.jpg)
Ένα πράγμα πρέπει να γίνει σαφές από την αρχή. Η ταινία “Control” του Άντον Κόρμπιν είναι πολύ καλή. Και θα φανεί ακόμα καλύτερη σε όσους άκουγαν Joy Division (ωραιότατο ανεπίσημο σάιτ εδώ) χωρίς να φάνε ντε και καλά κόλλημα με τον Ίαν Κέρτις. Τα ασπρόμαυρα πλάνα, οι σκιές, οι καπνοί, τα κοντινά πλάνα και η ζοφερή μαγεία της μουσικής των Joy Division θα καθηλώσουν όσους κάτι πρόλαβαν από εκείνα τα χρόνια. Τότε που πολλοί από τους σημερινούς 40ρηδες και βάλε επέλεγαν μια και καλή ακούσματα και αισθητική, με βάση τους τρομερούς ήχους που ξεπηδούσαν από τις γκρίζες γειτονιές των αγγλικών εργατουπόλεων.
Ο Άντον Κόρμπιν ήταν κι αυτός κολλημένος με τους Joy Division. Και γι αυτό διάλεξε αυτό το θέμα για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Η οποία απέσπασε θετικές κριτικές σε όσα φεστιβάλ προβλήθηκε μέχρι σήμερα (μακάρι να βρεθεί και μια αιθουσούλα στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο και να έχει και ομίχλη εκείνο το βράδυ). Ο Σαμ Ράιλι (Sam Riley) υποδύεται υποδειγματικά τον Κέρτις – άσε που του μοιάζει – τραγουδά, κινείται και κυρίως κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που στοιχειώνει. Ο Ράιλι το 2002 είχε υποδυθεί τον Μαρκ Σμιθ των Fall στην ταινία “24 hour people” μέρος της οποίας ήταν και πάλι αφιερωμένο στους Joy Division. Οι άλλοι τρεις της μπάντας είναι απολαυστικοί, παίζουν κιόλας οι ίδιοι στις ζωντανές εμφανίσεις. Και οι περισσότεροι διάλογοι είναι θαυμάσιοι, πιο πολύ όμως οι σιωπές και οι μισοτελειωμένες φράσεις.
Ως εδώ όλα καλά. Αν, όμως, είσαι από αυτούς που την είχαν ακούσει με τον Κέρτις, όσο κυλάει η ταινία κάτι μοιάζει να μην κολλάει. Το σκοτάδι στους στίχους, τη φωνή και το βλέμμα του Κέρτις οφείλεται στο ότι μοίρασε και μπέρδεψε την αγάπη του ανάμεσα στη σύζυγο Ντέμπορα και τη βελγίδα φίλη Αννίκ; οφείλεται στις κρίσεις επιληψίας και τα φάρμακα; στη μιζέρια της βρετανικής επαρχίας; στην αίσθηση ανικανοποίητου ενός ανήσυχου αλλά τελικά συνηθισμένου 20ρη; Αυτό λέει πάνω κάτω η ταινία του Κόρμπιν το σενάριο της οποίας συνυπογράφει η Ντέμπορα.
Και μπορεί να έχει δίκιο. Η εικόνα όμως που έχω από τότε που πρωτάκουσα το Closer σε γραμμένη κασέτα είναι κάπως διαφορετική. Είναι αυτή ενός κανονικού ποιητή 20 ετών, όπως 20 ετών είναι όλοι οι κανονικοί ποιητές. Ενός ποιητή που κοίταξε την άβυσσο και πρόλαβε να την περιγράψει πριν πάει να τη συναντήσει. Στην περιγραφή αυτή ευτύχησε να έχει μαζί του τρεις ταλαντούχους μουσικούς. Στο ταξίδι όμως ήταν μόνος. Όπως μόνοι τους στα δωμάτιά τους τον άκουγαν χιλιάδες νέοι και προσπαθούσαν να καταλάβουν για τι πράγμα μιλούσε. Πρόκειται για μια καθαρά φανταστική, ιδανική εικόνα, όπως ταιριάζει. Η ταινία μου άρεσε, ιδίως τα πλάνα της. Όμως οι μύθοι της εφηβείας μου, μου αρέσουν περισσότερο.
Στο βιντεάκι παρακάτω η ταινία συναντά το μύθο και όλοι μαζί την καταγεγραμμένη ιστορία. Είναι η πρώτη εμφάνιση των Joy Division στην τηλεόραση. Τους προλογίζει ο οικοδεσπότης της εκπομπής, Τόνι Γουίλσον. Στην ταινία και στο βιντεάκι παίζουν το Transmission, στην πραγματικότητα έπαιξαν το Shadowplay. Όλα τα άλλα όμως ταιριάζουν χάρις στα μαγικά πλάνα του Κόρμπιν.
(Η φωτό στην αρχή από το indiewire, ιστοσελίδα ανταγωνιστική του Indiblog αλλά μόνο στην ενότητα ανεξάρτητος κινηματογράφος)
