Οι απεργίες είναι νόμιμο μέσο πάλης. Το χρησιμοποιούν οι εργαζόμενοι για να πιέσουν τους εργοδότες – ιδιώτες ή κράτος, ανάλογα με την περίσταση. Και, ας μην ξεγελιόμαστε, οι απεργοί πιέζουν προκαλώντας ζημία. Η απεργία, δηλαδή, εμπεριέχει, ως βασικό και νόμιμο χαρακτηριστικό της, τη ζημία. Η αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα των εργαζομένων να προκαλέσουν υπολογίσιμη ζημία είναι τα στοιχεία που θα πείσουν τους εργοδότες να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των εργαζομένων – για να αποφύγουν μεγαλύτερη και βέβαιη ζημία.
Η ζημία μπορεί να έχει πολλούς αποδέκτες άμεσους και έμμεσους. Από μια απεργία πλήττονται όχι μόνο οι εργοδότες αλλά εμμέσως και οι καταναλωτές του προϊόντος που σταματά προσωρινά να παράγεται και να διατίθεται ή της υπηρεσίας που παύει να παρέχεται. Εδώ μπαίνουν στην εικόνα οι αγανατισμένοι πολίτες και οι αντιδράσεις τους.
Οι διαμαρτυρίες αγανακτισμένων πολιτών για τη ζημία που υφίστανται εξαιτίας της απεργίας διαφόρων κλάδων εργαζομένων είναι κατανοητές ως αντίδραση, έχουν όμως λάθος αποδέκτη. Οι περισσότερες, όχι όλες. Οι υπάλληλοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι, δεν είναι λογικό να κατηγορούν άλλους υπαλλήλους για την ταλαιπωρία που υφίστανται ως συνέπεια της απεργίας. Οι απεργοί αγωνίζονται για καλύτερες συνθήκες μισθωτής εργασίας, κι αν νικήσουν αυτό μπορεί να έχει θετικές συνέπειες για όλους τους μισθωτούς (χωρίς αυτό να είναι σίγουρο διότι ως γνωστόν τίποτα δε χαρίζεται). Αν οι απεργοί χάσουν, όμως, αυτό είναι βέβαιο ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες για όλους τους μισθωτούς.
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι από την οπτική γωνία του μισθωτού, ο μόνος λογικά υπεύθυνος για την ταλαιπωρία είναι ο εργοδότης και η αδιαλλαξία του. Αυτός παρατείνει την ταλαιπωρία του συνόλου επειδή καθυστερεί να δεχτεί να αιτήματα των απεργών (το ιδεώδες), ή να επιδιώξει ενεργά έναν συμβιβασμό αποδεκτό από όλους (το εφικτό). Σε αυτόν τον αγώνα και σε όσους θα ακολουθήσουν, ο αντίπαλος είναι ο εργοδότης και όχι ο συνάδελφος μισθωτός που απεργεί.
Το παρόν (β)λόγιο είναι από την αρχή στο πλευρό όσων απεργούν ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Υπεύθυνοι για την καθημερινή ταλαιπωρία είναι η κυβέρνηση και οι εργοδότες. Η κυβέρνηση θέλει να κλέψει χρόνια και εισφορές από τους εργαζόμενους για να τα κάνει δώρο στους εργοδότες που περιμένουν πώς και πώς να αυξήσουν κερδοφορία και μέρισμα απαλλασσόμενοι κι από άλλα “ασφαλιστικά βάρη”.
Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της υπέρ των εταιριών και κατά των μισθωτών. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν αυτό οι μισθωτοί τόσο πιο εύκολα θα ανατραπεί η συγκεκριμένη πολιτική για το ασφαλιστικό. Για αρχή.
