Η μεσημεριανή ξεκούραση και η απόλαυση ενός καλομαγειρεμένου κι όχι ντε και καλά ακριβού γεύματος είναι μια από τις χαρές που έχουν γίνει πλέον σπάνιες. Κάτι το συνεχόμενο μέχρι το απόγευμα ωράριο εργασίας, κάτι η βαρεμάρα, κάτι τα έξοδα, κανείς δεν φαίνεται να διαθέτει χρόνο και χρήμα για ένα κανονικό μεσημεριανό διάλειμμα μετά γεύματος. Την κυρίαρχη θέση που κάποτε είχε το μεσημεριανό στην καθημερινή ρουτίνα, την έχει παραχωρήσει πλέον στο βραδυνό – κι αυτό όπου υπάρχει.
Κατά τ’ άλλα οι πιο πολλοί τρώμε έξω το μεσημέρι, συνήθως γρήγορα και πρόχειρα, είτε σε πακέτο στο γραφείο είτε επί τόπου σε κάποιο από τα δεκάδες πανομοιότυπα φαγάδικα που ανοίγουν καθημερινά για να διεκδικήσουν τα εργάσιμα μεσημέρια μας. Από το μαγαζάκι με τα τοστ μέχρι το μοντέρνο καφέ με τις οικολογικές σαλάτες, τις σούπες και τα πανάκριβα ψωμάκια, οι επιλογές που παρέχονται είναι πολλές καθώς η αγορά κάνει τα πάντα για να προσελκύσει πελάτες. Χωρις όμως αυτό να σημαίνει αναγκαστικά πως και η ποικιλία είναι ανάλογη. Έτσι η έκπληξη ήταν μεγάλη όταν, την Πέμπτη, είδα στο μικρό μοντέρνο καφέ-σνακ στην περιοχή Merode, την παρακάτω ταμπέλα.
Και να μου το έλεγαν δε θα το πίστευα. “Πίτσα-σούπα”; Εκεί που άλλες μέρες μπορούσες να ελπίζεις το πολύ σε μια σούπα μπρόκολο ή σε έναν ζωμό από καρότο, τώρα είχες την επιλογή της αγαπημένης πίτσας έστω και σε υγρή μορφή! Πήρα αμέσως ένα μεσαίο δοχείο και άρχισα να το γεμίζω με το κόκκινο παχύρευστο υγρό με τα κομματάκια πιπεριάς, κρεμμυδιού και μανιταριών. Για γαρνιτούρα έβαλα από πάνω και το απαραίτητο τριμμένο κασέρι (κίτρινο τυρί, στα αθηναϊκά).
Μιλάμε για ένα μικρό θαύμα. Η γεύση ίδια και απαράλλαχτη με αυτή της πίτσας (χωρίς όμως ζαμπόν, μπέικον και λοιπά αλλαντικά). Έλειπαν βέβαια το λάδι και το τραγανιστό ψωμάκι (άντε καλά και μια δυο μπύρες), οπότε αυτό που έμενε ήταν μια “σούπα” η οποία στην ουσία ήταν σάλτσα πίτσας σερβιρισμένη σε χάρτινο δοχείο για σούπα. Βάλε στο σετάκι και πλαστικό άσπρο κουταλάκι μαζί με δυο μπουκιές άσπρη άψητη μπαγκέτα κι έχεις ένα ωραιότατο και σίγουρα πρωτοποριακό γεύμα στη συμπαθητική τιμή των 3,50 ευρώ. Αν είχε μετά κι ένα τσάι από πίτα γύρο (σουβλάκι στα αθηναϊκά) τότε θα μιλούσαμε για ένα πλήρες γεύμα. Η πλεονεξία όμως είναι κακό πράγμα.
