Ήταν σχεδόν σα να μην υπήρχαν. Μόνο που ήταν εκεί. Με τους συνοριακούς φρουρούς χαμογελαστούς, εξυπηρετικούς και γρήγορους με τα διαβατήρια. Τους τελωνειακούς να μας εύχονται χρόνια πολλά στην κάθοδο και να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους στο ρυθμό του “χάλι γκάλι” των Μίκρο και της Τσαλιγοπούλου που έπαιζε στο CD μας στην άνοδο (ευχαριστούμε Κ!). Τα σύνορα ανάμεσα σε δυο Μακεδονίες, η μία πρώην Γιουγκοσλαβική και η άλλη Ελληνική, ήταν με διαφορά τα πιο φιλικά από όσα διασχίσαμε στο ταξίδι από Βρυξέλλες στη Θεσσαλονίκη.
Σα να μη τσίριξαν ποτέ οι έμποροι του εθνικισμού και των δύο πλευρών. Σα να επρόκειτο για δυο κανονικά κράτη χωρίς διαφορές. Με κανονικούς ανθρώπους. Που ξέρουν ότι θα είναι γείτονες ό,τι και να γίνει και πως γι αυτό πρέπει να ζουν αρμονικά χωρίς να θίγουν ο ένας τον άλλο. Φτάσαμε στα σύνορα κάπως μαγκωμένοι και μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο. Ήξεραν και ελληνικά. ΟΙ υπάλληλοι του φτωχότερου κράτους που διασχίσαμε και του μόνου με διαφορές με το δικό μας, ήταν οι πιο χαμογελαστοί και πιο οικείοι.
Στην κάθοδο, λίγο πριν τα σύνορα με την Ελλάδα είχαμε κάνει μια στάση σε ένα ερημικό βενζινάδικο. Νυστάζαμε τώρα που φτάναμε στο τέλος. Ο μοναχικός βενζινάς μας έψησε δύο καφέδες και μας έβαλε να κάτσουμε στο τραπέζι του, το μόνο στο μαγαζί. Κοιταζόμασταν και δε μιλούσαμε, κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα του άλλου. Χαμογελάσαμε, χαμογέλασε κι αυτός. Τον ευχαριστήσαμε και φύγαμε. Στην άλλη πλευρά αυτής της περίεργης γραμμής που μας χωρίζει, είχαμε παραμονή Χριστουγέννων και μας περίμεναν.
9 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:46 πμ
Ακόμα και το ‘88 που πέρασα την ενιαία τότε Γιουγκοσλαβία με τρένο (και το ‘89 οδικώς) το μόνο μέρος που οι αστυνομικοί, σιδηροδρομικοί αλλά και μαγαζάτορες μας αντιμετώπισαν με χαμόγελο και σκίστηκαν να μας εξυπηρετήσουν, ήταν από την Γευγελή μέχρι τα Σκόπια.
9 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:48 πμ
…..δεν έχουν εκπολιτιστεί ακόμη..Λέω εγω τώρα, για να δικαιολογήσω τ απλυτα τα δικά μας. Ετσι συνέβαινε παντού και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Οσο πιο μακριά από τον απολυτο συγχρονο πολιτισμό βρισκεται μια χώρα, τόσο πιο αυθεντικά ειναι τα συναισθήματα των πολιτών της και τόσο πιο αυθόρμητη η συμπεριφορά τους. Είναι σαν να είχες παει προ πολλών ετών σ ένα ελληνικό χωριό ή σε μια ξεχασμένη επαρχιακή πολη. Το ίδο κλιμα θα ζούσες γιατί εκεί οι άνθρωποι παρέμεναν “αξεστοι” και ανεπηρέαστοι.
Δεν ξέρω, αυθαιρετώ, αλλά ειναι μια σκέψη κι αυτή.
καλημέρα σας
ριτς
9 Ιανουαρίου, 2008 σε 4:19 μμ
Εκτός, όμως, από φιλικοί ήταν και… ντόμπροι. Ήταν οι μόνοι που δεν μας έκλεψαν στα διόδια κατά την μετατροπή του ευρώ σε δηνάρια. Οι «αδελφοί» Σέρβοι έτρωγαν από 50 λεπτά έως ένα ευρώ τουλάχιστον. Επίσης έμπαιναν στον κόπο κάνοντας χειρονομίες να μας πουν πόσα ακριβώς χρήματα έπρεπε να δώσουμε. Κι εδώ οι Σέρβοι ήταν αγενείς.
9 Ιανουαρίου, 2008 σε 4:58 μμ
@ Indictos
Ακριβώς έτσι. Πέρασα μια εβδομάδα στο Μοναστήρι (Μπίτολα) και την Οχρίδα πριν από 15 χρόνια και άλλη μια πριν από 10. Και τις δύο φορές παρά τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών, οι τύποι ήταν απίστευτα φιλόξενοι και ευγενικοί. Μου έχει μείνει ένα “τζαζ μπαρ” στην Οχρίδα όπου είπαμε ότι είμαστε από Θεσσαλονίκη και δεν καταφέραμε να πληρώσουμε καθώς επέμεναν να μας κερνούν συνεχώς.
Προ 15ετίας στο Μοναστήρι, κάθε φορά που ρωτούσαμε πού είναι ένα μέρος, μόνο που δε μας έπαιρναν από το χέρι για να μας πάνε εκεί. Μια μέρα πέσαμε κατά τύχη στο φεστιβάλ κινηματογράφου προς τιμήν των αδελφών Μανιάκι. Μπήκαμε να ρίξουμε μια ματιά και μόλις άκουσαν ότι είμαστε Έλληνες μας έβαλαν να κάτσουμε στις πρώτες θέσεις, μας κάλεσαν για φαγητό και μας ρωτούσαν κάθε φορά πώς μας φάνηκαν οι ταινίες, η διοργάνωση κλπ. Με δυσκολία καταφέραμε να δραπετεύσουμε.
@ Ritsmas
Καλησπέρα Ριτς. Μπορεί να είναι όπως τα λες. Ακόμα και σήμερα σε μικρά χωριά ή κωμοπόλεις στην Ελλάδα, οι άνθρωποι θεωρούν υποχρέωσή τους να βοηθήσουν και να εξυπηρετήσουν τον επισκέπτη ή περαστικό.
@ El pibe
Δεν τους πάμε καθόλου τους αδελφούς, βλέπω …
9 Ιανουαρίου, 2008 σε 7:02 μμ
Όχι προτιμώ τις αδελφές…
10 Ιανουαρίου, 2008 σε 2:10 πμ
10 Ιανουαρίου, 2008 σε 1:33 μμ
Χμ…
10 Ιανουαρίου, 2008 σε 7:58 μμ
Το 1993, πρώτο βράδυ στην Πρίστινα, Ντραγκοντάν μεριά, κάπου παραπάνω φλέγονταν η Αδριατική, τελευταία εικόνα απ’ το μυθικό Σεράγεβο, περασιά με μοτοσυκλέττα το 1987. Έξω απ’ την πόρτα άρχισαν να ξερνάν κάτι αυτόματα. Πετάχτηκα σα λαγός (στιφάδο). “Τι τρέχει”, ρώτησα ταραγμένος, κάνοντας μάταια το γενναίο. “Τίποτα”, μου είπαν. “Οδομαχίες. Κοιμήσου. Θα συνηθίσεις”….
Πρωτοδημοσιεύτηκε:
https://www.blogger.com/comment.g?blogID=5426336958762091457&postID=1611938679291886239
11 Ιανουαρίου, 2008 σε 10:15 πμ
Σ ευχαριστώ. Δεν πρέπει να συνηθίζεται εύκολα…
11 Ιανουαρίου, 2008 σε 1:42 μμ
Συνηθίζεται, δυστυχώς. Αργότερα άρχισαν να μπαίνουν στα μπαράκια διάφοροι τύποι, που κάθονταν αφού βγάζαν τις ..χειροβομβίδες και τα κουμπούρια τους, τα ακουμπούσαν στο τραπέζι και …απολάμβαναν (ίσως) το (τελευταίο) ποτό τους. Στην αρχή φεύγαμε τρέχοντας. Μετά το ..συνηθίσαμε. Στα 100 χιλιόμετρα, Νις πχ η ζωή συνεχιζόταν. Ο κόσμος γέμιζε τις πλατείες, θορυβούσε. Πού και πού μιλούσαν και …για τον πόλεμο. Όλα συνηθίζονται τελικά. Αρκεί να μην είσαι από μέσα…..
Η Μακεδονία τους ήταν ακόμα κλειστή, προς την Μακεδονία μας. Έτσι το πηγαινέλα γινόταν μέσω Σόφιας και Στιπ. Μακρινό. Κόστιζε τη βενζίνη που έκαιγες, συν 12 Metaxa για ισάριθμα μπλόκα όλων των εθνοτήτων, ένα μπετόνι βενζίνη μπαξίς για να μη σε στέλνουν 2 φορές στο τέλος της ουράς – 5 Km, (υπήρχε εμπάργκο), κάτι δολλάρια και τον κίνδυνο να σε στείλει αδιάβαστο κάποιος απ’ όλους τους παλαβούς. Mε ελληνικές πινακίδες μας αγκάλιαζαν Βούλγαροι και Σέρβοι και μας φτύναν Σκοπιανοί και Κοσοβάροι. Όταν είχαμε αμάξι με Γερμανικές πινακίδες γινόταν …ακριβώς το αντίθετο….
Η πλάκα ήταν ότι οι Σέρβοι μας δίναν …εικονίτσες της Παναγίας και μας σταυρώναν και οι άλλοι μας μουτζώναν κάπως. Βλέπετε η βλακεία είναι διεθνής ύμνος. Κακώς την διεκδικούμε, ως Έλληνες.
13 Ιανουαρίου, 2008 σε 2:08 πμ
Φοβερές εικόνες. Σ ευχαριστώ και πάλι που τις μοιράζεσαι. Μεγάλη ιστορία αυτό το “αρκεί να μην είσαι από μέσα”. Σε κρίσιμες φάσεις πάντα με δυσκόλευε. Δύσκολο να καταλάβεις ακόμα πιο δύσκολο να διαλέξεις (αν μπορείς να διαλέξεις) αν τελικά είσαι “από μέσα”…
13 Ιανουαρίου, 2008 σε 5:21 μμ
Για την σωστή απόδοση των πραγμάτων, σήμερα είναι όπως τα περιγράφεις. Τα σύνορα FYROM (ή των Πρωηνγιουγκοσλαβικοδημοκρατιομακεδόνων – οποία ελληνική ανοησία να σε λένε έτσι!!!), είναι τα πιο φιλικά, μιλούν ελληνικά, είναι πλήρως μηχανοργανωμένα και εξυπηρετούν, ενώ παραπάνω άστα. Και όλα τελειώνουν μπαίνοντας Αυστρία. Την πρώτη φορά, μετά την κατάργηση τους έψαχνα νύχτα για τα …Αυστριακά φυλάκια. “Πάει λέω, μπήκα λαθραία. Μπλεξίδια θάχουμε πάλι..”. Τώρα μοιάζει το πέρασμα, σα Βέλγιο Ολλανδία παλιά. Δεν ήξερες πότε άλλαζες χώρα.
Πιστεύω ότι η ψυχραιμία και ο διάλογος, πέρα απ’ τα θρησκομανή και τα εθνοηλίθια πράματα, θα οδηγήσουν σε φιλία γειτόνων. Θέλει δουλειά πολλή, ωστόσο, και δω και κει.
14 Ιανουαρίου, 2008 σε 2:01 πμ
Τώρα πλέον όλα τελειώνουν μπαίνοντας Ουγγαρία (αν δεν τελειώσεις πρώτα εσύ λόγω της ταλαιπωρίας στα σύνορα) ή Σλοβενία. Αν πάλι πας από Βουλγαρία και Ρουμανία κάνεις μεν πολλά χιλιόμετρα παραπάνω αλλά δε σταματάς καθόλου σε σύνορα καθώς βρίσκεσαι συνεχώς στη ζώνη Σένγκεν. Για να δούμε κάτι τέτοιο και στα υπόλοιπα σύνορά μας θέλει σίγουρα πάρα πολύ δουλειά από όλες τις πλευρές. Κι αν στο μεταξύ γίνουν περισσότεροι όσοι (ήδη αρκετοί) έχουν βαρεθεί τον Άνθιμο, τον Παπαθεμελή, τον Ψωμιάδη και την παρέα τους, τότε ίσως τα πράγματα να γίνουν ακόμα καλύτερα ακόμα πιο γρήγορα.
14 Ιανουαρίου, 2008 σε 6:34 μμ
Accord! Η ώρα του καφέ:
http://ecology-salonika.org/lib/?p=1521
15 Ιανουαρίου, 2008 σε 1:17 πμ
Ομορφιά!