Φεστιβάλ 4 - Σταύρακας, Pacek, Sayles και … Dread Astaire!

Το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εκτός από πολλές και καλές ταινίες προσφέρει και μουσική. Κι αν οι μουσικές που ακούγονται στο μπαρ του φεστιβάλ, στην αποθήκη Γ μοιάζουν τις πιο πολλές φορές σα να βγήκαν από το Μύλο της δεκαετίας του 90, η μουσική που προσφέρθηκε τη Δευτέρα ζωντανά από την εν λόγω αποθήκη ήταν δυνατή, ευαίσθητη και μαζί δυναμική, σημερινή όσο και αυριανή. Εκείνο το βραδυ στις 10.30 το παρόν (β)λόγιο είχε την τύχη να δει μια από τις καλύτερες ζωντανές εμφανίσεις της αγαπημένης του μπάντας, των Dread Astaire.

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Και η αρχή ήταν πραγματικά εντυπωσιακή, και πάλι στο πλαίσιο του ειδικού αφιερώματος στο ελληνικό νουάρ. “Η παρεξήγηση” του Δημήτρη Σταύρακα είχε τα πάντα. Εξαιρετικό ρυθμό, φωτογραφία, υποδειγματικές ερμηνείες από τον Αλέξη Δαμιανό και το Σπύρο Φωκά και μια πολύ καλή ιστορία με τους εγκληματίες να κερδίζουν τη συμπάθεια του θεατή καθώς προσπαθούν μάταια να γλιτώσουν από τις συνέπειες των πράξεών τους, την κακοτυχία τους και μια μεγάλη παρεξήγηση.

“Ποιοί ήταν αυτοί που έπαιζαν; Είναι γνωστοί;” με ρώτησε ο ηλκιωμένος Αμερικανός που καθόταν κι αυτός στις πρώτες σειρές. Του εξήγησα κι αυτός με τη σειρά του μου είπε πως έχει εντυπωσιαστεί από το αφιέρωμα στο ελληνικό νουάρ. Τον λένε Άλεξ Ντελεόν (Alex Deleon) και γράφει για την κινηματογραφική ιστοσελίδα www.filmfestivals.com. Λέει πως οι ερμηνείες του Φωκά και του Δαμιανού συναγωνίζονται αυτές μεγάλων πρωταγωνιστών του αμερικανικού νουάρ. Είναι πολύ ευχαριστημένος με το φεστιβάλ, μοιάζει απίστευτα με τον Γουόλτερ Ματάου και κρατάει σημειώσεις σε κασετοφωνάκι. Δέχεται με χαρά να τον βγάλω φωτό και να την ανεβάσω στο (β)λόγιον.

Το εισιτήριο για το Alter Ego πάει περίπατο διότι η ιδέα για ρετσίνες και μεζέδες είναι από αυτές στις οποίες δε λες όχι. Επιστροφή στο λιμάνι στις 6 για το πολωνικό “Τετάρτη, Πέμπτη πρωί” (Sroda, czwartek rano) του Grzegorz Pacek. Δύο πολύ όμορφοι έφηβοι (αγοράκι και κοριτσάκι) περιπλανιούνται στους δρόμους της Βαρσοβίας ζώντας με ένταση το σήμερα. Λίγο αναζήτηση, λίγο αδιέξοδα, λίγο αρρώστεια και πολύ καλή σκηνοθεσία αν και κάπως αδύναμο σενάριο. Καλή υποψηφιότητα πάντως για το διεθνές διαγωνιστικό.

Τελευταία ταινία της ημέρας (για εμάς) “Η πόλη της ελπίδας” (City of hope) του Τζον Σέιλς (John Sayles), φωτό επάνω από την παρουσίαση της ταινίας. Το φεστιβάλ τιμά φέτος τη μεγάλη αυτή μορφή του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου προβάλλοντας τις περισσότερες ταινίες του. Η ιστορία μιλά για μια πόλη που υποδέχεται κύματα μεταναστών και περιγράφει πολλές παράλληλες αλλά τελικά συνδεδεμένες μεταξύ τους ιστορίες. “Οι μετανάστες πάντα πολεμούν ο ένας τον άλλον” λέει ο Σέιλς για να προσθέσει πως σήμερα εν έχει μείνει τίποτα για το οποίο να αξίζουν να πολεμήσουν. Είναι όμορφη ιστορία, ο Σέιλς ξέρει να διηγείται αλλά η ταινία δεν τα κρύβει τα χρονάκια της. Στη συζήτηση που ακολουθεί ο αμερικανός σκηνοθέτης λέει πόσο οικεία του φαίνεται η Θεσσαλονίκη που κι αυτή είναι πόλη συνεχούς υποδοχής μεταναστών. Διευκρινίζει ότι η πόλη της ελπίδας στοίχισε 2 με 3 εκατομμύρια δολάρια, πήρε άριστες κριτικές αλλά απέτυχε οικονομικά διότι δεν άφηνε και πολλές ελπίδες στους θεατές.

 

Οι Ντρεντ Αστέρ ανέλαβαν αμέσως μετά να αναπτερώσουν ηθικό μας. Και το κατάφεραν με τον γεμάτο ένταση και ειλικρίνεια ήχο τους. Με μια εξαιρετική σκηνική παρουσία χωρίς περιττά φτιασίδια το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη έδειξε πως είναι για πολλά και μεγάλα πράγματα. Στο χέρι τους είναι να τα πραγματοποιήσουν. Η στήριξη του κόσμου πρέπει να τους είναι ήδη αρκετά σαφής. Με τις καλύτερες εντυπώσεις την κοπανήσαμε μετά για μια σύντομη αλλά περιεκτική περιοδεία στα μπαρ του κέντρου. Η επόμενη μέρα προβλεπόταν δύσκολη.