Ένα κερί για τους νεκρούς στην Αρτέμιδα
Δημοσιεύθηκε από chumba στο Σεπτέμβριος 5, 2007
Καμμιά φορά στα ένθετα των εφημερίδων βρίσκεις κομμάτια πραγματικά διαμάντια. Τέτοιο ήταν το οδοιπορικό στα κατεστραμμένα χωριά της Ηλείας που δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜagazino της Κυριακής. Το κείμενο υπογράφει η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου και τις φωτογραφίες ο Ιάκωβος Χατζησταύρου.
Η δημοσιογράφος καταγράφει σε λίγες γραμμές, μικρές, απλές -γι αυτό και τελικά συγκλονιστικές- ιστορίες κατοίκων χωριών της Ηλείας που έζησαν τη μεγάλη φωτιά ή πέθαναν από αυτή. Ο φωτογράφος προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνία της αγωνίας και της απώλειας, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά τη φωτιά. Και οι δύο στέκονται με σεβασμό, δίπλα στους ντόπιους χωρίς να κραυγάζουν και χωρίς να επιδιώκουν την εύκολη συγκίνηση. Σα να λέμε άνθρωποι, όχι κοράκια.
Το κείμενο δεν μπόρεσα να το βρω στο ίντερνετ για να βάλω παραπομπή. Βρήκα όμως τις φωτογραφίες στην ιστοσελίδα του Ιάκωβου Χατζησταύρου, (η ιστοσελίδα εδώ και η ενότητα για τις φωτιές στην Πελοπόννησο εδώ) από την οποία δανείστηκα και την παραπάνω. Δείχνει συγγενείς θυμάτων να απομακρύνονται από εκεί που κάποτε ήταν δάσος, έξω από την Αρτέμιδα. Προηγουμένως κάρφωσαν κεριά στις στάχτες όπου βρέθηκαν οι σοροί των δικών τους.
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 3:16 μ.μ
Κι ομως…μια εβδομαδα μετα ολοι τους εχουν ξεχασει και πανω στα πτωματα τους ετοιμαζουν τις καλπες…
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 3:41 μ.μ
Δεν έχεις καθόλου άδικο φίλε.
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 4:51 μ.μ
Πολύ καλό το σημείωμά σου, μπράβο!
Μια και δεν έχει βρεθεί το κείμενο, σκέφτηκα να βάλω εδώ ένα σχετικό, και θαυμάσιο, νομίζω, κείμενο του Γιώργου Σταματόπουλου, από την “Ελευθεροτυπία” της 27ης Αυγούστου:
ΠΕΝΤΕ ΛΑΜΠΑΔΕΣ ΕΝΟΧΗΣ ΚΙ ΟΔΥΝΗΣ
Πέντε λαμπάδες να στηθούν να καίνε αιώνια, να φωταγωγούν την εγκληματική αδιαφορία μας για τον τόπο που μας γέννησε· πέντε λαμπάδες να μας θυμίζουν τον τρόμο των τεσσάρων μικρών παιδιών και τον σπαραγμό, την ανείπωτη (…) αγκαλιά της μάνας. Πέντε λαμπάδες σε σχήμα μιας τεράστιας αγκαλιάς, τόσο μητρικής και τόσο αδύναμης μπροστά στον όλεθρο, στη μανία της φλόγας.
Διότι εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε τη μανία στην ανελέητη φωτιά: η αρχιτεκτονική μας, η μη εκτίμηση της φυσικής ομορφιάς, η οικοπεδοφαγία μας, ο άνευ όρων πλουτισμός, η εγκατάλειψη της αλληλεγγύης, το μίσος μας για τη ζωή. Πέντε λαμπάδες φρίκης, αδιανόητης· πέντε λαμπάδες να καίνε τη μοίρα μας, να φωτίζουν με το φως τους το θαύμα των παιδιών, την αβάσταχτη οδύνη του μητρικού θρήνου, την παγκόσμια αγκαλιά της μάνας.
Η φύση, η Γη, η Μάνα, η Πελοπόννησος, η Ομορφιά, η Ανιδιοτέλεια δεν υπάρχουν πια. Μόνο η σιωπή του θανάτου. Σιωπή που μακάρι να ωθούσε σε ενέργεια τη λησμονημένη ανθρωπιά, να έδινε φως και φωνή στην ποίηση, στον άνθρωπο, στην κάθε μέρα του, στα μύχια του νοήματος. Πέντε λαμπάδες-όνειρα μιας απέραντης ομορφιάς που μας τυλίγει αλλά η ασχήμια μας την επισκιάζει και τη δηώνει. Πέντε λαμπάδες να κάψουν τον ουρανό της αναισθησίας, των φιλοσοφικών ανοησιών, των πολιτικών και αισθητικών ιδεών. Ποιος φιλόσοφος είναι ικανός να ερμηνεύσει το λαμπάδιασμα της μάνας με τα τέσσερα βλαστάρια; Ποιος να ερμηνεύσει το ανερμήνευτο του πανικού, του πυρός, του θανάτου; Οι ίδιοι δημιουργήσαμε τον πολιτισμό του εγκλωβισμού και του αφανισμού, εμείς καίμε το σώμα της χώρας.
Πέντε λαμπάδες να στηθούν εκεί που η μάνα έχασε τα παιδιά της· λαμπάδες ενοχής για τον σκολιό δρόμο που τράβηξε η ανθρωπότητα, για τη ζωώδη ευημερία μας, για το «σιχαμένο» πλάσμα άνθρωπος.
ΥΓ. Η απάντησή σου στον Πρέζα TV με χαροποίησε.
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 6:03 μ.μ
Ένα κερί για τους νεκρούς στην Αρτέμιδα (Tribes)
Ο chumba δίνει εύσημα σε ένα από τα πιό αξιόλογα οδοιπορικά εντύπων στην καμένη γη της Ηλείας, κι εντοπίζει τις online φωτογραφίες του
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 6:26 μ.μ
…
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 8:20 μ.μ
@ Αϊάσανθος Ίων
Σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια και για το ωραίο (αν και κάπως λυρικό για το γούστο μου) κείμενο που ευγενικά προσέθεσες.
@ Indictos
Κι εγώ μάστορα έπαθα ζημιά με τις φωτό (αλλά και με το κείμενο). Αξίζει τον κόπο να ψάξεις να το βρεις. Η ιστορία ανθρώπων που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και βρίσκονται ξαφνικά να πηγαίνουν κάπου χωρίς να ξέρουν πού, πώς και γιατί μου έφερε στο μυαλό το πιο σύντομο ίσως διήγημα του Χέμινγουεϊ με τίτλο “Ένας γέρος στη γέφυρα”. Γράφτηκε το 1938 και έχει φόντο τον ισπανικό εμφύλιο αλλά ταιριάζει γάντι. Το βρήκα (στα αγγλικά) εδώ: http://home.nc.rr.com/jhartzog/oldmanatthebridge.html
Σεπτέμβριος 5, 2007 στο 10:46 μ.μ
Σε ευχαριστώ φίλε.
Υ.Γ. Και ένα πρόχειρο συμπέρασμα από τα δύο κείμενα. Ο Φασισμός και η Φωτιά έχουν τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα.
(να μην ξεχνάμε και τίνος ιδέα ήταν η Ολυμπιακή φλόγα, έτσι;)
Σεπτέμβριος 6, 2007 στο 7:01 π.μ.
Ακριβώς, χαίρομαι που σ’ άρεσε. Είναι από τα αγαπημένα μου κείμενα.
Οκτώβριος 1, 2007 στο 2:50 μ.μ
@ chumba
Σε ευχαριστώ ειληκρινά, σημασία έχει ο τρόπος που προσεγγίσεις τα πράγματα, ολα αυτά που αισθάνεσαι, την ζωή σου,
ο δρόμος; δεν ξέρω, όταν σε κοιτάς το βράδυ να σου χαμογελάσεις; ίσως η ελπίδα οτι δεν θα πας πολύ βαθιά στην κόλαση; δεν ξέρω, η κουκίδα σου στο γαμημένο απροσπέλαστο τείχος; η ελπίδα σου;
Σε ευχαριστώ
ΥΓ: Και να σκεφτείς πως μας έκραξαν
Οκτώβριος 1, 2007 στο 3:55 μ.μ
Ιάκωβε, όλοι όσοι είδαμε τις φωτό που έβγαλες πρέπει να σε ευχαριστούμε. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι σας έκραξαν. Όταν μια δουλειά διαφέρει τόσο, κάποιοι τρομάζουν και αντιδρούν όπως έχουν συνηθίσει και ξέρουν.
Οκτώβριος 4, 2007 στο 12:43 μ.μ
Καλημέρα
Είχα την τιμή να με καλέσουν να συμμετάσχω σε μια multi ομαδική έκθεση με conseptual art και ρεπορτάζ, με εικαστικούς καλιτέχνες, ζωγράφους, φωτογράφους ερασιτέχνες και επαγγελματίες και πάει λέγοντας, αν και ειληκρινά ομολογώ πως με τρομοκρατούν κατι τέτοια, το πήρα απόφαση οπότε απο Παρασκεύη 5/10 και νομίζω εως και 26/10 θα εκτεθούμε
ΌΛο αυτό γίνεται στην Κατεχάκη 56 “Ορίζοντας” και με τίτλο “Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε”
http://www.orizontas.net.gr http://www.myspace.com/aerapatera
Έλπίζω και εύχομαι να γίνει κατι
όποιος μπορεί ας έρθει
Ιάκωβος
ΥΓ Συγνώμη που χρησιμοποίησα αυτό τον χώρο για προσκληση-ενημέρωση, αν υπάρχει πρόβλημα σβήστο οκ;
Οκτώβριος 4, 2007 στο 1:56 μ.μ
Εμείς ευχαριστούμε για την ενημερωση.
Οκτώβριος 4, 2007 στο 2:17 μ.μ
Ιάκωβε, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αντιθέτως το κάνω σε λίγη ώρα και καταχώρηση. Δεδομένου πως δεν μπορώ να έρθω, λόγω απόστασης, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Καλή τύχη.