Για να πας από τη μικρή μας κωμόπολη στην πόλη των πόλεων υπάρχουν βασικά δυο τρόποι. Αεροπλάνο και αυτοκίνητο. Το τραίνο δυστυχώς είναι άβολο (αλλάζεις ένα σωρό τραίνα και στα περισσότερα δεν υπάρχει κράτηση μέσω ίντερνετ) και πανάκριβο (δύο φορές πιο ακριβό από το αεροπλάνο – ευχαριστούμε Ευρωπαϊκή Ένωση για το άνοιγμα της νέας “αγοράς”).
Τα αεροπλάνα τα έχουμε ψιλοβαρεθεί, ο καιρός φαίνεται σχετικά καλός, τα αποθέματα σε τσίπουρα, χωριάτικα λουκάνικα, τυριά και λάδι τελείωσαν, κι έτσι φέτος την κοπανάμε για την Θεσσαλονίκη οδικώς. Διαλέξαμε μάλιστα και την καθαρά οδική διαδρομή από Βαλκάνια. Σε λίγη ώρα λοιπόν τα μαζεύουμε και κατηφορίζουμε προς το νότο.
Αφήνουμε πίσω μας μια χώρα (δύο δηλαδή αλλά σε συσκευασία μίας) η οποία απέκτησε έστω και προσωρινά μια απρόθυμη κυβέρνηση ίδια και απαράλλαχτη με αυτή που ηττήθηκε στις προ εξαμήνου εκλογές. Περίεργη που είναι η δημοκρατία… Περισσότερα γι αυτό, όμως, στο όπως πάντα ωραιότατο κείμενο της φίλης Κροτ και το κατατοπιστικό και ακριβές (επίσης όπως πάντα) σχόλιο της Ριτς κάτω από το ίδιο κείμενο. Οι κυρίες τα είπαν όλα και δε μου άφησαν κανένα περιθώριο να προσθέσω κάτι για το … αγαπημένο μου θέμα.
Εμείς άλλωστε έχουμε ήδη αλλού το μυαλό μας και τα του Βελγίου δε μας αγγίζουν για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Στο δρόμο μας περιμένουν πολλά σύνορα, διαφορετικά νομίσματα, φαγητά, μπύρες και κρασιά, και πολλά πολλά μέρη που δεν έχουμε ξαναδεί. Εξοπλισμένοι με τρεις φωτογραφικές μηχανές, μία κάμερα, δύο φορητούς υπολογιστές κι ένα σωρό καλώδια ελπίζουμε να κρατήσουμε πολλές εικόνες και να ανεβάσουμε αρκετά κείμενα. Ίσως με κάποια καθυστέρηση. Όσο χρειαστεί για να καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας.
Σε όσους παλιούς και νέους φίλους -που, ιδίως τις τελευταίες μέρες, ήταν εξαιρετικά καλοί και ευγενικοί με το παρόν (β)λόγιο- ταξιδέψουν, καλό και ασφαλές ταξίδι.
