Εδώ στα ξένα, ο πιο εύκολος και προσιτός τρόπος ενημέρωσης από ελληνικά μέσα είναι το ραδιόφωνο μέσω ίντερνετ. Με το ευρυζωνικό δίκτυο να αποτελεί πλέον τον κανόνα σε πολλά σπίτια και σχεδόν σε όλα τα γραφεία, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να διαλέξεις έναν από τους πολλούς σταθμούς που διαθέτουν ροή προγράμματος στο ίντερνετ και να τον ακούς την ώρα που κάνεις τις δουλειές σου. Το ίντερνετ μπορεί να έκοψε από την τηλεόραση αλλά μάλλον έχει βοηθήσει το ραδιόφωνο.
Για αρκετά χρόνια η πρώτη επιλογή μου για ειδησεογραφικό ραδιόφωνο μέσω ίντερνετ είναι ο αθηναϊκός σταθμός Σκάι. Παλιά ήταν η παράδοση στο γρήγορο ρεπορτάζ (σπάνιο είδος πια) και, το κυριότερο, οι συνδέσεις με την ελληνική υπηρεσία του BBC που έκλεισε πρόσφατα. Σήμερα είναι βασικά η συνήθεια και η απολαυστική “Ελληνοφρένεια” το μεσημέρι με τον Θύμιο και τον Αποστόλη. Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι που όσο πάει γίνεται και πιο μεγάλο.
Αν ξεχαστείς και αφήσεις το σταθμό να παίζει, μετά την Ελληνοφρένεια, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως κάνεις το λάθος να τον ανοίξεις από το πρωί την πάτησες. Διότι από τις 7 έως τις 10 το πρωί ο σταθμός δεν ανήκει μόνο στην κατηγορία “δεν ακούγεται” αλλά παίζει με αξιώσεις πρωταθλητισμού στην μεγάλη κατηγορία “περήφανος καβαλάρης πολυτελούς καλαμιού εκτονώνεται πλασάροντας την υστερία για δημοσιογραφία”. Κραυγές, γραφικές ασυναρτησίες, μεγαλόπρεπα λογικά άλματα και βεβαιότητες καθηγητή γυμνασίου της δεκαετίας του 1950 έχουν την τιμητική τους στο τρίωρο ραδιοφωνικό μαστίγωμα που παρουσιάζει με μπρίο η οργή του Θεού, ο Άρης.
Για χαλάρωμα ακολουθεί ο Μπάμπης. Λίγο διευθυντής, λίγο νεοφιλελεύθερος, λίγο αρθρογράφος, σαφώς καλύτερη ραδιοφωνική φωνή από τον καημένο τον Άρη αλλά, το κυριότερο, στυλοβάτης του συγκροτήματος. Τόσο στυλοβάτης που τον Ιούλιο του 2004 ήταν ένας από τους τέσσερις καλούς υπαλλήλους του Σκάι που έσπασαν την απεργία της ΕΣΗΕΑ και βγήκαν και στα μικρόφωνα για να στηρίξουν το αφεντικό τους, τον Γιαννάκη.
Σήμερα, είπα να δοκιμάσω κάτι άλλο, πιο καινούριο, πιο χαλαρό, μέχρι να έρθει η ώρα να επιστρέψω στον Σκάι για την εξαιρετική (και μαζί αδικημένη) Γκίζα που προηγείται του Θύμιου και του Αποστόλη. Επέλεξα λοιπόν το νέο επιχειρηματικό εγχείρημα του “είμαι πιο αποτελεσματικός από τα βάλιουμ” Νίκου και του ακατονόμαστου αφεντικού του – τον ραδιοφωνικό σταθμό Real. Κι έτσι έκανα το μεγάλο άλμα από την αγνή, καθαρή υστερία στο πρωινάδικο. Ο “τσάμπα μάγκας” Γιώργος έλειπε κι έτσι είχε πιάσει δουλειά από το πρωί ο άνθρωπος-ηρεμιστικό. Μια, δύο, τρεις, πολλές σαχλαμαρίτσες για τον Ολυμπιακό, παγωμένα πειράγματα με τους βασιλιάδες της υγρής ζάχαρης Αιμίλιο και Άκη, συνεντευξούλες ενδιάμεσα, άντε και κανένα μήνυμα λατρείας από το αφοσιωμένο κοινό και βγήκε η εκπομπή. Για μουσική Ρουβάς, Ρέμος, Χατζηγιάννης και “ξένα” από τις αρχές της αξέχαστης δεκαετίας του 1990 τότε που ο Νίκος γούρλωνε για πρώτη φορά τα ματάκια του στο γυαλί και ξεκινούσε μια από εκείνες τις μακρόσυρτες προτάσεις που θα ολοκλήρωνε μετά από χιλιάδες ώρες πλήξης.
Στα θετικά της σημερινής εμπειρίας, το ότι ο Νίκος και η παρέα του ήταν περιέργως άνετοι και χαλαροί, σα να είχαν λύσει τις γραβάτες που τους σφίγγουν όλο το βράδυ. Στα αρνητικά, το ότι πρόκειται ουσιαστικά για ένα ραδιοφωνικό πρωινάδικο όπου είδηση είναι τα σκέρτσα και τα ναζάκια της πριμαντόνας που παίρνει κάθε φορά το μικρόφωνο. Άντε να τους ακούσω καμμια φορά ακόμα για τη γενική ευθυμία και πολύ είναι.
Σταθμοί υπάρχουν στο ίντερνετ δεκάδες χιλιάδες. Και δημιουργούνται συνέχεια κι άλλοι. Οι σύγχρονοι ερασιτέχνες παίζουν στο δίκτυο. Μια ζωή δε φτάνει να τους ακούσεις όλους. Δοκιμές θα υπάρξουν πολλές. Τις άλλες ώρες, όμως, να μην πέφτουν πάνω στην Ελληνοφρένεια, ούτε πάνω στην εκπομπή του Στέφανου στον Republic, ούτε στου Γιάννη μια ζωή “από τις 4 στις 5″. Μουσική άριστη παίζει και ο καθαρά ιντερνετικός vmradio. Από ειδησεογραφία όμως τι κάνουμε; Καμμία πρόταση;
Η φωτό είναι μια ευγενική προσφορά από το αρχείο el pibe
