Παρασκευή: Η απόλαυση των μικρών “άχρηστων” κειμένων

Μόνο τις Παρασκευές μπορώ και απολαμβάνω άρθρα, γνώμες, ειδήσεις που άλλες μέρες μοιάζουν άχρηστα, ασήμαντα ή και τα δύο. Και αντίστροφα. Όταν, αντί να πετάξω ένα δήθεν άχρηστο κείμενο, αρχίσω να το διαβάζω με ενθουσιασμό, μόνο τότε καταλαβαίνω πραγματικά ότι είναι Παρασκευή. Και ότι ακολουθεί ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο.

Μέρος της καθημερινής ρουτίνας είναι να διαβάζω πολλά, πάρα πολλά κείμενα. Τα περισσότερα είναι αδιάφορα, κακογραμμένα, γεμάτα παρανοήσεις ίσως και παραλογισμούς, κάποια σε σημείο να σε κάνουν να γελάς. Όλα όμως ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία των λεγόμενων “χρήσιμων” κειμένων.

Σε ποιους και γιατί είναι χρήσιμα, είναι μια άλλη ιστορία που σίγουρα δεν είναι του παρόντος. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, περνάνε από τα όμορφα αμυγδαλωτά μου μάτια, κείμενα με πολύ χειρότερα στερεότυπα από αυτό που μόλις προηγήθηκε. Δεδομένου όμως ότι υπάρχουν πιο δύσκολοι, πιο κακοπληρωμένοι και σαφώς πιο κοπιαστικοί τρόποι βιοπορισμού από τον δικό μου, δεν παραπονιέμαι.

Αλλά σήμερα είναι Παρασκευή. Και η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί (τελευταίο κλισέ). Σ’ εμένα φάνηκε όταν πρωί πρωί στο μετρό άνοιξα την εφημερίδα. Αντί να σταθώ στις τελευταίες εξελίξεις με το σκάνδαλο φοροδιαφυγής, τις κρίσεις στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια, και την Αφρική, ή έστω στις πιο διασκεδαστικές προκριματικές εκλογές στις ΗΠΑ, το μάτι μου έπεσε -και στάθηκε μέχρι τέλους- στο άρθρο της τελευταίας σελίδας με τον εξαιρετικό υπότιτλο “Κόκκινο κρασί με όστρακα; Περίεργο αλλά νόστιμο” κάτω από τον ριζοσπαστικό τίτλο “Ήρθε η ώρα να ξεφορτωθείτε την παράδοση“.

Πολύ μου άρεσε παρ’ ότι από κρασιά δεν καταλαβαίνω και πολλά. Το Σαββατοκύριακο είχε ήδη αρχίσει.

“Θα χυθεί αίμα”: Το αμερικανικό όνειρο χωρίς φτιασίδια

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις δίνει ρεσιτάλ ηθοποιΐας, η ιστορία είναι πραγματικά δυνατή, και τα πλάνα επιβλητικά. Η ταινία “Θα χυθεί αίμα” (There will be blood) του Πολ Τόμας Άντερσον είναι εντυπωσιακή για όλα αυτά και ίσως για πολλά άλλα, παρά τα κάπως κουραστικά 158 λεπτά της.

Γυρισμένη στην ίδια έρημο του Τέξας που είδαμε και στην ταινιάρα των αδελφών Κοέν, το “Θα χυθεί αίμα” διηγείται την ιστορία ενός ανεξάρτητου πετρελαιά στην άγρια Δύση. Η ιστορία καλύπτει την χρονική περίοδο από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου. Ο πετρελαιάς της ιστορίας λέγεται Ντάνιελ Πλέινραϊτ και ξεκινά ως μικρός, μοναχικός (αλλά πολύ πεισματάρης) χρυσθήρας που κυριολεκτικά πέφτει πάνω σε κοίτασμα.

Μέχρι να τελειώσει η τανία του Πολ Τόμας Άντερσον, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, που παίζει τον βασικό ρόλο, θα έχει αγοράσει με κόπους και θυσίες ένα σωρό εκτάσεις με κοιτάσματα, θα αρχίσει να κατασκευάζει πετρελαιαγωγούς και θα έχει παίξει με επιτυχία κόντρα σε τοπική εκκλησία και μεγάλες εταιρίες. Σε αυτήν την πορεία, που εκτείνεται σε αρκετές δεκαετίες, ο ήρωας θα μας δείξει όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το λεγόμενο “Αμερικάνικο όνειρο”. Στοιχεία που δεν είναι απαραιτήτως όλα θετικά.

Πρόκειται για έναν εργασιομανή, τελειομανή και μαζί αδίστακτο τύπο που είναι προσηλωμένος σε έναν και μοναδικό στόχο: να γίνει κυρίαρχος του παιχνιδιού εξουδετερώνοντας τον ανταγωνισμό. Κάθε σκέψη του, κάθε ενέργειά του υπάρχουν μόνο για το κέρδος. Θα περάσουν 158 λεπτά μέχρι να βρει τι έχασε. Όλοι όσοι εμφανίζονται στην ταινία είναι πάρα πολύ καλοί. Απαραίτητη η ξεχωριστή αναφορά στον νεαρό ιεροκήρυκα αλλά και τον “αδελφό” του Ντάνιελ. Μην την χάσετε εκτός κι αν σας τρομάζουν τα απολαυστικά αλλά ομολογουμένως αργά έργα.

Οι Babyshambles στο Ancienne Belgique

Προκαταβολική εξήγηση: Το παρόν (β)λόγιο έχει κάτι σαν εμμονή με τον Πιτ Ντόχερτι. Όσα ακολουθούν αντανακλούν αυτήν ακριβώς την εμμονή και την οπαδικού τύπου αγάπη στον (από εδώ αρχίζει o ύμνος) μεγαλύτερο καλλιτέχνη της γενιάς του. Αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι από εμάς στήθηκαν στις 20 του μηνός έξω από το Ancienne Βelgique (AB) μπας και βρούμε κανένα από τα προ πολλού εξαντλημένα εισιτήρια για τη συναυλία των Babyshambles.

Βρήκαμε, σχεδόν στη διπλάσια τιμή (40 ευρώ το ένα), και τα αγοράσαμε χωρίς δισταγμό. Τρέξαμε μέσα, εφοδιαστήκαμε με αρκετές μπύρες και βρήκαμε μια ωραιότατη γωνίτσα να σταθούμε σε ένα από τα εσωτερικά μπαλκόνια που κρέμονται πάνω από την πλατεία της αίθουσας (εξ ου και η περίεργη γωνία των φωτογραφιών). Ήμασταν έτοιμοι. Μαζί και το μεγαλύτερο και πιο ενθουσιώδες πλήθος που έχουμε δει στα τελευταία έξι χρόνια στο ΑΒ.

Στην πλατεία δεν έπεφτε καρφίτσα. Το στρίμωγμα ήταν τέτοιο που ακόμα και η παραμικρή μετακίνηση μεταδιδόταν σαν κύμα σε δεκάδες ανθρώπους. Και μόλις έκλεισαν τα φώτα και εμφανίστηκαν στη σκηνή ο Ντόχερτι και οι Babyshambles έγινε ο κακός χαμός. Γρήγορα διαπιστώσαμε ότι η θέση μας είχε καλή ορατότητα αλλά κακό ήχο. Ακριβώς το αντίστροφο ίσχυε κάτω όπου ο ήχος έφτανε γεμάτος και χορταστικός, δεν έβλεπες όμως τίποτα. Μείναμε πάνω για να βλέπουμε τον Πιτ και να ακούμε ό,τι μπορούμε.

Κάτω το κοινό χόρευε και τραγουδούσε σε όλα τα κομμάτια. Κοριτσάκια ούρλιαζαν, αγοράκια φώναζαν φορώντας καπελάκια σαν εκείαν που φορούσε ο Πιτ όταν ήταν στους Libertines. Και άπειρες φωτογραφικές μηχανές και κινητά κατέγραφαν το γεγονός. Στο youtube πρέπει να υπάρχουν ήδη τουλάχιστον 10-15 βιντεάκια από τη συγκεκριμένη συναυλία και λίγα από την προηγούμενη φορά που βρέθηκε στη μικρή μας κωμόπολη.

Οι Babyshambles δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο. Έπαιξαν δυνατά και ο Πιτ στάθηκε μια χαρά καθώς δεν τα έχασε ούτε κατέρρευσε όπως έκανε κάθε 20 λεπτά πριν δυο χρόνια στο Botanique. Ανταποκρίθηκε μάλιστα στο αίτημα νεαρής οπαδού του (που είχε γράψει σε χαρτόνι “δώσε μου το καπέλο σου” – φωτό πάνω) και της το έδωσε.

Στο τέλος έγινε και ένα περίεργο το οποίο δεν ξέρω αν ήταν σκέρτσο και πείραγμα εκ μέρους του συγκροτήματος ή κανονικό. Όταν τελείωσε η κανονική διάρκεια της συναυλίας (κάπου μια ώρα) φάνηκε για λίγο πως δεν θα ξαναέβγαιναν στη σκηνή. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στους θαυμαστές που γρήγορα πέρασαν από το χειροκρότημα στην αποδοκιμασία. Χρειάστηκαν να πέσουν πολλά ξεφωνητά, γιουχαϊτά και αρκετά πλαστικά ποτήρια πάνω στη σκηνή μέχρι να ξαναβγεί ο Πιτ και η παρέα του και να αποζημιώσουν τους οπαδούς τους παίζοντας κα-τα-πλη-κτι-κά.

Μετά τη συναυλία, φύγαμε στα γρήγορα. Μέγα σφάλμα. Ψάχνοντας στο youtube για ένα χαρακτηριστικό κλιπάκι από τη συναυλία (το παρακάτω μου φαίνεται αρκετά καλό και πολύ συναυλιακό) βρήκα μια σειρά από βιντεάκια που δείχνουν τον Πιτ, ΜΕΤΑ τη συναυλία, στο μπαρ του ΑΒ, να παίζει ακουστική κιθάρα και να τραγουδά παρέα με τους πιστούς που είχαν μείνει να τον περιμένουν. Κι εμείς δεν ήμασταν εκεί!

“Στάσου δίπλα του”: Ένα τραγούδι για το μπέικον

Όσοι έχουν βρεθεί, νωρίς το πρωί, σε λαϊκό καφέ ή παμπ του ανατολικού Λονδίνου που φτιάχνει πρωινό, δεν ξεχνούν τη μαγική μυρωδιά του αγγλικού μπέικον. Το πρωινό με αυγά, μπέικον, χωριάτικο λουκάνικο, φασόλια με κόκκινη σάλτσα, ψητά μανιτάρια, πατατοκροκέτα και ντομάτα είναι πραγματική απόλαυση εκεί που ξέρουν να το φτιάχνουν και κανονικό μαρτύριο εκεί που απλώς πετάνε κάποια κακής ποιότητας υλικά σε ένα πιάτο για τουρίστες.

Τα τελευταία χρόνια, η υγιεινή διατροφή, η επιθετική πολιτική των σουπερμάρκετ και των μεσαζόντων απέναντι στους παραγωγούς, και οι εισαγωγές φτηνότερων αλλαντικών από το εξωτερικό, απειλούν σοβαρά τους Βρετανούς παραγωγούς που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πρόσβαση στην αγορά. Οι κτηνοτρόφοι, βλέποντας ότι ο κλάδος τους καταγράφει, όπως λένε, συνολικές απώλειες περίπου 9 ευρώ το δευτερόλεπτο, αποφάσισαν να μη μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Ξεκίνησαν εκστρατεία ενημέρωσης, ζήτησαν την υποστήριξη του βρετανικού κοινού στα προϊόντα τους και έφτιαξαν μάλιστα και ένα βίντεο-διασκευή τραγουδιού της Τάμι Γουινέτ στο οποίο τραγουδούν οι ίδιοι. Απολαύστε το και μετά κατευθείαν στην κουζίνα…

Οι Sons and daughters στο Botanique

Δύο πολύ καλές συναυλίες μας περίμεναν την περασμένη Τρίτη στην αίθουσα του “Πορτοκαλεώνα” στον παλιό βοτανικό κήπο, Botanique. Κι αυτό γιατί, οι Willowz (φωτό πάνω), το συγκρότημα από την Καλιφόρνια που βγήκε να “ζεστάνει” την ατμόσφαιρα αποδείχτηκε πολύ καλό. Στην αρχή μας παραξένεψαν με την έντονη “αμερικανιά” του ήχου και τη φωνή του Ρίτσι Τζέιμς Φόλιν που έφερνε κάπως σε Τζακ Γουάιτ.

Έχοντας ξεπεράσει, όμως, το πρώτο σοκ αρχίσαμε σιγά σιγά να μας αρέσει όλο και περισσότερο η μουσική που έβγαζαν αυτά τα τέσσερα πάρα πολύ ταλαντούχα παιδιά. Το ίδιο πρέπει να έπαθε και ο υπόλοιπος κόσμος γύρω. Οι Willowz έγιναν (και με το σπαθί τους) το πρώτο, εδώ και λίγα χρόνια, σαπόρτ συγκρότημα που έκανε ανκόρ κατά γενική και έντονη απαίτηση του κοινού. Και μάλιστα ενός κοινού που είχε έρθει για να ακούσει μια αρκετά διαφορετική μουσική.

Διότι οι Sons and Daughters από τη Γλασκώβη είναι πολύ, πάρα πολύ διαφορετικοί. Το συγκρότημα που έφτιαξε η εκδηλωτική τραγουδίστρια Αντέλ (επάνω αριστερά) με την καθόλου εκδηλωτική αλλά σούπερ στο μπάσο Αϊλίντ (επάνω δεξιά) έχει την τύχη να διαθέτει πέρα από τις “κόρες” και δύο επίσης μουσικάρες “γιούς”. Τον Ντέιβιντ στα τύμπανα και, ως πιο πρόσφατο μέλος, τον απίστευτο Σκοτ στην κιθάρα (κάτω).

Οι “Γιοι και Κόρες” βγάζουν έναν κοφτό, νευρικό και ταυτόχρονα ιδανικό για πάρτυ ήχο. Στα πιο καινούρια κομμάτια η Αντέλ έχει προσθέσει και πλήκτρα τα οποία βαράει πάρα πολύ ωραία και με χαρακτηριστική μανία. Έπαιξαν πάνω από μία ώρα, ο Σκοτ μούσκεψε στον ιδρώτα (ήταν κανονικά σα να έχει κάνει ντους) και μετά έτρεξαν να πάρουν θέση στον πάγκο με τους δίσκους και τις κονκάρδες.

Δεν είχαν άλλους να τους βοηθήσουν και ήταν πολύ ωραία όταν αγόραζες κάτι (βινύλιο στα 15 ευρώ, κονκάρδες και αυτοκόλλητα δωρεάν) και έπιανες και την κουβέντα με τους φοβερούς αυτούς τύπους που, λίγο πριν, είχαν βάλει φωτιά στη σκηνή. Αν έρθουν κάπου κοντά σας μην τους χάσετε, θα περάσετε εγγυημένα πολύ καλά. Μια ιδέα από “Γιούς και Κόρες” παρακάτω.