Υπάρχουν συγγραφείς που τους έχεις διαβάσει παιδί ή έφηβος και δεν τους ξεχνάς ποτέ. Άλλους τους ανακαλύπτεις αργότερα από φίλους, από δημοσιεύματα ή απλώς κατά τύχη και κολλάς μαζί τους. Και για κάποιους άλλους ακούς συνέχεια το όνομά τους, παραπομπές στα έργα τους, κριτικές και διαφωνίες, αλλά δεν έχεις διαβάσει τίποτα δικό τους. Μερικές φορές από πείσμα και καχυποψία, συνήθως όμως επειδή δεν έτυχε.
Αυτή είναι για μένα η περίπτωση της βρετανίδας Ντόρις Λέσινγκ που, όπως ανακοινώθηκε πριν λίγο, παίρνει φέτος το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ούτε ένα βιβλίο από την -σύμφωνα με την Σουηδική ακαδημία- “επική συγγραφέα της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα”, δε βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου.
Αυτό πρέπει να διορθωθεί, σε πρώτη ευκαιρία. Μέχρι τότε όμως υπάρχει το ίντερνετ. Η 87χρονη συγγραφέας όχι μόνο διαθέτει ιστοσελίδα, αλλά έχει και διακριτική παρουσία στο myspace έστω κι αν διευκρινίζεται πως η ίδια δεν είναι on-line.
12 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:52 μμ
Συμπλήρωμα μια μέρα μετά. Χτες το βράδυ την είχε συνέντευξη η Κέρστι στο Νιούζναϊτ. Δεν ξέρω πώς γράφει η τύπισσα, αλλά στο πώς μιλάει είναι θεά παρά τα 87 της χρόνια. Κρατούσε στο χέρι και κουνούσε διαρκώς ένα ποτήρι γεμάτο κρασί και μιλούσε με πάθος και μαζί με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
Σήμερα ήταν γεμάτες και οι αγγλικές εφημερίδες με άρθρα για τη Λέσινγκ (Ίντι, Γκάρντιαν, Τέλεγκραφ) κι έτσι έμαθα και δυο πράγματα παραπάνω και για το έργο της και για τους κοινωνικούς αγώνες της. Αύριο ολοταχώς στο αγγλικό βιβλιοπωλείο για το βιβλίο της με τίτλο … “Ένας καλός τρομοκράτης”!
Τέλος, μερικά στατιστικά: Η Λέσινγκ ήταν αουτσάιντερ και οι μπούκις την έπαιζαν 50 προς ένα, είναι το δέκατο βρετανικό Νόμπελ λογοτεχνίας και το τρίτο μέσα στον 21ο αιώνα.
12 Οκτωβρίου, 2007 σε 5:58 μμ
Και βεβαια πρεπει να την διαβάσουμε Αυριο τοπρωι Ιανος Πολιτεια, εστια…ο,τι βρουμε…καουφμαν, ελευθερουδακης ….
12 Οκτωβρίου, 2007 σε 8:56 μμ
Σωστή! Και σε καμμιά βδομαδούλα οργανώνουμε ιντερνετική συζήτηση για να συζητήσουμε τις εντυπώσεις μας.
13 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:57 πμ
θα ανεβάσω και εγω κάτι με βαση τον βρετανικό Τύπο. Αυριο εχω μια συναντηση με Μουρσελά, Καρυστιανη και άλλους πολλούς συγγραφεις σ ενα ωραιο οινοποιείο στο Κορωπί και πιστευω ότι θα το θιξουμε το θεμα. Αλλά επειδή δεν την ήξερα την υπεροχη αυτή γιαγιουλα πρεπει να μαθω. Αν εχεις καμια αλλη πηγή, μπροείς να μου τη στείλεις, σε παρακαλώ ;
Καλημερα
Ριτς
13 Οκτωβρίου, 2007 σε 8:00 πμ
Σημειωση ! Τηλεφωνησα στην Εστια και δεν εχει βιβλία της μεταφρασμένα.
13 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:01 μμ
Καλή σου μέρα Ριτς. Ό,τι βρω θα σου το στείλω. Ούτε η Εστία δεν έχει βιβλίο της;
Ωπ μόλις βρήκα ένα στον Καστανιώτη, “Οι γιαγιάδες”. Στην ιστοσελίδα του Ιανού τίποτα.
13 Οκτωβρίου, 2007 σε 2:17 μμ
Καλησπέρα σας.
Βιβλία της Lessing που κυκλοφορούν σίγουρα:
1. “Οι αναμνήσεις ενός επιζώντα”
2. “Το καλοκαίρι πριν από το σκοτάδι”
3. “Το πέμπτο παιδί” και η συνέχειά του…
4. “Ο Μπεν στον κόσμο”
Τα παραπάνω όλα από τον ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Επίσης κυκλοφορεί “Η καλή τρομοκράτισσα” από ΟΔΥΣΣΕΑ, από τον οποίο θα ξαναβγεί σύντομα και “Το χρυσό σημειωματάριο” και “Αγάπη ξανά” από ΛΙΒΑΝΗ. Και σίγουρα μετά το Νόμπελ έπεται συνέχεια.
13 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:08 μμ
Οκ, Πάμε προς αναζητηση εκδόσεις Καστανιώτη.
14 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:05 μμ
Hal9000 rules!
Πήγα το πρωί στο μεγαλύτερο αγγλικό βιβλιοπωλείο της μικρής μας κωμόπολης και είχε μόνο το “Πέμπτο παιδί” (δύο τεμάχια). Δεν υπήρχε ούτε καν ένα μικρό έστω ραφάκι, ένα σταντ, κάτι που να έχει δυο τρία έργα της Λέσινγκ και κάποια ένδειξη ότι πήρε το Νόμπελ. Αντιθέτως υπάρχουν ένα σωρό υπενθυμίσεις και ταμπέλες για τα βιβλία που ήταν υποψήφια γα το βραβείο Μπούκερ. Μου έμοιαξε κάπως σαν εσωστρέφεια αν όχι αλαζονεία από την πλευρά του αγγλόφωνου βιβλιοεμπορίου.
14 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:08 μμ
Με ο,τι προχειρο υλικό βρήκα, ανεβασα ενα ποστ, αλλά πρεπει να βρω κι ενα βιβλίο να κανω αναφορά.
Με την παρέα, μονον ένας ειχε διαβάσει – θα ελεγα αμυδρα- το Ο Μπεν στον Κοσμο, αλλά δεν διέκρινα ενθουσιασμό, πλην αυτού που απορρέει απο το γεγονός ότι μια τόσο μεγαλη ηλικιακά γυναικα βραβεύτηκε.
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 1:31 πμ
Χμμμ και στις δικές μου τις παρέες πάνω κάτω τα ίδια. Είμαι περίεργος πότε θα αξιωθεί το εδώ αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο να φέρει κάτι περισσότερο από τα δύο τεμάχια που προσφέρει για την ώρα…
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 8:57 πμ
Μόλις είδα τον χειρότερο τίτλο άρθρου για τη Ντόρις Λέσινγκ. Ο οποίος τίτλος είναι φυσικά τρισάθλιος και πουθενά δεν δικαιολογείται μέσα από το κείμενο του άρθρου, πώς θα μπορούσε άλλωστε; Τι κάνουν μερικοί άνθρωποι για να τσιμπήσουν αναγνώστες – ούτε μπλόγκερς να ήταν!
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:48 πμ
Chumba, ελπίζω να πήρατε “Το πέμπτο παιδί”. Από όσα έχω διαβάσει δικά της, ήταν το καλύτερο και νομίζω πως πρόκειται για συγκλονιστικό βιβλίο. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν το ίδιο και τα υπόλοιπα που διάβασα, αν και ήταν ελάχιστα σε σχέση με την αρκετά μεγάλη βιβλιογραφία της (και στα ελληνικά). Πιθανόν να υπάρχει και η “εξαλογία” της “Τα παιδιά της βίας” που παλιότερα κυκλοφορούσε από τον ΟΔΥΣΣΕΑ. Αν έχει τελειώσει, σίγουρα θα τα ανατυπώσουν τώρα.
Καταπληκτικό το άρθρο. Είναι πραγματικά ο ορισμός του “ξέρουμε για ποιό πράγμα μιλάμε”.
Καλημέρα στην καρδιά της Ευρώπης.
15 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:58 πμ
Ουπς! Δεν το πήρα, θα σπεύσω σήμερα. Αυτό με τα “Παιδιά της βίας” κάτι μου θυμίζει. Θα το κοιτάξω στα σκονισμένα ράφια μου διότι σα να μου φέρνει σε βιβλίο που αγόρασα και ουδέποτε διάβασα… Καλημέρα και από εδώ, την ύποπτα ηλιόλουστη κωμόπολή μας.