Ο τίτλος της ταινίας είναι Ρατατούι (Ratatouille), όπως ονομάζεται στα γαλλικά το φαγητό με ανάμικτα λαχανικά και κόκκινη σάλτσα, κάτι σαν το τουρλού ή το μπριάμ. Το συγκεκριμένο φαγητό παίζει έναν κάποιο ρόλο στην εξέλιξη της ταινίας, πρόκειται όμως ταυτόχρονα και για λογοπαίγνιο από το ρατ (rat), τον αρουραίο. Πρωταγωνιστής σε αυτήν την απολαυστική ταινία κινουμένων σχεδίων είναι ο Ρεμί, ένας αρουραίος που έχει πάθος με τη μαγειρική.
Ο Ρεμί διαβάζει συνταγές και παρακολουθεί τηλεοπτικές εκπομπές του σεφ Γκουστό (σα να λέμε του Γάλλου Μαμαλάκη) ο οποίος έχει ως σύνθημα το “Ο καθένας μπορεί να μαγειρέψει”. Η συγκυρία θα φέρει τον Ρεμί στο υψηλού επιπέδου εστιατόριο του μακαρίτη πια Γκουστό όπου κουμάντο κάνει πλέον ο στριφνός και κακός Σκίνερ. Εκεί δουλεύει ως παιδί για όλες τις δουλειές ο Αλφρέντο Λινγκουίνι ο οποίος δεν έχει ιδέα από μαγειρική.
Η εταιρία Πίξαρ, την οποία αγόρασε η Ντίσνεϊ μετά από συνεργασία 10 ετών, συνεχίζει να φτιάχνει αριστουργήματα μετά τα “Η Ιστορία των παιχνιδιών”, “Ζουζούνια”, “Μπαμπούλας ΑΕ”, “Ψάχνοντας τον Νέμο”, “Οι Απίθανοι” και το λιγότερο καλό “Αυτοκίνητα”. Ο Μπραντ Μπερντ που σκηνοθετεί τον Ρατατούη είναι ο ίδιος που είχε σκηνοθετήσει τους Απίθανους μια καταπληκτική ταινία κινουμένων σχεδίων με θέμα υπερήρωες που έχουν αποσυρθεί από τη δράση.
Ο Ρατατούης τα έχει όλα. Δράση, αγωνία, χιούμορ, θαυμάσιο σενάριο, μαγικές εικόνες, πάρα πολύ ωραία κείμενα και διαλόγους, και εξαιρετικούς χαρακτήρες. Η κουζίνα του εστιατορίου στο Παρίσι γίνεται η σκηνή μιας συναρπαστικής ιστορίας που απευθύνεται εξίσου (αν όχι περισσότερο) σε ενήλικες και σε παιδιά. Προτιμήστε την προβολή στα αγγλικά καθώς τις φωνές τους δανείζουν μεταξύ άλλων οι Πίτερ Ο Τουλ και Ίαν Χολμ.
Η φωτογραφία (από την wiki) είναι η ετικέτα κρασιού που ήθελε να κυκλοφορήσει η Πίξαρ/Ντίσνεϊ στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο της διαφήμισης της ταινίας. Η ιδέα τελικά δεν προχώρησε εξαιτίας της ανησυχίας ότι η χρήση της συγκεκριμένης ετικέτας θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ενθαρρύνει την κατανάλωση αλκοόλ από ανηλίκους.
Μια γεύση από τον Ρατατούη στο παρακάτω τρέιλερ
8 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:43 μμ
Δεν το έχω δει ακόμα αλλά περιττό να πω ότι σκοπεύω να το δω με την πρώτη ευκαιρία!
(Η μουσική άρεσε και στον ανηψιό – το απόλυτο κριτήριο:))
8 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:03 μμ
Άκου τον ανηψιό, ξέρει!
8 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:52 μμ
Ολο λεω οτι θα παω να δω…κι ακομη να παω σε καποια αιθουσα…
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:08 πμ
Μάλλον θα το παίζει για αρκετό καιρό. Πάντως λέει στη μεγάλη οθόνη.
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:47 πμ
Kαλημέρα, επιχείρησε ένας φίλος μου να πάει να το δει και η ουρά ήταν απίστευτη… την Κυριακή όλα αυτά. Κι εγώ θέλω να πάω να το δω αλλά χωρίς πολύ κόσμο.
Μισώ τις ουρές και το περίμενε.
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:48 πμ
Γεια!
το είδα χτες στο Βακούρα, κι έχω να πω ότι ήταν υπέροχο, αναρωτιέμαι αν θα αρέσει σε παιδιά (μάλλον όχι)
Ή καλύτερη στιγμή [και εννοιολογικά αλλά και σκηνοθετικά]ήταν όταν ο κριτικός εστιατορίων δοκιμάζει το φαγητό κι επιστρέφει στην παιδική του ηλικία…
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 2:31 μμ
τέλειο, τέλειο ήταν!!
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 3:37 μμ
@ Φαίη
Η συνταγή της επιτυχίας: βγάζεις εισιτήριο από νωρίς, ας πούμε από το πρωί που ανοίγουν, πας νωρίς για να μπεις και κάθεσαι πρώτες δυο σειρές για να γεμίσει το μάτι σινεμά και να μη σε ενοχλεί κανείς. Καλύτερες μέρες είναι συνήθως είτε Δευτέρα είτε όταν μεσοβδόμαδα δείχνει ποδόσφαιρο στην τηλεόραση (εκτός βέβαια αν παίζει η ομάδα σου)
@ έντεκα
Α, Βακούρα! Κάποτε έπαιζε και τσίπουρο παραδίπλα για μετά την προβολή. Η ταινία έχει πολλά καλά. Η γενική ιδέα, ας πούμε, πως είναι απόλαυση να μαγειρεύεις, να μυρίζεις και να γεύεσαι το φαγητό, τα επιμέρους συστατικά και τους συνδυασμούς τους, ή το σημείο που καίνε τα έτοιμα γεύματα, είναι ωραίες ιδέες για γονείς και παιδιά. Και το τέλος είναι σούπερ με τους ήρωες να έχουν ανοίξει ή να τρώνε στο μικρό, φιλικό ταβερνάκι.
@ Κροτ
Και ξανοιχτικό για την όρεξη – δυστυχώς…
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:58 μμ
Η φετινή animation βιομηχανία είναι γεμάτη διαμαντάκια!
Ένα από αυτά και η εν λόγω ταινία, κατά την γνώμη μου είχε καιρό η Walt Disney να κάνει τέτοιο πράγμα.
Πολύ κατασταλαγμένο το αισιόδοξο μύνημα που περνάει!
Να κάνω μια καλοπροέραιτη συμπλήρωση. Η Pixar νομίζω πως έχει και το Toy Story στο καταστατικό της!
Χάρηκα για την(διαblogiki) γνωριμία!
9 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:24 μμ
Καλώς ήρθες Γιώργο, η χαρά αμοιβαία. Πράγματι υπάρχει πολύ ψωμί στα κινούμενα σχέδια και φέτος και προηγούμενες χρονιές. Το “Toy Story” το έβαλα όπως το βρήκα πως έχει μεταφραστεί, δηλαδή ως “Η ιστορία των παιχνιδιών”. Ο Ρατατούης ήταν εντυπωσιακός και γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακός όταν μετά το τέλος της ταινίας κάθεσαι και βλέπεις πόσοι άνθρωποι δούλεψαν για να γίνει. Απίστευτο!
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:54 πμ
Καλημέρα φανταστικέ οικοδεσπότη-:)!
(Έπιασες το λεπτό χιούμορ ελπίζω, μη φανταστείς πάλι ότι κυριολεκτούσα)
Θα τον βλέπαμε τον ποντίκαρο και χωρίς τη δική σας παραίνεση, αλλα καλά κάνατε και μας το υπενθυμίσατε! Πάντως για μένα το απόλυτο κινούμενο σχέδιο που τα έχει όλα από τρελλό γέλιο μέχρι και συγκίνηση είναι ο καιρος των παγετώνων α&β!! Το α΄ μάλιστα (αλλά και μετά από αυτή την εμπειρία και το β΄) το είχαμε δει μεταγλωττισμένο γιατί συνοδεύαμε ένα πιτσιρίκι, το οποίο μάλιστα συνέχιζε να τρώει αμέριμνο τα pop corn του ακόμα και στις πιο δραματικές σκηνές του αριστουργήματος. Και παραδόξως μεταγλωττισμένο ήταν όλα τα λεφτά! Μεγάλες στιγμές:-)
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:15 πμ
Καλημέρα μη πραγματική επισκέπτρια!
Οι δύο καιροί των παγετώνων μας άρεσαν πολύ. Τόσο που πήραμε και το παιχνίδι – το οποίο όμως ακόμα δεν έχει βγει από το κουτί…
Όσο για αγαπημένες ταινίες σε κινούμενα σχέδια, αυτές είναι το Τρίο της Μπελβίλ του Σιλβέν Σομέ, ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης και η Νεκρή Νύφη του Τιμ Μπέρτον.
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:29 πμ
Τα έχω δει και τα τρια αλλά τα βρίσκω πολύ τρομαχτικά για τα γούστα μου (και παραδόξως το τρίο της μπελβίλ περισσότερο, όπου οι καρικατούρες θα μπορούσαν να μου στερήσουν νύχτες ύπνου..). Θα τα ξαναδώ όταν ενηλικιωθώ!
Δεν πιστεύω να κρατάτε κλεισμένο τον σκίουρο στο κουτί του??
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:41 πμ
Ναι και διαμαρτύρεται και φωνάζει για το φουντουκάκι του αλλά δεν τον ακούει κανείς
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:22 πμ
Και θέλει να βρεθεί σε πιο τρυφερά χέρια φαντάζομαι..
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 3:46 μμ
Τι ωραία ροζ αυτάκια που έχει! Τέλεια μυτούλα, εκφραστικά ματάκια! Πολύ πετυχημένα γραφικά. Και αβίαστο γέλιο.
Όμως κράτησε πολύ ή μου φάνηκε; (…ίσως ήμουν κουρασμένη)
10 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:40 μμ
Για κούραση το κόβω. Έτσι είναι η κακή εξωγηπεδική ζωή…
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:47 μμ
Εξαιρετική ταινία!
Μόνο που δεν μπορώ ν’ αποφασίσω αν είναι καλύτερη απ’ το Toy Story…
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:37 μμ
Καλώς ήρθες. Τι να πω. Πάει καιρός που είδα το Toy Story και δυσκολεύομαι κι εγώ να αποφασίσω. Πάντως ήταν πράγματι εξαιρετική!