Φεστιβάλ 9 - Φινάλε με εγκλήματα και δράματα

Το Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα μας στο φεστιβάλ και ήμασταν αποφασισμένοι να χτυπήσουμε τέσσερις ταινίες, έτσι για να κλείσουμε με θρίαμβο. Κάναμε λάθος σε μια μέρα που σχεδόν όλα πήγαιναν λάθος. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Η μέρα ξεκίνησε με μια αλλαγή. Ενώ είχαμε βγάλει εισιτήρια για το “Chavez” στις 12 το μεσημέρι, δηλαδή για την ιστορία ενός μεξικανού πυγμάχου για την οποία είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια, μας ενημέρωσαν πως ο σκηνοθέτης είχε πάρει λέει την κόπια και την είχε κοπανήσει από το φεστιβάλ. Δεν στενοχωρηθήκαμε και πάρα πολύ καθώς την ίδια ώρα στην πλάι αίθουσα είχε το καθιερωμένο ελληνικό νουάρ. Το “Έγκλημα στα παρασκήνια” (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή και ευτύχησε να έχει ένα ωραιότατο καστ. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης είναι δημοσιογράφος και ο Τίτος Βανδής ο αστυνόμος Μπέκας. Ψάχνουν να βρουν ποιος δολοφόνησε μια όχι και τόσο δημοφιλή τελικά πρωταγωνίστρια του θεάτρου. Παίζουν επίσης η Μάρω Κοντού, η Αλίκη Γεωργούλη, η Ζωρζ Σαρρή, ο Χρήστος Τσαγανέας, ο Λαυρέντης Διανέλλος, και η Σαπφώ Νοταρά. Η ταινία είχε προβληθεί στο 1ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960 και είχε τσιμπήσει και δύο βραβεία.

Μετά τα επίσης καθιερωμένα μεσημεριανά τσίπουρα, σειρά είχαν οι “Κλέφτες“, η νέα ταινία του Μάκη Παπαδημητράτου (επάνω, στην παρουσίαση με την πρωταγωνίστρια Μυρτώ Αλικάκη) που είχε βγάλει το πολύ ενδιαφέρον “Τσίου”. Κάπου εδώ άρχισε να στραβώνει το πράγμα. Δύο διαρρήκτες χτυπάνε μια βίλα, πριν προλάβουν να φύγουν όμως, επιστρέφουν οι ιδιοκτήτες (μια εντελώς υστερική Αλικάκη και ένας χρηματιστής καρικατούρα Πέτρος Λαγούτης) τους οποίους δεν τους παίρνουν χαμπάρι διότι ο τσιλιαδόρος το είχε ρίξει στους μπάφους.

Προχωρά η ιστορία και οι ιδιοκτήτες καλούν μια πόρνη στο σπίτι για να διασκεδάσουν. Στην πορεία την σκοτώνουν κατά λάθος. Βρίσκουν και τους διαρρήκτες και αρχίζουν να τσακώνονται για το τι θα κάνουν το πτώμα και τους διαρρήκτες. Ωπ! Κάτι θυμίζει αυτό. Ναι είναι καθαρή αντιγραφή μιας άλλης πατάτας που είχε προβληθεί στο ψηφιακό τμήμα το 2005 με τίτλο ”Κάτω από το σεντόνι“. Κι άντε εκεί το κόστος ήταν χαμηλό και τα παιδιά καινούρια. Εδώ, στους Κλέφτες δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία για την κακοποίηση της εικόνας και του λόγου. Παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιοί ήταν περιέργως χαρούμενοι για το έργο τους. Ακόμα πιο περίεργη ήταν η αντίδραση του κοινού που γελούσε στα πιο χυδαία στερεότυπα και στα πιο φτηνά αστεία. Για να μην τα πολυλογούμε. Ήταν με διαφορά η χειρότερη ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια συμπεριλαμβανομένης και της Cat Woman. Κι αυτό ενώ έχει μεσολαβήσει μια εβδομάδα και έχω ξεχάσει πολλά από όσα είδα.

Η χαλάρωση στο δωμάτιο με θέα (από όπου και η θέα, επάνω)  ήταν μια απόλαυση την οποία χρειαζόμασταν μετά την ταλαιπωρία, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε χρόνος. Δεν ξέραμε ότι η ταλαιπωρία θα συνεχιζόταν. Οι επόμενες δύο προβολές για τις οποίες είχαμε εισιτήριο ήταν κι αυτές στο Ολύμπιο στη κεντρική αίθουσα. Πράγμα που σήμαινε ότι στο τέλος κάθε προβολής έπρεπε να στριμωχτείς για να βγεις έξω για να ξαναστριμωχτείς στη συνέχεια για να ξαναμπείς μέσα - στην ίδια αίθουσα!

Με τα πολλά, όταν ξαναμπήκαμε καταφέραμε να βρούμε μόνο δύο θέσεις από τις τέσσερις που χρειαζόμασταν για την προβολή της νέας ταινίας του Τζον Σέιλς “Honeydripper” (ενώ είχαμε εισιτήρια). Και φύγαμε αγανακτισμένοι με τους διοργανωτές και τις χαριτωμενιές του Χωραφά ο οποίος το μόνο που βρήκε να πει ήταν “Τι υπέροχος κόσμος”! Για να του πετάξει ένας από τους όρθιους “Ναι, αλλά να καθόμασταν κιόλας”. Ο μόνος που βρήκε δυο λόγια συμπάθειας για το ταλαιπωρημένο κοινό ήταν ο μεγάλος έτσι κι αλλιώς Τζον Σέιλς. Πριν την κοπανήσουμε βγήκε και η φωτό με την τιμητική βράβευση του Ντάνι Γκλόβερ (επάνω).

Τελευταία προβολή της χρονιάς (για εμάς) οι “Αδίστακτοι” (1965) του Ντίνου Κατσουρίδη στο πλαίσιο της τιμητικής εκδήλωσης για τον Νίκο Κούρκουλο. Εδώ υπήρχε χαλαρότητα και πολλές θέσεις. Το κοινό φαίνεται ότι ξέρει να μην πηγαίνει εκεί που πάνε τα γαλάζια παιδιά. Δεν προσέξαμε πού καθίσαμε και βρεθήκαμε μέσα στην καρδιά του στρουμφοχωριού ανάμεσα σε τιτάνες της τέχνης και του πολιτισμού (μερικοί στη φωτό κάτω).

Μάθαμε δε ότι για να μην περιμένουν οι κύριοι αυτοί και ο γίγαντας Μισέλ (Λιάπης) δεν άφησαν τον Σέιλς νωρίτερα να απαντήσει σε ερωτήσεις. Με το που έσβησαν τα φώτα και ξεκίνησε το δακρύβρεχτο μελό οι “επίσημοι” την κοπάνησαν (πολλοί και πριν κλείσουν τα φώτα) αφήνοντας μόνους τον Ζαχόπουλο, τον Λιάπη και την Λάτση. Η βραδυά είχε άδοξο τέλος στο Ντε Φάκτο, με νέο στριμωξίδι, ακριβά ποτά και μάπα μουσική.

Τέλος. Και του χρόνου με καλύτερες επιλογές.

Η μετακόμιση και τα βαρίδια ή “λιγότερο είναι περισσότερο”

Η μετακόμιση είναι περίεργο πράγμα. Εκεί που πάντα πίστευες πως είσαι ευέλικτος και ότι μπορείς ανά πάσα στιγμή να τα μαζέψεις γρήγορα και να την κοπανήσεις, ανακαλύπτεις ότι στην πραγματικότητα έχεις βαρίδια. Είναι όσα πράγματα μάζευες και συνεχίζεις μανιωδώς να μαζεύεις κάθε μέρα. Όσα και να κλείσεις στα πακέτα και τα χαρτόκουτα, πάντα υπάρχουν κι άλλα που δεν χωρούν. Και τι ειρωνεία όταν τελειώνει η καφετιά κολλητική ταινία και αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις την ταινία από εκείνη την έκθεση τέχνης στη Γερμανία που λέει με μεγάλα γράμματα πως “λιγότερο είναι περισσότερο”.

Άλκμαρ-Λάρισα και στο ημίχρονο … Καστοριάδης!

Ζεις στο εξωτερικό και πιάνεις ERT World (πρώην SAT). Είσαι προνομιούχος και δεν το ξέρεις. Βλέπεις πράγματα που λίγοι μπορούν να δουν και δεν βαριέσαι ποτέ. Παράδειγμα, το σκηνικό πριν πέντε λεπτάκια. Μασουλώντας το βραδινό ρίχνουμε καμμια ματιά στην τηλεόραση που δείχνει το Άλκμαρ-Λάρισα. Τίποτα σπουδαίο, μόνο ενδιαφέρον ένας παρουσιαστής που λέει το λάμδα ως λιι, π.χ. τέλιιειο.

Λίγο πριν τελειώσει το κρασί, τελειώνει το ημίχρονο. Εδώ είναι που η ERT World κάνει τη διαφορά. Την ώρα που οι πατριώτες στην πατρίδα βλέπουν διαφημίσεις και μπαίνουν σε πειρασμό να καταναλώσουν, ο μετανάστης κάνει ημίχρονο με … Καστοριάδη. Κορνήλιο Καστοριάδη σε βιντεάκι αρχείου να εξηγεί πώς η σύγχρονη Ελλάδα κάνει το μέγα λάθος να συγχέει αρχαιότητα με Βυζάντιο κλπ. Μεγάλη ERT World, ευχαριστούμε. Είναι η πρώτη φορά που στενοχωρήθηκα που πέρασε το τέταρτο της ανάπαυλας και άρχισε το δεύτερο ημίχρονο.

Για την απεργία της ένωσης συντακτών

Το παρόν (β)λόγιον τάσσεται στο πλευρό των δημοσιογράφων σήμερα, και όλων όσων απήργησαν, απεργούν και θα απεργήσουν αγωνιζόμενοι για το δικαίωμα της εργασίας και της ασφάλισης. Το ότι λειτουργεί σήμερα οφείλεται στο ότι δεν είναι μέσο ενημέρωσης ή μέσο παραγωγής. Είναι απλώς μέσο εκτόνωσης και ανθρώπινης επαφής. Δεν έχει τη φιλοδοξία να υποκαταστήσει τα μέσα ενημέρωσης τα οποία διαβάζω, ακούω και παρακολουθώ συστηματικά. Επίσης δεν υπάγεται σε κανένα καθεστώς εργασιακής σχέσης (μισθωτή εργασία, παροχή υπηρεσιών κλπ), έχει καθαρά προσωπικό χαρακτήρα και δεν παράγει πλούτο ή κέρδος.

Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων και καλή επιτυχία στην απεργία και σε κάθε κινητοποίηση ενάντια στην εργοδοσία, κρατική και ιδιωτική.

Φεστιβάλ 8 - Η ληστεία, η παρέα και μια πολύ άνιση σύγκριση

Η Παρασκευή ξεκίνησε κι αυτή με ελληνικό νουάρ στην αίθουσα “Τόνια Μαρκετάκη”. Η “Ληστεία στην Αθήνα” (1969) του Βαγγέλη Σερντάρη είναι μια απλή ιστορία ενός ριφιφί με κακό τέλος, μιας διάρρηξης η οποία για χάρη ενός πιο δυναμικού τίτλου έγινε “ληστεία”. Ο Ανέστης Βλάχος εργάζεται στο μεσιτικό γραφείο του Δήμου Σταρένιου και ψάχνει το κόλπο που θα τον κάνει πλούσιο. Μια μέρα βλέπει πως ο εργοδότης του κλείνει μια μεγάλη δουλειά για την οποία πληρώνεται σε χρυσές λίρες και σκέφτεται πως τα 2.000 λιρόπουλα που θα μείνουν το βράδυ στο χρηματοκιβώτιο είναι η χρυσή ευκαιρία του για να βγει από τη μιζέρια. Οργανώνουν τη διάρρηξη μαζί με τον μκρό αδερφό του Γιώργο Καλατζή και τον φίλο τους Χρήστο Τσάγκα. Τσιμπάνε τα λιράκια αλλά ο μικρός αδεφός ξοδεύει λίγο απρόσεκτα και οδηγεί τον αστυνόμο Θόδωρο Έξαρχο στα ίχνη τους.

Ένα απλό και γι αυτό όμορφο νουάρ με τις μαυρίλες του, τις σκιές του, τα λίγα λόγια και καλά, τα τσιγάρα να ανάβουν το ένα μετά το άλλο, τα κακόφημα μπαρ και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους με κορυφαίους τον Βλάχο και τον μεγάλο Τσάγκα. Μια δυο σκηνές στο αστυνομικό τμήμα πρέπει να ήταν αρκετά τολμηρές για την εποχή τους (χούντα).

Το μεσημεράκι καφές με θέα το λιμάνι και το ιπτάμενο δελφίνι με το φοβερό όνομα (φωτό επάνω) και καπάκι τσίπουρα στη στοά Μοδιάνο (φωτό κάτω). Εκεί επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά πως οι τιμές στα τσιπουράδικα του κέντρου έχουν αυξηθεί καθώς πλησιάζουν τα 20 ευρώ το άτομο χωρίς καλά καλά να τρως και να πίνεις. Στο συγκεκριμένο μαγαζί είδα επίσης τη μικρότερη μερίδα ψητές σαρδέλλες που έχω δει ποτέ. Έχοντας διαφυλάξει, έστω και άθελά μας, σιλουέτα και νηφαλιότητα την κάνουμε για το Ολύμπιο και τις “Παρέες” του Σωτήρη Γκορίτσα.

Δυο ζευγάρια Αθηναίων πάνε στο Πήλιο για το Πάσχα. Εκεί υπό τον ήχο των τροπαρίων της μεγάλης εβδομάδας, πίνουν (ποτά και τσιγάρα), τρώνε, παίζουν παντομίμες, ξαναπίνουν και τσακώνονται με διάφορες αφορμές μεταξύ των οποίων και η ανακάλυψη ενός πτώματος στην αυλή του εξοχικού τους. Μετά το πρώτο μισάωρο που πραγματικά έχει πλάκα, κυρίως εξαιτίας του πάντα καλού σε κάτι τέτοια Ιεροκλή Μιχαηλίδη, η ταινία σέρνεται ανάμεσα σε στερεότυπα κρίσεων σαραντάρηδων, συναναστροφών χωρίς νόημα και διαλόγων της πλάκας. Μια δυο υστερίες συμπληρώνουν τη γενική βαρεμάρα για να φτάσουμε στο προβλέψιμο τέλος (το οποίο έχω ήδη ξεχάσει). Ταινία για να περνά η ώρα, της κατηγορίας τηλεόραση, Κυριακή, μετά από κατσικάκι στο φούρνο. Στα αρνητικά της υπόθεσης και η παρουσία του Γκορίτσα στην έναρξη, όταν μας κοιτούσε βλοσυρά την ώρα που η παρουσιάστρια έλεγε πως ο σκηνοθέτης δε θα μιλήσει. Δεν πειράζει. Κάποια άλλη φορά.

Η τρίτη προβολή της ημέρας ήταν στην πραγματικότητα δέκα ιστορίες (6+4), κάτι που βοήθησε ιδιαίτερα στη γενικότερη σύγχυση και έλλειψη προσανατολισμού που χαρακτήρισε τη βραδυά. Η ψηφιακή σπονδυλωτή ταινία “@thens blogs” έχει έξι σπονδύλους, τον ένα χειρότερο από τον άλλον. Πρόκειται για τη “Δωρεά” και το “Η Αλίκη Πεθαίνει Στη Χώρα Των Θαυμάτων” του Γιώργου Καρυπίδη, το “I Love You” του Αλέξανδρου Παπαηλιού, τη “Λίλη Λος Τρέλες” του Θανάση Σκρουμπέλου, το “Σήμερα, Χθες, Αύριο” της Δέσποινας Καρβέλα, και το «Africa» της Λένας Βουδούρη (η φωτό επάνω των Καρυπίδη, Καρβέλα, Παπαηλιού, Βουδούρη είναι από την παρουσίαση). Το αξιοσημείωτο είναι πως οι τέσερις σκηνοθέτες μίλησαν μετά την προβολή πολύ ωραία για τον κινηματογράφο και τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και ήταν γενικά πολύ συμπαθητικοί. Οι καλές προθέσεις όμως δεν φτάνουν.

Πόσο μάλλον όταν ακολούθησαν τέσσερα διαμάντια μικρού μήκους που κυριολεκτικά εξαφάνισαν τις έξι ασκήσεις ύφους που προηγήθηκαν. Το υπέροχο “Road to Nowhere” του Κωνσταντίνου Πρέπη, το πανέξυπνο και τρυφερό “Small Talk” του Ορφέα Περετζή, η συγκλονιστική “Πυραμίδα” του Δημήτρη Παπαθανάση, και το ποιητικό “Μου ζήτησες να περιμένω” του Γρηγόρη Ρέντη, δημιούργησαν μέσα σε συνολικά λιγότερο από μια ώρα, εικόνες, συναισθήματα και αντιδράσεις που δεν κατάφερε να δημιουργήσει καμμια από τις ταινίες που είδα φέτος στο φεστιβάλ. Εκτός από τα εξαιρετικά πλάνα οι τέσσερις βραβευμένες στη Δράμα ταινίες είχαν και υποδειγματικές ερμηνείες με κορυφαίες αυτές από τη Lois Tucker στο Small Talk και τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη στην Πυραμίδα.

Η νύχτα συνεχίστηκε (κι έδωσε γλυκά τη θέση της στην ημέρα) στο “35″ υπό τις μουσικές του Ίνδικτου.