Η απουσία κανονικών συνόρων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε κάνει να ξεχνάς μερικά πράγματα. Οδηγώντας στα Βαλκάνια ξαναθυμάσαι πόσο ανόητο είναι να πρέπει να δίνεις λογαριασμό σε περίεργους αρλεκίνους για το πού πας και από πού έρχεσαι. Περιμένοντας να τσουλήσει αργά το αυτοκίνητό σου προς τους συνοριακούς φρουρούς, έχεις όλον τον καιρό να σκεφτείς πώς περνούν τα ελληνικά σύνορα χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Αυτοί που δεν έχουν το ροζ διαβατηριάκι και ας ζουν χρόνια ανάμεσά μας. Αυτοί που πρέπει να παρακαλέσουν κάθε φορά για βίζα και άδεια παραμονής κι ας δουλεύουν με ημερομίσθια πείνας για να κάνουν “ανταγωνιστική” την οικονομία μας. Που βασανίζονται κάθε φορά που πάνε για λίγες μέρες στην πατρίδα τους για να κάνουν γιορτές με την οικογένειά τους. Τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ είναι μια πολύ διδακτική εμπειρία.
Η επιστροφή στη μικρή μας κωμόπολη δεν ήταν εύκολο πράγμα. Αφενός διότι περάσαμε πάρα πολύ καλά στην πόλη (μία είναι η πόλη), αφετέρου επειδή έπρεπε και πάλι να διασχίσουμε τα χιονισμένα πλέον Βαλκάνια αυτή τη φορά με περισσότερη κίνηση στο δρόμο καθώς πολύς κόσμος επέστρεφε από τις διακοπές των Χριστουγέννων.
Στην κάθοδο είχαμε πάει από Βρυξέλλες, Μόναχο, Τεργέστη, Λιουμπλιάνα, Ζάγκρεμπ, Βελιγράδι, Σκόπια, Θεσσαλονίκη. Στην επιστροφή είπαμε να πάμε αλλιώς. Θεσσαλονίκη, Σκόπια, Βελιγράδι το ίδιο, μετά όμως πιο βόρεια προς Βουδαπέστη. Αν είχαμε καιρό θα μπαίναμε για καφέ και σε Μπρατισλάβα, Πράγα, αλλιώς το γρήγορο σχέδιο ήταν Βουδαπέστη, Βιέννη, Γερμανία, Βρυξέλλες. Περιμέναμε ότι θα καθυστερούσαμε στα ουγγρικά σύνορα, δεν είχαμε ιδέα όμως για το τι μας περίμενε.
Το φρούριο, ολόκληρο, κομπλέ, με τα απαγορευτικά του και τους βλοσυρούς συνοριακούς, ήταν εκεί έτοιμο και έψαχνε για νέα θύματα. Εκεί πήραμε μια μικρή ιδέα για το τι σημαίνει φρούριο Ευρώπη και σε τι ταλαιπωρία υποβάλλονται όλοι όσοι θέλουν να μπουν από “έξω” σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει υπογράψει τη συνθήκη του Σένγκεν.
Φτάσαμε στα σύνορα στις 9.30 το βράδυ της Παρασκευής και καταφέραμε να περάσουμε στις 4 το πρωί! Το μεγαλύτερο μέρος των εξήμιση ωρών το φάγαμε περιμένοντας στην ουδέτερη ζώνη, χωρίς δηλαδή να μπορούμε να κάνουμε τίποτα καθώς είχαμε ήδη βγει από τη Σερβία αλλά δεν είχαμε μπει στην Ουγγαρία. Κρύο, νύχτα, ουρές αυτοκινήτων που μεγάλωναν, έσπαγαν και ξαναενώνονταν χωρίς λόγο, παγωμένο χιόνι στην άσφαλτο να δυσκολεύει την κίνηση και ούτε ίχνος καφέ στον ορίζοντα. Μαζί μας περίμεναν ακόμα μερικές δεκάδες αυτοκίνητα με πινακίδες ελβετικές, γαλλικές, γερμανικές κλπ στα οποία επέβαιναν κυρίως πολίτες κρατών της πρώην γιουγκοσλαβίας που γύριζαν στη δουλειά τους και λιγότερο πολίτες κρατών μελών της ΕΕ.
Μετά από κάπου έξι ώρες αναμονής η συνοριακή φρουρός κοίταξε τα διαβατήριά μας με δύσπιστο ύφος, μας διέταξε κοφτά να βγάλουμε τα γυαλιά για να μας δει καλύτερα και σχεδόν αμέσως μετά μας έδωσε τα διαβατήρια και έκανε νόημα να προχωρήσουμε. Η χαρά κράτησε περίπου ένα μέτρο. Εκεί περίμενε η βαριεστημένη παρέα των Ούγγρων τελωνειακών με νέες διαταγές:
- “Άνοιξε το χώρο αποσκευών”. “Τι είναι αυτό;”
- “Δώρα”.
- “Τι δώρα;”
- “Δώρα”
- “Ποτά και τσιγάρα έχετε;”
- “Όχι” (ως γνωστόν το τσίπουρο δεν το αγγίζουμε)
- “Φύγετε”
Κάναμε άλλα 50 περήφανα μέτρα, παρκάραμε και στήθηκα σε νέα ουρά για να πάρω τη βινιέτα (5 ευρώ) που πρέπει να έχει όποιος διασχίζει την Ουγγαρία. Δεκάδες οδηγοί έβριζαν. Από έξω ακούγονταν οι κόρνες διαμαρτυρίας άλλων αυτοκινήτων που συμπλήρωναν το δικό τους εξάωρο στην ουδέτερη ζωνη. Ήταν περαμένες 4 όταν βρήκαμε ένα ξενοδοχείο στο Σέγκεντ (φωτό κάτω) για να κοιμηθούμε.
Τα διαβατήριά μας μπορεί να είχαν διαφορετικό χρώμα από αυτά των Σέρβων, η ταλαιπωρία όμως ήταν η ίδια για όλους. Οι Ούγγροι συνοριακοί, που μαζί με τους συναδέλφους τους στα άλλα νέα κράτη μέλη φρουρούν εδώ και λίγες μέρες τα εξωτερικά σύνορα στη ζώνη Σένγκεν, ήθελαν να δείξουν πως κάνουν κι αυτοί αυστηρούς ελέγχους και προστατεύουν την Ευρώπη (με τη στενή έννοια) από τους κακούς και τους επικίνδυνους. Με την ανοργανωσιά, την αγένεια και τον παραλογισμό τους (και τον ουσιαστικά ανύπαρκτο έλεγχο) έδειξαν πως η γραφειοκρατία και ο αυταρχισμός (όπως άλλωστε και η βλακεία) δεν γνωρίζουν ούτε ιδεολογία ούτε έθνος.
