Ήταν σχεδόν σα να μην υπήρχαν. Μόνο που ήταν εκεί. Με τους συνοριακούς φρουρούς χαμογελαστούς, εξυπηρετικούς και γρήγορους με τα διαβατήρια. Τους τελωνειακούς να μας εύχονται χρόνια πολλά στην κάθοδο και να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους στο ρυθμό του “χάλι γκάλι” των Μίκρο και της Τσαλιγοπούλου που έπαιζε στο CD μας στην άνοδο (ευχαριστούμε Κ!). Τα σύνορα ανάμεσα σε δυο Μακεδονίες, η μία πρώην Γιουγκοσλαβική και η άλλη Ελληνική, ήταν με διαφορά τα πιο φιλικά από όσα διασχίσαμε στο ταξίδι από Βρυξέλλες στη Θεσσαλονίκη.
Σα να μη τσίριξαν ποτέ οι έμποροι του εθνικισμού και των δύο πλευρών. Σα να επρόκειτο για δυο κανονικά κράτη χωρίς διαφορές. Με κανονικούς ανθρώπους. Που ξέρουν ότι θα είναι γείτονες ό,τι και να γίνει και πως γι αυτό πρέπει να ζουν αρμονικά χωρίς να θίγουν ο ένας τον άλλο. Φτάσαμε στα σύνορα κάπως μαγκωμένοι και μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο. Ήξεραν και ελληνικά. ΟΙ υπάλληλοι του φτωχότερου κράτους που διασχίσαμε και του μόνου με διαφορές με το δικό μας, ήταν οι πιο χαμογελαστοί και πιο οικείοι.
Στην κάθοδο, λίγο πριν τα σύνορα με την Ελλάδα είχαμε κάνει μια στάση σε ένα ερημικό βενζινάδικο. Νυστάζαμε τώρα που φτάναμε στο τέλος. Ο μοναχικός βενζινάς μας έψησε δύο καφέδες και μας έβαλε να κάτσουμε στο τραπέζι του, το μόνο στο μαγαζί. Κοιταζόμασταν και δε μιλούσαμε, κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα του άλλου. Χαμογελάσαμε, χαμογέλασε κι αυτός. Τον ευχαριστήσαμε και φύγαμε. Στην άλλη πλευρά αυτής της περίεργης γραμμής που μας χωρίζει, είχαμε παραμονή Χριστουγέννων και μας περίμεναν.
