλώντας ανοιχτά για την αρρώστια της και την εμπειρία της. Η ιστορία της Αμαλίας απασχόλησε εσχάτως και αρκετές εφημερίδες. Όσοι δεν γνωρίζουν την περίπτωση ας ρίξουν μια ματιά στο (β)λόγιο που έγραφε εδώ.

Θυμόμαστε την Αμαλία και σκεφτόμαστε όλους εκείνους τους ανθρώπους που υπέφεραν και υποφέρουν σιωπηλά όχι μόνο από την αρρώστια αλλά και από την εξευτελιστική αντιμετώπιση που τους επιφυλάσσουν άλλοι άνθρωποι. Γιατί, οι στατιστικές του πόνου δεν είναι μόνο οι αριθμοί – σε κάθε αριθμό αντιστοιχεί ένα όνομα, ένας άνθρωπος.

Στη 1 Ιουνίου έχει οργανωθεί μια συντονισμένη δράση από πολλά (β)λόγια. Δεν είμαι σίγουρος αν θα έχω πρόσβαση σε υπολογιστή εκείνη τη μέρα. Αν δεν τα καταφέρω να συμμετάσχω ας είναι αυτή η καταχώρηση μια μικρή εισφορά.

Κυριακή 3 Ιουνίου: Τελικά προχτές δεν είχα πρόσβαση σε υπολογιστή με δίκτυο. Επέστρεψα αργά χτες και είδα ότι σε ελάχιστο χρόνο, αρκετοί άνθρωποι κατάφεραν να συντονιστούν και να συμφωνήσουν σε ένα κοινό πακέτο ενεργειών τις οποίες υλοποίησαν κιόλας! Ορισμένα μέσα ενημέρωσης έπαιξαν την ιστορία κι έτσι πήγε και πιο έξω από τα στενά όρια των (β)λόγιων. Μπράβο σε όλους, ό,τι και αν εισέφεραν – εμπρός για τη συνέχεια.

Όταν η Αθήνα έγινε κόκκινη (φωτό από aka)

Πίνοντας και τραγουδώντας μπροστά από τη Βουλή, κόκκινοι κάτω από έναν καταγάλανο αττικό ουρανό (φτου φτου δεν το πιστεύω ότι το γράφω αυτό). Λίγο πιο κάτω στην είσοδο του μετρό, συνθήματα όπως “θα ψήσουμε τις πίτσες” που θα αποδειχτούν τελικά κάπως αισιόδοξα. Ας είναι, μπορεί οι κακοί να νίκησαν (όπως άλλωστε γίνεται συνήθως), εμείς αυτό που κρατάμε είναι τα τραγούδια των καλών που δεν σταμάτησαν με την ήττα. Δυο πολύ χαρακτηριστικές εικόνες από την κόκκινη εισβολή στην Αθήνα, με τον φακό της aka.

Το παρόν (β)λόγιον θα σιγήσει και πάλι για λίγες μέρες καθώς οι δεκάδες συντελεστές του θα απολαμβάνουν στα κλεφτά ένα τριήμερο σε δισκάδικα και βιβλιοπωλεία του Λονδίνου (εντάξει και σε παμπ). Και πάλι εδώ από Τρίτη.

Στη χώρα των Σάρδων – 2

Κάποιοι τοίχοι στη Σαρδηνία έχουν τυφλά μπαλκόνια, κάποιοι άλλοι έχουν μάτια (φωτό el pibe). Μάτια που κοιτούν προσεκτικά, ελέγχουν το δρόμο και κόβουν τους περαστικούς ιδίως όταν αυτοί δεν είναι ντόπιοι. Από μέσα γιαγιάδες με τσεμπέρια παρατηρούν, κουνάνε το κεφάλι και σχολιάζουν σε μια από τις πολλές γλώσσες του νησιού. Στη Σαρδηνία μιλάνε λέει τα καλύτερα ιταλικά, τα έμαθαν σαν ξένη γλώσσα για να συνεννοούνται μεταξύ τους οι ντόπιοι.

Στα ιταλικά είναι και η ιστορία αυτού του παλιού τοίχου στο Κάλιαρι (επάνω, φωτό el pibe). Μια ιστορία που άφησε πολλά σημάδια πίσω της τα οποία προτιμούν να τα ξεχνούν ή να τα σβήνουν όπου τα βρίσκουν οι σημερινοί Σάρδοι.

Παραδίπλα, το θέμα είναι τόσο παλιό όσο και σύγχρονο: ο κοινωνικός πόλεμος μας κοιτά, γελά και στέλνει αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Ακόμα και χωρίς συνθήματα, μάτια και τυφλά μπαλκόνια, τα σπίτια στη Σαρδηνία είναι γεμάτα χρώμα. Αποχρώσεις κίτρινου, γαλάζιου, πράσινου, καφέ, πορτοκαλί, ροζ, τα πάντα εκτός από άσπρο (φωτό chumba).

Στον τελικό της Αθήνας (φωτό aka)

Στον τοίχο της Αθήνας ο τερματοφύλακας εκτινάσσεται για να αποκρούσει το φαρμακερό σουτ του τύπου με το καπέλο και τη γραβάτα. Ο ανώνυμος καλλιτέχνης του τοίχου δεν ολοκληρώνει τη φάση. Δε χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Ο τερματοφύλακας θα το πιάσει επειδή ο τύπος με τη γραβάτα είναι αντιπαθητικός.  

Πάνω κάτω το ίδιο θα συμβεί και σήμερα το βράδυ. Επειδή η Μίλαν του Μπερλουσκόνι είναι αντιπαθής, θα κερδίσει η Λίβερπουλ. Όπως στην Κωνσταντινούπολη που ο τερματοφύλακάς της, της είχε δώσει τη νίκη στα πέναλτυ. Και στο τέλος του αγώνα οι κόκκινοι φίλαθλοι που προχθες έπιναν τη μπυρίτσα τους στο Σύνταγμα με φόντο τη Βουλή, θα τραγουδήσουν (χάσουν-κερδίσουν) το “You’ll never walk alone again“, τον δεύτερο ωραιότερο ποδοσφαιρικό ύμνο -φυσικά μετά το “Forever blowing bubbles” της μιας και μοναδικής West Ham United. Για του λόγου το αληθές, οι δύο ύμνοι παρακάτω:

Στη χώρα των Σάρδων – 1 (φωτό el pibe)

Η θάλασσα στη Σαρδηνία δεν είναι πάντα φιλική, γαλήνια και γαλαζοπράσινη. Κάποτε αγριεύει και παίρνει αυτό το μεταλλικό σκληρό χρώμα που προειδοποιεί ψαράδες και ναυτικούς και θυμίζει ποιος είναι το αφεντικό. Η φωτό από μια τέτοια μέρα σε ένα ακρωτήρι στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, στην Αρτζεντιέρα, την πόλη φάντασμα την οποία εγκατέλειψαν οι κάτοικοί της όταν το βουνό σταμάτησε να βγάζει ασήμι.

Την Μπόζα, όμως, τη γραφική πόλη λίγο πιο κάτω στη δυτική ακτή, δεν έχεις κανέναν λόγο να την εγκαταλείψεις. Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Τέμο, ένα χιλιόμετρο από τη θάλασσα προσφέρει γαλήνιο λιμάνι στους ψαράδες για να ξεφορτώσουν την ψαριά και να απλώσουν τα δίχτυα τους. Στο βάθος, ποδηλάτες ξεκουράζονται πριν ξεκινήσουν για τον επόμενο σταθμό τους. Μία μέρα πριν είχε περάσει από τη Μπόζα ο ποδηλατικός γύρος της Ιταλίας.