Η μικρή μας κωμόπολη μια φορά το χρόνο και ξενυχτά για τα καλά. Μπαρ, κλαμπ, αλλά και κάποια μουσεία, γκαλερί και μέσα μεταφοράς λειτουργούν μέχρι το πρωί της επομένης. Σκηνές για συναυλίες, πάγκοι με μπύρες και φαγητά στήνονται σε πλατείες και πεζόδρομους, και όλο αυτό το σκηνικό ονομάζεται “Λευκή Νύχτα“. Φέτος η νύχτα αυτή ήταν του Σαββάτου 29/9. Η μικρή βόλτα στις επόμενες γραμμές πέρασε από λίγα από τα δεκάδες μέρη που φιλοξενούσαν εκδηλώσεις. Κράτησε κάπου 6 ώρες, από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 4 το πρωί, όταν επικράτησαν οι μπύρες και η κούραση. Στα πιο πολλά μέρη και συγκροτήματα υπάρχουν λινκ και κάπου-κάπου και φωτό (δυστυχώς με κινητό) μήπως και μείνει κάτι από την πολύ ωραία ατμόσφαιρα εκείνης της βραδυάς. Μιας βραδυάς με ξαστεριά, δυνατό φεγγαρόφως και πολύ μουσική που έκανε τις Βρυξέλλες να μοιάζει με πόλη κανονική, μεγάλη, περίεργη και ζωντανή.
Η βόλτα ξεκίνησε από την παλιά εργατική γειτονιά στο κέντρο, τη Μαρόλ. Εκεί στην πλατεία, είχαν ανάψει μια μεγάλη γιορταστική φωτιά (περιφραγμένη και με όχημα της πυροσβεστικής δίπλα, μην ξεχνιόμαστε). Μια τοπική μπάντα χάλκινων, η Μαρόλ Μπρας Μπρολ (φωτό πάνω), έπαιζε για καμμιά 30ριά περίεργους. Κάτι που θύμιζε βαλκανική μουσική. Στο τέλος, κατά τις 10.30, μοιράζουν κι ένα χαρτί με στίχους για να τραγουδήσει το κοινό. Είναι ο εθνικός ύμνος. Σε μια χώρα που 111 μέρες μετά τις εκλογές δεν έχει ακόμα νέα κυβέρνηση και που η αντιπάθεια μεταξύ μεταξύ ολλανδόφωνων Φλαμανδών και γαλλόφωνων Βαλόνων απειλεί την ίδια τη συνοχή της, το Σάββατο το βράδυ σε μια πλατεία 30 άνθρωποι τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο (ο οποίος φυσικά είναι και στις δύο γλώσσες).
“Μη φύγετε, αρχίζει σε 5 λεπτά”, λέει ο τυπάκος στη γωνία της πλατείας, στη Μαρόλ. Έξω από το μαγαζί για τατουάζ και τρύπημα, “Σύγχρονο κρεοπωλείο” (Boucherie moderne), ένα συγκρότημα κουρδίζει. Δίπλα, πάγκος με μπύρες και από πάνω μια μικρή τέντα για τη βροχή που φέτος δεν ήρθε. Το συγκρότημα, μπάσο, κιθάρα και ντραμς αποτελείται από υπαλλήλους και φίλους του σύγχρονου κρεοπωλείου. Ο τραγουδιστής όμως είναι μέσα από τη βιτρίνα. Ο Φιλ (φωτό πάνω), φοράει ροζ περούκα, γυαλιά ηλίου, είναι ημίγυμνος και τυλιγμένος με σελοφάν. Την ώρα που τραγουδά, ένας τύπος με μάσκα, του καρφώνει (άδειες) σύριγγες στα χέρια και στα φρύδια κι ένας άλλος του σκίζει το σελοφάν και του χτυπά τατού. Ο Φιλ γελά, τραγουδά και καπνίζει. Το συγκρότημα παίζει κάτι που μοιάζει με Death in Vegas και το όλο σκηνικό είναι απίστευτο. (Παρακάτω βιντεάκι από παλιότερη εμφάνισή τους στο ίδιο μέρος).
Συνέχεια στην κατηφόρα του πεζοδρόμου. Η πισίνα/λουτρό είναι ανοιχτή και προσφέρει μπάνιο και μασάζ. Ανακατασκευάστηκε το 1953 είναι μεγάλη και σε όροφο. Κολυμπάς και βλέπεις από τα παράθυρα τις στέγες της παλιάς γειτονιάς. Στον τοίχο κείμενο και φωτογραφία εξηγούν πως το κράτος γρήγορα αντιλήφθηκε ότι κολύμπι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς (φωτό κάτω).
Στον πεζόδρομο, 40-50 άνθρωποι χορεύουν γύρω από μια δεκαμελή μπάντα με πνευστά, τύμπανο και ακορντεόν. Συστήνονται ως Λος Ντρόγκος και λένε πως είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες του … Βελγίου (φωτό κάτω). Το σκηνικό είναι όσο πιο κοντά γίνεται στα Καστοριανά ραγκουτσάρια. Οι μουσικοί πλησιάζουν και παίζουν μέσα στο αυτί ή το ποτήρι σου. Κόσμος με πλαστικά μπουκάλια με κρασί χορεύει και κερνάει. Στο παράθυρο του τρίτου ορόφου δύο κοπέλες χαζεύουν το θέαμα στο δρόμο. Η μία φορά τη μουσουλμανική μαντήλα.
Επόμενος σταθμός, ένας σταθμός σιδηροδρομικός που έχει γίνει εναλλακτικό κέντρο για συναυλίες εκθέσεις κλπ, το Recyclart. Στο δρόμο τυχαία συνάντηση με έναν γνωστό που παραπονιέται πως όλα κλείνουν νωρίς. “Είναι η πιο σκοτεινή λευκή νύχτα μέχρι τώρα”, λέει και είναι φανερό ότι δεν ξέρει τι του γίνεται. Στο Recyclart έχει δύο συναυλίες. Στον μικρό χώρο Code/Buro παίζουν οι de Lorain’s Stray Bullets (φωτό κάτω) με φόντο την έκθεση φωτογραφίας του Laurens G. “Panda“, όπου ο Ελβετός καλλιτέχνης και μέλος του συγκροτήματος έχει φωτογραφήσει το μικρό παλιό Φίατ Πάντα του σε ένα σωρό ταξίδια και μέρη. Η μουσική τους έχει ωραίο όνομα, τη λένε desperate boogie. Στον κύριο χώρο του σταθμού εμφανίζεται η ποπ πανκ κολεκτίβα Nihon Bashi με μουσικούς από την Οσάκα της Ιαπωνίας και τις Βρυξέλλες. Παίζουν δυνατά και ουσιαστικά ντύνουν μουσικά την κίνηση σε μια άλλη σκηνή απέναντί τους όπου έχουν ανέβει ηθοποιοί.
Λίγο πιο κάτω, ο πεζόδρομος της γειτονιάς, στο καρτιέ Σεν Ζακ, έξω από το καφέ Au Soleil έχει γεμίσει τέντες και πάγκους με μπύρες. Από τα ηχεία ακούγεται δυνατά χορευτική μουσική και ο κόσμος που έχει γεμίσει τον πεζόδρομο κάνει ακριβώς αυτό. Στάση στο DNA, το παλιό μπαρ που κάποτε φιλοξένησε την πανκ σκηνή της πόλης και ακόμα και σήμερα παίζει στο ίδιο κλίμα. Όχι όμως και στη Λευκή Νύχτα. Έχει στήσει μικρό μπαρ με μοχίτο και καϊπιρίνιες και μαύρο μπάρμαν δίπλα στο κανονικό μπαρ του μαγαζιού, ο DJ παίζει παλιά αμερικάνικη ροκ και στη μέση χορεύουν τρεις εμφανώς στρουμπουλές κοπέλες με χτένισμα και ντύσιμο κανονική δεκαετία 60. Έχουμε από όλα.
Γρήγορη βόλτα στην πλατεία Σεν Κατρίν, όπου η μουσική τελειώνει εκείνη την ώρα, σε έναν πάγκο όμως έχουν μείνει λίγα πιάτα κρεμμυδόσουπα. Πραγματικό βάλσαμο μετά τις τόσες μπύρες. Στους γύρω πάγκους ατελείωτες σειρές από τελειωμένες καϊπιρίνιες και μοχίτο. Η ώρα πάει 4, τα μάτια και το κεφάλι έχουν βαρύνει. Επιστροφή σπίτι χωρίς στάση στα παρακείμενα Metteko (κουβανέζικη μουσική), O’ Reilly’s (τρισάθλια παμπάλαια ποπ) και Pathé Palace (βραζιλιάνικη μουσική, ταινίες και εκθέσεις). “Ίσως η πιο ζωντανή Λευκή Νύχτα μέχρι τώρα”, λέει el pibe κι έχει δίκιο.
