Είναι περίεργη πόλη το Άμστερνταμ. Και κάθε φορά που πάω μου φαίνεται ακόμα πιο περίεργη. Από τη μια έχεις μια σχεδόν μοναδική αίσθηση ζωής πολύχρωμης, έντονης, “χύμα”, στο δρόμο. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικά ντυμένοι, ντόπιοι και επισκέπτες, τριγυρνούν στις γέφυρες και τα κανάλια, μπαινοβγαίνουν στα μπαρ, τα κόφισοπ, τα σπίτια με τα κόκκινα φώτα, τους ξενώνες αλλά και τα μουσεία. Ποδηλάτες πλημμυρίζουν τους ποδηλατόδρομους τρέχοντας δαιμονισμένα, διεκδικώντας σχεδόν βίαια το σεβασμό στο δρόμο τους. Πεζοί που χαζεύουν, ψωνίζουν, άλλοι που κάνουν τζόγκινγκ στα πάρκα και κατά μήκος των καναλιών. Κάτω από τη σχεδόν μόνιμη βροχή.
Από την άλλη είναι η αίσθηση πως όλα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα, πως όλα αγοράζονται και πωλούνται. Και η χαρά και η διασκέδαση και οι άνθρωποι μαζί. Το Άμστερνταμ είναι ζωή. Είναι όμως και μια τεράστια βιομηχανία συνεχούς παραγωγής. Το Άμστερνταμ παράγει εικόνες: Πανέμορφα παλιά κτίρια που γέρνουν από τη διάβρωση του εδάφους. Μεσαιωνικές γέφυρες που ανοιγοκλείνουν για να περάσουν σύγχρονα πλωτά εστιατόρια, όπου γευματίζουν στελέχη πολυεθνικών. Άνθρωποι, πεθαμένοι εδώ και καιρό, κρέμονται στον τοίχο του μουσείου, σε πίνακες ζωγραφισμένους από σπουδαίους ζωγράφους. Απ έξω άλλοι άνθρωποι ζωντανοί εκτίθενται προς ενοικίαση στις ροζ βιτρίνες.
Και μετά είναι η εικόνα του ανθρώπινου “αγάλματος”. Πετάς ένα κέρμα και το “άγαλμα” ζωντανεύει και εκτελεί μια φιγούρα για να σε ευχαριστήσει. Όπως και σε άλλες πόλεις, θα μου πεις . Πουθενά αλλού όμως δεν έχεις την αίσθηση ότι τα ζωντανά αγάλματα είναι τόσο αντιπροσωπευτικά της πόλης τους όσο στο Άμστερνταμ. Βάζεις το χέρι στην τσέπη και θα κάνει τα πάντα για σένα. Για λίγο. Μετά θα σταματήσει το ίδιο απότομα όπως άρχισε. Και θα σε κοιτά χωρίς να σε βλέπει. Μέχρι να ξαναπετάξεις κάποιο κέρμα.
Πόσες πόλεις χωρούν σε μια; Στο Άμστερνταμ των περίπου 800.000 κατοίκων χωρούν πολλές. Μια για κάθε περαστικό τουρίστα, μια για κάθε επιθυμία. Ανάλογα με το τι ψάχνεις και τι δίνεις. Δεν έχει νόημα να ψάξεις ποια από αυτές τις πόλεις είναι η αληθινή. Πιο πιθανό να είναι όλες. Μαζί.
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:29 πμ
Αν συνεχιστεί για πολύ αυτός ο καταιγισμός ταξιδιωτικών εντυπώσεων, θα αρχίσω να σε αντιπαθώ:-)
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 11:30 πμ
Πολύ όμορφη περιγραφή. Καλημέρα!
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 2:26 μμ
@ Σέλμ
Χε, χε … ακόμα δεν είδες τίποτα!
@ Exiled
Καλημέρα, με κάνετε και κοκκινίζω αγαπητέ…
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 3:30 μμ
Καλά να μη μιλήσω για τον καιρό που έχει σήμερα στην Αθήνα!
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 8:45 μμ
[...] The Port Of Amsterdam Ο φίλος μου ο chumba ανέβασε ένα ποστ για το Άμστερνταμ (και ΜΕ έκανε τα [...]
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:14 μμ
έχω ακριβώς την ίδια άποψη για το Αμστερνταμ!!
επίσης, έχω ακριβώς την ίδια φωτογραφία! Την πρώτη εννοώ! (καλά, δεν είναι και δύσκολο να βγάλεις αυτή τη φωτογραφία στο Άμστερνταμ!)
21 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:43 μμ
Το Άμστερνταμ είναι σίγουρα μια πόλη “φτιαχτή”, όπως το Βερολίνο του ‘70-’80. Και μάλιστα σε μια χώρα, που δεν είναι πια και τόσο “ανεκτική”. Το Ρότερνταμ είναι το stockmarket του παγκόσμιου πετρελαίου, το ίδιο το Άμστερνταμ παίζει σε βαριά οικονομικά παιγνίδια. Ε, έχει μείνει και λίγο φολκλόρ της “παιδικής ηλικίας”, των κοινόβιων του 70, των χίππυδων και της μουσικής. Καλά, ναι, ναι και τα μαυρόασπρα, (όπου οι ποικιλίες της χώρας μας έχουν την τιμητική τους Ζωνιανά, Μελίβοια κλπ). Καμαρώνω, καμαρώνω…
Η εύστοχη εικόνα του ανθρώπινου “αγάλματος”, είναι το κλου όντως εδώ. Δεν υπάρχει τίποτα, χιπαριό – ξεχιπαριό, καλλιτεχνικό ή μη, που δεν είναι δεμένο με χρήμα. Δεν πρόκειται συχνά για τίποτα άλλο από χαρίεντα, ατομιστικά κ..όπαιδα. Δυστυχώς ο πουνέντες των κοινωνικών κινημάτων έσβησε και κάτι τέτοια φολκλοράκια και εύκολα τα ανέχεται και τα μασάσει το σύστημα. Αυτό είναι το “ανώδυνο” Άμστερναμ, της ανοχής και των οικείων οίκων. Ο Μάης νικήθηκε. Μαζί οι ελπίδες, η σεξουαλική επανάσταση, η απογείωση της μουσικής και της τέχνης, το τέλος της γης του κέρδους.
22 Ιανουαρίου, 2008 σε 1:41 πμ
@ Σέλμ
Μάλιστα, να μη μιλήσεις!
@ Indiblog
Μεγάλο κομμάτι με απήχηση και στις δυο πλευρές της Μάγχης. Ενδεικτικό το σκηνικό στο μπαρ Booze and Blues της μικρής μας κωμόπολης πριν 4 χρόνια. Στον τοίχο πίσω από τον μπάρμαν η ιστορική για το γαλλόφωνο τραγούδι ασπρόμαυρη φωτογραφία με τον Μπρελ, τον Φερέ και τον Μπρασένς να συζητούν γύρω από ένα τραπέζι με μικρόφωνα. Στο μπαρ ο ιδοκτήτης, ένας στριφνός, ψιλόλιγνος, ξερακιανός 50ρης με αραιά μακριά μαλλιά (τον οποίο έχω πετύχει να διασκεδάζει σε άλλο μαγαζί σε θεματικό πάρτυ για τους Ramones). Σε ένα τραπέζι κάθεται παρέα νεαρών Άγγλων, από αυτούς που το τραίνο φέρνει κάθε Παρασκευή και παίρνει κάθε Κυριακή ημιλιπόθυμους. Ένας από την παρέα τους, σηκώνεται, βάζει στο τζουκ μποξ (ναι έχει τζουκ μποξ) το πενηντάλεπτο και επιλέγει το In the port of Amsterdam. Το κομμάτι αρχίζει κι αυτός γονατίζει και κλαίει. Η σκηνή επαναλαμβάνεται το ίδιο βράδυ άλλες δύο φορές.
@ Krotkaya
Ακριβώς! Η πρώτη φωτό είναι αυτό που περιγράφεις. Η φωτό που έχει βγει εκατοντάδες χιλιάδες φορές μια για κάθε ποδήλατο σε κάθε γεφύρι αυτής της πόλης. Και έχει πάρα πολλά ποδήλατα και αρκετά γεφύρια.
@ Cirut
Ναι, ό,τι ξέμεινε, λίγο από όλα, αναμνήσεις και φολκλόρ από εποχές και ζωές άλλων σε τιμές ακριβές ή προσιτές ανάλογα με την εποχή. Η μηχανή να είναι καλά. Όχι ότι περνάς άσχημα, το τοπίο είναι ωραίο, πάρα πολύ ωραίο, αλλά μέχρι εκεί.
22 Ιανουαρίου, 2008 σε 9:33 πμ
….θέλω κι εγώ Ολλανδία!
Θέλω κι εγώ Άμστερνταμ!! Chumba, σε ζηλεύω!!
Έχε χάρη που Πάσχα θα είμαι Βενετία. Έκλεισα τα εισιτήρια. Διαφορετικά…
(έχω νεύρα. Είμαι άυπνη και πρέπει να γράψω κείμενα..)
ΚΑΛΗΜΕΡΑ (ωστόσο!)
22 Ιανουαρίου, 2008 σε 10:54 πμ
Καλημέρα Φαίη και καλό γράψιμο!
Δε θέλω ζήλιες – Πάσχα Βενετία γκρρρρρρρρ
23 Ιανουαρίου, 2008 σε 6:21 μμ
Και μεις μετά τις γιορτές φίλε μου, (όπως και σεις απ’ ότι βλέπω) ξαναμπήκαμε στη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Δε θα με πείραζε καθόλου αν σου πεφτε η φωτογραφική μηχανή μέσα σε κανα κανάλι (αγνή ζήλια όπως καταλαβαίνεις.
ΥΓ.1 Επίσης μη ξαναγράψεις ότι στις συναυλίες στην κωμόπολή σας, οι μπύρες κάνουν 1,5 ευρώ. Προχτές τα χώσαμε κανονικά. Στη δική μας μπασταρδούπολη κάνουν 5 και σε πλαστικό ποτήρι. Όχι άλλο χτύπημα κάτω απ΄τη μέση.
ΥΓ.2 Μετά τα τελευταία σου ποστς έχει δημιουργηθεί εδώ ένα αντι-Chumba ρεύμα που θα μετουσιωθεί σε μπλογκ λάσπης και διάψευσης όσων γράφεις.
23 Ιανουαρίου, 2008 σε 6:28 μμ
Εμ … ναι… θα σωθεί η μηχανή μου την επόμενη φορά αν πω ότι εδώ οι μπύρες (αυτές που κάνουν 1,5 ευρώ) είναι μάπα;
Το αντι-Chumba ρεύμα το δημιουργούν γνωστοί αντεπαναστατικοί κύκλοι οπορτουνιστών οι οποίοι είναι νομοτελειακά καταδικασμένοι να παρασυρθούν και να συντριβούν από την ορμή των εξεγερμένων μαζών. Το πλατύ όσο και βαθύ, λαϊκό, υπέρ-Chumba κίνημα έχει ήδη λάβει γνώση και θα τοποθετηθεί για να διαφωτίσει τις μάζες.
21 Μαΐου, 2008 σε 9:02 μμ
Έτσι όπως το γράφεις είναι, η ελευθερία εδώ είναι κάτι που βασίζεται στο “όλα πωλούνται όλα αγοράζονται”
22 Μαΐου, 2008 σε 5:13 μμ
Ακριβώς. Στο Άμστερνταμ όλα έχουν την τιμή τους, η αγορά είναι ελεύθερη και δεν έχει προκαταλήψεις
14 Οκτωβρίου, 2008 σε 11:28 πμ
Μία καλή ιστοσελίδα που ασχολείται με την ζωή στην Ολλανδία και το Βέλγιο είναι http://www.mofeu.eu/forum/index.php
14 Οκτωβρίου, 2008 σε 11:38 μμ
Ευχαριστώ και καλώς ήρθες
20 Οκτωβρίου, 2008 σε 10:03 πμ
Να είσαι καλά chumba
30 Οκτωβρίου, 2008 σε 10:50 μμ
Πολύ καλό το ρεπορτάζ . Πόσες φορές έχεις πάει Ολλανδία και σε ποια μέρη;
31 Οκτωβρίου, 2008 σε 2:38 πμ
Ευχαριστώ. Ολλανδία έχω πάει αρκετές φορές – και τα τελευταία χρόνια που την έχω κοντά και παλιότερα όταν μου δινόταν η ευκαιρία. Άμστερνταμ συνολικά 5-6 φορές, και από μια Χάγη (όπου έμεινα και λίγες βδομάδες), Άιντχοφεν, Ρότερνταμ και Ντελφτ.