Στον υπερτιμημένο αμερικανό πολιτικό Αλ Γκορ (φωτό από wiki) αποφάσισε να απονείμει το φετινό Νόμπελ Ειρήνης η Νορβηγική Ακαδημία. Ο Γκορ θα μοιραστεί το βραβείο με τη διακυβερνητική διάσκεψη του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές.
Θαυμάστε αιτιολογία (από το in.gr): «Η αφοσίωσή του, που αντικατοπτρίζεται στην πολιτική του δραστηριότητα, τα βιβλία, τις διαλέξεις και τις ταινίες του, ενίσχυσε τον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής. Είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο που έκανε τα πιο πολλά προς την κατεύθυνση μιας ευρύτερης κατανόησης σε παγκόσμιο επίπεδο των μέτρων που χρειάζεται να υιοθετηθούν».
Βιβλία, διαλέξεις και … ταινίες του; Ε όχι και ταινίες του! Ο Γκορ εμφανίζεται ως παρουσιαστής στην ταινία-ντοκιμαντέρ του Ντέιβις Γκούγκεχαϊμ “Μία άβολη αλήθεια” η οποία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 2006. Έκτοτε γυρίζει τον κόσμο ως παρουσιαστής προβάλλοντας τις ανησυχίες του για την υπερθέρμανση του πλανήτη και καταφέρνει έτσι να διατηρείται πάρα πολύ ωραία στη δημοσιότητα.
Βρέθηκα πέρυσι στην πρώτη παρουσίαση της εν λόγω ταινίας στη μικρή μας κωμόπολη με ζωντανή παρουσίαση από τον ίδιο τον βασιλιά της πλήξης. Ο Γκορ, με σκηνική παρουσία ευαγγελιστή, είπε το τραγουδάκι του μπροστά σε μια θάλασσα από κοστούμια, γραβάτες και ταγέρ, και χειροκροτήθηκε με ενθουσιασμό. Μια σπάνια βραδυά χρήσιμου προβληματισμού για τα στελέχη εταιριών και οργανισμών που έβγαιναν χαμογελαστοί από την αίθουσα.
Παρεμπιπτόντως η συγκεκριμένη ταινία που κουβαλάει τον Γκορ από θέατρο σε θέατρο ούτε κάτι καινούριο λέει ούτε είναι ντε και καλά κάποια εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Είναι πολύ ωραία η σύμπτωση, σήμερα, της δημοσίευσης της είδησης για λάθη και παραλείψεις στην ταινία στο πλαίσιο δικαστικής υπόθεσης για την πολιτική προβολής της ταινίας στα βρετανικά σχολεία.
Το ερώτημα όμως που μένει από τη σημερινή ανακοίνωση της βράβευσης είναι το εξής: Αν πήρε δηλαδή ο Γκορ το Νόμπελ ειρήνης επειδή παρουσίασε το ντοκιμαντέρ του Γκούγκενχαϊμ, όλοι αυτοί οι φοβεροί τύποι που εδώ και δεκαετίες σχεδιάζουν, σκηνοθετούν και παρουσιάζουν τα άπειρα εξαιρετικά ντοκιμαντέρ, όπως το “Πλανήτης Γη” του BBC ας πούμε, πόσα Νόμπελ θα έπρεπε να πάρουν;
Και από την άλλη είναι αδιανόητο να λέγεται δημόσια ότι ο Γκορ έκανε ”τα πιο πολλά” για την ανάδειξη του προβλήματος και την κατανόηση των μέτρων που απαιτούνται, όταν υπάρχουν ένα σωρό διεθνείς οργανώσεις που εδώ και πάααααρα πολλά χρόνια πραγματικά δίνουν το παράδειγμα με τη δράση τους. Βέβαια η Γκρίνπις ας πούμε είναι κάπως ενοχλητική και μάλλον δεν παίζει για Νόμπελ. Δεν γίνεται τώρα να βραβεύουμε οργανώσεις οι οποίες συνοδεύουν τα λόγια με δράση κατά των πολυεθνικών εταιριών που θα ξεσκίζουν το περιβάλλον, όσα μπουκάλια κι αν αποφασίσουμε να κουβαλήσουμε εμείς για ανακύκλωση.
Εξάλλου, σιγά μην πάρουν Νόμπελ τα οικολογικά και άλλα κινήματα που συναντώνται εδώ και δεκαετίες στους δρόμους του πλανήτη για να σωθεί το περιβάλλον μέσα από ένα κάπως διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Νόμπελ Ειρήνης στους “ταραξίες”; Έλα τώρα…
