Σημείο υπεροχής (Vantage point): Μόνο δράση

Τι μπορεί να πάθει μια ταινία με καθηλωτικές σκηνές δράσης, πολύ ωραίο ήχο, πλούσια διανομή και όμορφα πλάνα, όταν δεν έχει το κατάλληλο σενάριο για να εμπνεύσει τους ηθοποιούς της; Δείτε την απάντηση στην ταινία “Σημείο υπεροχής” (Vantage point) του Πιτ Τράβις.

Ο Γουίλιαμ Χαρτ παίζει τον πρόεδρο των ΗΠΑ που επισκέπτεται την όμορφη Σαλαμάνκα στην Ισπανία για να συμμετάσχει στην όπως ελπίζει ιστορική σύνοδο κορυφής δεκάδων ηγετών ενάντια στην τρομοκρατία. Η  φρουρά του αποτελείται από επίλεκτα μέλη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών μεταξύ των οποίων ο Ντένις Κουέιντ (φωτό από το imdb) και ο Μάθιου Φοξ. Οι τρομοκράτες όμως του την έχουν στημένη. Είναι παμπόνηροι και αδίστακτοι και έχουν αρχηγό τους τον Σαϊντ Ταγκμαουί (ο Άραβας στο “Μίσος” του Κασοβίτς). Καθώς ο πρόεδρος πάει να εκφωνήσει την ομιλία του στην κεντρική πλατεία της Σαλαμάνκα δέχεται επίθεση.

Τη σκηνή της επίθεσης και όσα προηγήθηκαν τη βλέπουμε και την ξαναβλέπουμε αρκετές φορές από την οπτική γωνία διαφόρων ανθρώπων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, παραγωγός του ειδησεογραφικού δικτύου GNN που καλύπτει με 8 κάμερες την εκδήλωση, και ο Φόρεστ Γουίτακερ αμερικανός τουρίστας που με μια απλή ψηφιακή κάμερα φτάνει να γυρίζει κανονικό ντοκιμαντέρ της επίθεσης και της καταδίωξης που ακολουθεί.

Η ταινία ενώ ξεκινά ωραία και εντυπωσιακά, σιγά σιγά μπερδεύεται, πάει από τη μια σεναριακή υπερβολή στην άλλη, και καταλήγει να γίνει μια θεαματική πατάτα. Ο Ντένις Κουέιντ με ένα μονίμως χαμένο ύφος αντιμετωπίζει μόνος του τους τρομοκράτες και βγαίνει ατσαλάκωτος από τρακαρίσματα και πυροβολισμούς, ο Γουίλιαμ Χαρτ αποδεικνύεται κι αυτός σκληρό καρύδι αλλά και άνθρωπος με καρδιά, οι τρομοκράτες έχουν κι αυτοί μια δυο ευαισθησίες παρά το ότι εξολοθρεύουν δεκάδες ανθρώπους, και ο Φόρεστ Γουίτακερ περιφέρεται με μια κάμερα και ένα ηλίθιο χαμόγελο και δε χάνει σκηνή για σκηνή.

Τι μένει τελικά από αυτή την ταινία-ύμνο στον ταπεινό και καταφρονεμένο πράκτορα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών; Τα ωραία πλάνα που σε κάνουν να θέλεις να επισκεφτείς τη Σαλαμάνκα; Άστο καλύτερα, πέφτει λίγο μακριά. Όπως παραδέχονται και οι τίτλοι της ταινίας, το συνεργείο δεν πήγε ποτέ στην Ισπανία και τη Σαλαμάνκα. Περιορίστηκε στο αρκετά πιο φτηνό (γι αυτούς) Μεξικό. Παρακάτω το τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους. Θέλει κι αυτό λίγη υπομονή γιατί αργεί μερικά δευτερόλεπτα να αρχίσει.

Παρίσι, Βρυξέλλες σε ένα κάδρο

Είναι μέρες που τα σύννεφα παραμερίζουν για λίγο και η απόσταση ανάμεσα στη μικρή μας κωμόπολη και το Παρίσι μοιάζει να εκμηδενίζεται. Μετά συννεφιάζει και πάλι …

(Στη φωτό, το Ατόμιουμ και ο πύργος του Άιφελ, χωρίς καμμία επεξεργασία)

Οι Dio στο Culture Museum

Ξεκίνησε σαν αστείο. Πάμε να δούμε ένα συγκρότημα Γιαπωνέζων ΕΜΟ που παίζουν ντεθ μέταλ σε έναν χώρο ανάμεσα στα ελληνικά γυράδικα (σουβλατζίδικα στην Αθηναϊκήν). Και βρεθήκαμε σε μια αλλόκοτη συναυλία, με περίεργο κόσμο και ένα ιδιόμορφο “ελληνικό” κλίμα που δεν είχαμε ξανατύχει εδώ και χρόνια. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Το συγκρότημα λέγεται Dio (distraught overlord), είναι από την Ιαπωνία και οι μυημένοι λένε ότι είναι μεγάλη ανερχόμενη δύναμη στο χώρο τους και στη χώρα τους. Έπαιξαν για πρώτη φορά στο Βέλγιο στις 15 Μαρτίου στο Culture Museum, στο ιστορικό κέντρο της μικρής μας κωμόπολης, δυο βήματα από τη λεγόμενη Μεγάλη Πλατεία και μόλις ένα από 4-5 ελληνικά γυράδικα. Από φορεσιές, μέικαπ και εν γένει εμφάνιση ήταν άλλο πράγμα, από μουσική δεν μπορώ να πω το ίδιο. Για να μην τους αδικήσω, δεν είναι ότι δε μου άρεσε το συγκεκριμένο συγκρότημα, δε μου αρέσει γενικώς το είδος της μουσικής τους (δείτε και κυρίως ακούστε το βιντεάκι στο τέλος).

Τι εννοώ λέγοντας “ελληνικό κλίμα”: Το πρόγραμμα έλεγε ότι οι πόρτες ανοίγουν στις 7 το απόγευμα και η συναυλία αρχίζει στις 8. Οι πόρτες τελικά άνοιξαν στις 8 και η συναυλία δεν ξεκίνησε πριν τις 10 παρά. Το εισιτήριο είχε 20 ευρώ (όσο δηλαδή και για να δεις Πιτ Ντόχερτι, μην τρελαθούμε κιόλας) και μέσα είχε μόνο ένα είδος μπύρας, και με 5 ευρώ το μπουκάλι (όταν σε όλες τις άλλες συναυλίες που έχουμε δει εδώ το ποτήρι μπύρας έχει 1.80 με 2 ευρώ), και ο ήχος ήταν πάρα πολύ κακός.

Εδώ σταματούν οι ομοιότητες και αρχίζουν τα πρωτόγνωρα. Μέση ηλικία του υπόλοιπου κοινού γύρω στα 16-17, δεν κάπνιζε κανείς, δεν έπινε κανείς. Το μπαρ υπήρχε για να κάθονται πάνω κάτι παιδάκια με φράτζες και βαμμένα ματάκια. Ο μπάρμαν άραζε και απολάμαβανε ένα ήσυχο βράδυ. Ώσπου ήρθαμε εμείς. Με το που αρχίσαμε να παίρνουμε μπύρες και να ανάβουμε τσιγάρα, όλες αυτές οι περίεργες φάτσες άρχισαν να μας κοιτούν σαν να είχαμε εμείς δύο κιλά μέταλλο καρφωμένο στο σώμα μας και τρία λίτρα βαφής στα μαλλιά και το δέρμα μας.

Λίγο αργότερα όταν βγήκαμε πριν τελειώσει το ανκόρ και την πέσαμε στο διπλανό γυράδικο για να τσιμπήσουμε επιτέλους κάτι, είχαμε την ευκαιρία να δούμε ακόμα μια σκηνή βγαλμένη από παλιές συναυλίες στην Ελλάδα: Την ανακούφιση των γονιών που περίμεναν απ έξω το τέλος της συναυλίας για να πάρουν τα παιδιά (φωτό πάνω).

“Τους είδες πώς είναι μασκαρεμένοι;” σχολίασε ο γυράς (σουβλατζής στο Αθηναϊκό ιδίωμα) που έπαιρνε την παραγγελία.

“Άσε ρε φίλε, φαντάσου τι μουσική ακούν”, του είπα. Κούνησε επιδοκιμαστικά το κεφάλι του και έτρεξε να φέρει το σάντουιτς (σουβλάκι, στην Αθηναϊκή ντοπιολαλιά).

Μια γεύση από τους πειραγμένους αλλά χαριτωμένους Ιάπωνες στο παρακάτω βιντεάκι από πρόσφατη συναυλία μπροστά στο δικό τους κοινό.

Κανένας συμβιβασμός: Ψήφο στον Ροδόλφο!

Το παρόν (β)λόγιο παίρνει θέση σε όλα τα μεγάλα θέματα, παίρνει λοιπόν θέση και στο εξ ορισμού τεράστιο θέμα της Γιουροβίζιον. Οι κακόπιστοι που θα πουν ότι ο ευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού δεν είναι σοβαρό θέμα καλό είναι να κοιτάξουν πρώτα το σάιτ και τα κανάλια της ΕΡΤ και την προβολή του θέματος από την κρατική ραδιοτηλεόραση, να ζητήσουν ταπεινά συγνώμη για την αμάθειά τους, και μετά να μιλήσουν.

Θέλοντας να αναβαθμίσουμε ακόμα περισσότερο τον θεσμό και να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στο βάθεμα και το πλάτεμα της ευρωπαϊκής μουσικής, οι δεκάδες συνεργάτες του παρόντος καλούμε σήμερα, από αυτό το βήμα, όλους τους συμπατριώτες μας να δώσουν ηχηρό μήνυμα σε όσους σνομπάρουν τη Γιουροβίζιον. Να απαντήσουν με την ψήφο τους στα δόλια σχέδια των αστών διανοούμενων που θέλουν να πλήξουν τον γνήσιο λαϊκό θεσμό. Να σταθούν δίπλα στους πραγματικούς λαϊκούς αγωνιστές, στην Ελλάδα και αλλού, που κάθε χρόνο σκορπούν πραγματική χαρά και άφθονο γέλιο επιλέγοντας και στέλνοντας στο διαγωνισμό πραγματικούς ύμνους στη διασκέδαση.

Καλούμε λοιπόν τους συμπατριώτες μας του εσωτερικού (που δεν μπορούν λόγω κανονισμού να ψηφίσουν την αγωνίστρια Καλομοίρα) να δώσουν την ψήφο τους στον Ροδόλφο Τσικιλικουάτρε και το επαναστατικό τραγούδι του “Ελ Τσίκι Τσίκι”. Ο Καταλανός Ροδόλφο θα εκπροσωπήσει την Ισπανία και αναμένεται να σαρώσει στο Βελιγράδι που φιλοξενεί φέτος τον ευγενή διαγωνισμό. Όπως απαιτούν οι ιερές γραφές της Γιουροβίζιον, ο Ροδόλφο συνοδεύεται από χορεύτριες, στην περίπτωσή του δύο ιέρειες της κίνησης και της χάρης. Βάλτε λοιπόν τον ήχο στο τέρμα και απολαύστε στο παρακάτω βίντεο τον Ροδόλφο, τις μπαλαρίνες του και το “Ελ Τσίκι Τσίκι”.

Πες μου τι εφημερίδα διαβάζεις να σου πως ποιος είσαι

Η Καθημερινή διαβάζεται από αυτούς που κυβερνούν τη χώρα. Ο Ελεύθερος Τύπος από αυτούς που νομίζουν ότι κυβερνούν τη χώρα. Το Βήμα και τα Νέα διαβάζουν αυτοί που πιστεύουν ότι θα έπρεπε κανονικά να κυβερνούν τη χώρα. Το Πρώτο Θέμα όσοι είναι σίγουροι ότι κάποιος άλλος κυβερνά τη χώρα. Το Έθνος όσοι πιστεύουν ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος κυβερνά τη χώρα, καθώς ξέρουν ποιος τη χτίζει. Τον Ριζοσπάστη εκείνοι που πιστεύουν πως τη χώρα θα έπρεπε κανονικά να την κυβερνά μια άλλη χώρα. Οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας δεν ξέρουν ποιος ακριβώς κυβερνά τη χώρα είναι όμως βέβαιοι πως την κυβερνά με λάθος τρόπο. Την Απογευματινή προτιμούν οι γυναίκες αυτών που κυβερνούν τη χώρα. Τη Ναυτεμπορική διαβάζουν αυτοί στους οποίους ανήκει η χώρα. Την Εστία διαβάζουν όσοι νομίζουν πως η χώρα είναι ακόμα δική τους. Και οι αναγνώστες της Espresso δεν ενδιαφέρονται για το ποιος κυβερνά τη χώρα αρκεί να είναι γυναίκα και να έχει μεγάλο στήθος.

Πριν από αρκετά χρόνια, η πολιτική απασχολούσε ακόμα την πλειοψηφία του κόσμου και οι εφημερίδες είχαν τεράστιο και φανατικό κοινό. Εκείνη την εποχή οι τηλεοπτικές σειρές πολιτικής σάτιρας “Μάλιστα κύριε υπουργέ” και “Μάλιστα κύριε πρωθυπουργέ” γνώριζαν μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία και όπου αλλού προβλήθηκαν. Οι σεναριογράφοι τους είχαν καταφέρει να πιάσουν τα χαρακτηριστικά της επερχόμενης πολιτικής κρίσης και να αναδείξουν το κλίμα της εποχής αλλά και τις διαχρονικές αλλά πάντα αναλέητες μάχες εξουσίας που διεξάγονταν καθημερινά στους διαδρόμους και τις αίθουσες συνεδρίασης των υπουργείων.

Μια κλασική σκηνή ήταν αυτή στην οποία ο πρωθυπουργός Τζιμ Χάκερ χωρίζει τους πολίτες σε κατηγορίες ανάλογα με το ποια εφημερίδα διαβάζει ο καθένας τους.

Από εκεί έκλεψε το παρόν (β)λόγιο την ιδέα και κάπως έτσι προέκυψε η παραπάνω μικρή μεταφορά του διαλόγου στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, έστω κι αν οι εφημερίδες έχουν πάψει εδώ και καιρό να έχουν τη σημασία που είχαν κάποτε.

ΥΓ. Το Πρώτο Θέμα και το Έθνος προστέθηκαν κατόπιν ευγενικής υποδείξεως των Meniek και Indictos αντίστοιχα. Μερσί αμίγκος.