Έχει κόσμο που του αρέσει η συννεφιά. Και το κρύο. Και ο αέρας κι η βροχή και η πρωινή σκοτεινιά. Κι όχι για λίγο αλλά για μέρες πολλές. Όλοι αυτοί ας βγάλουν ένα εισιτήριο για τη μικρή μας κωμόπολη που αυτές τις μέρες έχει πιάσει ένα από τα κλασικά πολυήμερα σερί σκοτεινιάς, κρύου και βροχής.
Όταν πρωτήρθα, μια φίλη είδε που είχα φέρει μαζί γυαλιά ηλίου και γέλασε πολύ. “Εντάξει, αυτά μπορείς να τα ξεχάσεις”, είπε. Το σχόλιό της με προβλημάτισε. Όταν τις αμέσως επόμενες μέρες πρόσεξα στη δουλειά ότι ορισμένοι άνθρωποι είχαν περασμένα στα μαλιά σαν κοκαλάκι γυαλιά ηλίου, κάπως αναθάρρησα. Ρωτώντας έμαθα όμως ότι ήταν όλοι Έλληνες ή Ιταλοί και εξίσου καινούριοι με εμένα. Αν υπήρχε ελπίδα, σίγουρα δεν την αντιπροσώπευαν αυτοί.
Λίγα χρόνια αργότερα, και κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Και τον ήλιο του θα τον βγάλει -έστω και με δόντια- και τα σύννεφα θα ψηλώσουν για καμμια μέρα. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει κάνει δουλειά, εδώ. Θέλει κι άλλο, όμως. Δε ζητάμε δα να μας φέρει και θάλασσα (δε θα πούμε όχι, βέβαια, αν επιμείνει).
