Τα θαύματα ταιριάζουν στις γιορτές

Για το μπαρ είχα ακούσει τα καλύτερα. Άρεσε στον Ίντι που έπαιζε κατά καιρούς μουσική εκεί κι αυτό ήταν εγγύηση. Έλεγε κιόλας πως και το μέρος είναι ωραίο και τα παιδιά που το έχουν είναι πολύ συμπαθητικά. Χτες το βράδυ έπαιζε μουσική ο Στεφ και είπαμε να πάμε μια βόλτα. Στην πλατεία Εμπορίου γωνία με Κατούνη, στην καρδιά του παλιού εμπορικού κέντρου, το Ντρον (με το ωραιότατο σάιτ) πιάνει το ισόγειο και έναν όροφο ενός επιβλητικού κτιρίου. Από αυτά που γλίτωσαν και από τη φωτιά και από τον Καραμανλή τον Α΄.

Στο ταβάνι καρφωμένοι δίσκοι από όλες τις φυλές του ροκ, με ικανοποιητική εκπροσώπηση του πανκ. Στους τοίχους αφίσες από συναυλίες και εικόνες από μπύρες, ποτά, χαμηλός φωτισμός, διακριτικό στόλισμα εποχής, καλές τιμές, ο Στεφ στις κονσόλες, καλοί φίλοι στα γύρω σκαμνάκια, όλα όμορφα  και γιορτινά. Τι άλλο να ζητήσεις από το τελευταίο Σάββατο της χρονιάς; Αυτά πάνω κάτω σκεφτόμουν πηγαίνοντας προς το μπαρ για να παραγγείλω μια μπυρίτσα ακόμη όταν είδα αυτό.

Το κασκόλ της Γουέστ Χαμ κρεμόταν περήφανα πάνω από το μπαρ στα δεξιά. Την ομάδα του ανατολικού Λονδίνου, το καμάρι των εργατών και των μεταναστών μιας σκληρής γειτονιάς της βρετανικής πρωτεύουσας την υποστηρίζω από μικρός. Όταν φίλοι και γνωστοί διάλεγαν ανάμεσα σε Μαν Γιουνάιτεντ, Άρσεναλ και Λίβερπουλ και πανηγύριζαν τίτλους, εγώ είχα να χαίρομαι με τις ολίγες πολύτιμες επιτυχίες των “Σίδερων” ή “Σφυριών”. Εντάξει δε συγκρίνεται με την κανονική μου ομάδα (μία είναι η ομάδα και φοράει ασπρόμαυρα) αλλά η Γουέστ Χαμ είναι ό,τι πιο κοντινό. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω συναντήσει πολλούς οπαδούς της παρά μόνο όταν πηγαίνω, αραιά και πού, στο γήπεδο στο Άπτον Παρκ και τα γύρω παμπ. Η έκπληξή μου λοιπόν μεγάλωσε όταν, μετά το κασκόλ, είδα και αυτό.

Ο ένας εκ των ιδιοκτητών φορούσε μπλουζάκι της Γουέστ Χαμ! Συγκίνηση! Κι όχι μόνο αυτό , μου έδειξε ακόμα έναν μέσα στο μπαρ με τα ίδια ποδοσφαιρικά φρονήματα. Επομένως μαζί με τη Β (δηλωμένη Χαμμερέτ) υπήρχαν 4 (τέσσερις!) οπαδοί της Γουέστ Χαμ στο μπαρ. Προφανής πρωτιά για τη Θεσσαλονίκη. Τέσσερις δικούς μας δε βρίσκεις μαζεμένους σε κανένα μέρος, έξω τα μπαρ του ανατολικού Λονδίνου. Οι εκπλήξεις και η συγκίνηση δεν έλεγαν να σταματήσουν. Το κερασακι στην τούρτα ήταν η είδηση που μετέφερε ο Γιάννης Κ. Η Γουέστ Χαμ είχε μόλις νικήσει την Μαν Γιου με 2-1 γκρεμίζοντάς τη από την πρώτη θέση! Δε γίνονται αυτά!

Λίγο πριν αγκαλιαστούμε όλοι μαζί και αρχίσουμε να τραγουδάμε το Μπάμπλς, ήρθε η στιγμή της αλήθειας. “Και φυσικά είσαι Άρης”, μου είπε αθώα και χαμογελαστά ο ένας από τους άλλους τρεις. Κοιταχτήκαμε, καταλάβαμε, δε μιλήσαμε άλλο. Επιστρέψαμε ο καθένας στη γωνίτσα του και το ποτό του. Έξω έκανε παγωνιά, μέσα όμως ο Στεφ συνέχιζε να βάζει ωραίες μουσικές και το μπαρ ήταν γλυκό, ζεστό και φιλόξενο.