
Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις δίνει ρεσιτάλ ηθοποιΐας, η ιστορία είναι πραγματικά δυνατή, και τα πλάνα επιβλητικά. Η ταινία “Θα χυθεί αίμα” (There will be blood) του Πολ Τόμας Άντερσον είναι εντυπωσιακή για όλα αυτά και ίσως για πολλά άλλα, παρά τα κάπως κουραστικά 158 λεπτά της.
Γυρισμένη στην ίδια έρημο του Τέξας που είδαμε και στην ταινιάρα των αδελφών Κοέν, το “Θα χυθεί αίμα” διηγείται την ιστορία ενός ανεξάρτητου πετρελαιά στην άγρια Δύση. Η ιστορία καλύπτει την χρονική περίοδο από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου. Ο πετρελαιάς της ιστορίας λέγεται Ντάνιελ Πλέινραϊτ και ξεκινά ως μικρός, μοναχικός (αλλά πολύ πεισματάρης) χρυσθήρας που κυριολεκτικά πέφτει πάνω σε κοίτασμα.
Μέχρι να τελειώσει η τανία του Πολ Τόμας Άντερσον, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, που παίζει τον βασικό ρόλο, θα έχει αγοράσει με κόπους και θυσίες ένα σωρό εκτάσεις με κοιτάσματα, θα αρχίσει να κατασκευάζει πετρελαιαγωγούς και θα έχει παίξει με επιτυχία κόντρα σε τοπική εκκλησία και μεγάλες εταιρίες. Σε αυτήν την πορεία, που εκτείνεται σε αρκετές δεκαετίες, ο ήρωας θα μας δείξει όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το λεγόμενο “Αμερικάνικο όνειρο”. Στοιχεία που δεν είναι απαραιτήτως όλα θετικά.
Πρόκειται για έναν εργασιομανή, τελειομανή και μαζί αδίστακτο τύπο που είναι προσηλωμένος σε έναν και μοναδικό στόχο: να γίνει κυρίαρχος του παιχνιδιού εξουδετερώνοντας τον ανταγωνισμό. Κάθε σκέψη του, κάθε ενέργειά του υπάρχουν μόνο για το κέρδος. Θα περάσουν 158 λεπτά μέχρι να βρει τι έχασε. Όλοι όσοι εμφανίζονται στην ταινία είναι πάρα πολύ καλοί. Απαραίτητη η ξεχωριστή αναφορά στον νεαρό ιεροκήρυκα αλλά και τον “αδελφό” του Ντάνιελ. Μην την χάσετε εκτός κι αν σας τρομάζουν τα απολαυστικά αλλά ομολογουμένως αργά έργα.


29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 10:44 πμ
Την είδα χθες. Για να πω την αλήθεια ενθουσιάστηκα στο πρώτο μισό αλλά μετά δεν μου άρεσε. Σίγουρα είναι καλή ταινία αλλά νομίζω κάπου παραέγινε διαφήμιση. Ο Dαniel είναι άψογος. Η μουσική του αγαπητού Jonny Greenwood λίγο υπερβολική.
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:30 πμ
Εγω παρα τρίχα να τη δω χθες, αλλα αντ΄αυτης ειδα το εξαιρετικό into the wild του Σον Πεν. Δες το. Επόμενος όμως στόχος, το δικό σου.
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 12:51 μμ
Μου θυμισε εντονα τον Πολιτη Κειν ειδικα στο τελος…Δυνατη βιογραφικη ταινια, εξαιρετικος ο Ντάνιελ Ντέι Λιούιs συμφωνώ απολυτα…
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 3:09 μμ
@ Zamuc
Κι εμείς ψιλοκουραστήκαμε σε κάποια φάση. Δε λέω, είχε πολλά ωραία πλάνα και τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Όταν κουράζεσαι όμως ακόμα και η ερμηνεία του τελευταίου σου φαίνεται κάπως υπερβολική…
@ Σέλμ
Ωραία γιατί σκοπεύουμε να το δούμε αυτό με τον τύπο που παίρνει τα βουνά – αν και ταινίες χωρίς έναν δύο ωραίους φόνους στα πρώτα 15 λεπτά μου κάθονται κάπως
@ Serifaki
Στο τέλος όντως το φέρνει. Τώρα που το λες μου άρεσε πάρα πολύ η τελευταία φράση του μάστορα. Λιτή και δυνατή.
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 8:01 μμ
Λιγο Κουραστικό…Νομίζω ομως οτι δειχνει αυτό που πραγματικά ειναι η Αμερική …Δηλαδή μια Εμμονή
ΚΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΕΛΕΙΩς ΚΑΙ Η γΥΝΑΙΚΑ .. …
Κι εκείνος ο Παπάς ε;
3 Μαρτίου, 2008 σε 10:22 πμ
Καλώς ήρθες. Πράγματι οι εμμονές είναι συστατικό στοιχείο των ΗΠΑ, όπως άλλωστε και όλων των κρατών. Το έργο δεν είχε χώρο για γυναίκες με εξαίρεση κάτι κλαψιάρες θεούσες που ακολουθούσαν εκείνον τον πραγματικά απίστευτο παπά. Βέβαια αν είχε και επιπλέον ιστορία με γυναίκα, θα υπήρχε κίνδυνος να φάμε άλλη μισή ώρα στην αίθουσα…
4 Μαρτίου, 2008 σε 9:50 πμ
Πάω απόψε νά τήν δώ…
4 Μαρτίου, 2008 σε 2:55 μμ
Καλή τύχη λοιπόν – προσοχή στην προετοιμασία: αναπαυτικά παπουτσάκια, ποπκόρν σε σούπερ γιγάντια συσκευασία και άφθονα υγρά!
4 Μαρτίου, 2008 σε 3:12 μμ
Καί ξέρεις; Είχα κερδίσει εισιτήρια στό γκόλντ τής βίλλατζ εδώ καί κάμποσο καιρό (από τά χριστούγεννα) αλλά περίμενα ώστε νά γίνει καλή επιλογή!
4 Μαρτίου, 2008 σε 3:53 μμ
Δεν ξέρω τι είναι αυτό το “γκολντ”, καλό ακούγεται πάντως, οπότε καλή διασκέδαση. Αν μάλιστα έχει και παροχές ακόμα καλύτερα. Επί τη ευκαιρία, άκουσα ότι το βιβλίο είναι πολύ καλογραμμένο – λέγεται “Oil!” και το υπογράφει ένας Άπτον Σίνκλερ. Είναι του 1927 και στην πιο πρόσφατη έκδοση στα αγγλικά (Πένγκουιν) έχει 560 σελιδάκια. Τελικά τα 158 λεπτά φαίνονται όλο και πιο καλός συμβιβασμός …
4 Μαρτίου, 2008 σε 4:08 μμ
158 λεπτά; Μωρέ μπράβο!
περί γκόλντ: http://www.villagecinemas.gr/index.asp?a_id=108&parent_id=1&SCR_CAT=2103
4 Μαρτίου, 2008 σε 10:51 μμ
Μια χαρά πρέπει να πέρασες, τουλάχιστον όσον αφορά τις παροχές
5 Μαρτίου, 2008 σε 4:14 μμ
Ναί, πράγματι, ωραία ήταν…! Άντε , σέ ζάλισα! Καλό απόγευμα!
5 Μαρτίου, 2008 σε 4:32 μμ
Επίσης