Υπάρχουν συγγραφείς που τους έχεις διαβάσει παιδί ή έφηβος και δεν τους ξεχνάς ποτέ. Άλλους τους ανακαλύπτεις αργότερα από φίλους, από δημοσιεύματα ή απλώς κατά τύχη και κολλάς μαζί τους. Και για κάποιους άλλους ακούς συνέχεια το όνομά τους, παραπομπές στα έργα τους, κριτικές και διαφωνίες, αλλά δεν έχεις διαβάσει τίποτα δικό τους. Μερικές φορές από πείσμα και καχυποψία, συνήθως όμως επειδή δεν έτυχε.
Αυτή είναι για μένα η περίπτωση της βρετανίδας Ντόρις Λέσινγκ που, όπως ανακοινώθηκε πριν λίγο, παίρνει φέτος το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ούτε ένα βιβλίο από την -σύμφωνα με την Σουηδική ακαδημία- “επική συγγραφέα της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα”, δε βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου.
Αυτό πρέπει να διορθωθεί, σε πρώτη ευκαιρία. Μέχρι τότε όμως υπάρχει το ίντερνετ. Η 87χρονη συγγραφέας όχι μόνο διαθέτει ιστοσελίδα, αλλά έχει και διακριτική παρουσία στο myspace έστω κι αν διευκρινίζεται πως η ίδια δεν είναι on-line.
