Διαβάζω το Ποντίκι από το πρώτο φύλλο του. Με διακοπές. Όποτε με εκνεύριζε ή πίστευα ότι έχανε τη φρεσκάδα του, το σταματούσα. Και μετά ξανάρχιζα. Την τελευταία φορά που διέκοψα για λίγο ήταν με την αλλαγή της ιδιοκτησίας. Μου φάνηκε (και σε κάποιο βαθμό μου φαίνεται ακόμα) ότι η πολιτική κριτική του έγινε λιγότερο αιχμηρή, και οι αποκαλύψεις λιγόστεψαν κι αυτές. Ξανάρχισα να το διαβάζω κυρίως για το ένθετό του “Ποντίκι art” στο οποίο η εύστοχη κριτική και τα καλογραμμένα άρθρα περισσεύουν. Όταν στα μη ειδικά έντυπα οι απόψεις είναι, τις πιο πολλές φορές, είτε καθαρή διαφήμιση είτε επίδειξη ματαιοδοξίας, το Ποντίκι art κάνει τη διαφορά.
Αντιγράφω από στήλη όπου κάθε εβδομάδα προβάλλονται δύο διαμετρικά αντίθετα αλλά πάντως δημόσια πρόσωπα. Ο λόγος είναι για μια από εκείνες τις θλιβερές τηλεπερσόνες που περιφέρουν και πωλούν τον καημό τους από κανάλι σε κανάλι. Κυρίως όμως είναι για την αντίδραση του φιλοθεάμονος κοινού. Δε θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα.
‘Βυθισμένοι στις μίζερες ζωές τους, κλαίγοντας από μέσα τους, οι μικροαστοί τηλεθεατές νιώθουν αμέσως ευφορία βλέποντας τη Ρούλα να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Γιατί υπάρχει κάποιος στο πρόσωπο του οποίου παίρνουν την εκδίκησή τους για τις δικές τους ζωές που δεν έζησαν. “Κλάψε κι άλλο Ρούλα” λένε από μέσα τους. “Κλάψε και για μας”.’
