Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη δεν είναι η μόνη φωνή στην Ελλάδα που εμπνέεται αυτές τις μέρες από εξωτικά νησιά. Η πραγματική απόσταση από τη Χαβάη στη Μαδαγασκάρη μπορεί να είναι μεγάλη, στην ελληνική δισκογραφία όμως η απόσταση είναι πολύ μικρή. Τόσο μικρή όσο μισό ράφι δισκοπωλείου.
Το “.mg” που συμβολίζει στο ίντερνετ τη Μαδαγασκάρη, έχει διαλέξει για όνομά της η εκρηκτική μουσική κολεκτίβα από τη Θεσσαλονίκη που μόλις κυκλοφόρησε τον πρώτο μεγάλο δίσκο της με τον όχι και τόσο πρωτότυπο τίτλο “Άλμπουμ”. Αν ο τίτλος του δίσκου όμως είναι κάπως … “σούπα” αυτό δεν ισχύει καθόλου για τα 11 κομμάτια που περιλαμβάνονται στο βινύλιο (φωτό από το εξώφυλλο, πάνω, από το http://www.juicefoozle.com/blog/.
Όπως στις ανατρεπτικές λάιβ εμφανίσεις τους στην “Υδρόγειο” και τα θρυλικά πλέον “secret gigs” στα μπαρ “35″ και “Pulp” της Θεσσαλονίκης τα Χριστούγεννα, οι “.mg” βγάζουν και στο στούντιο αυτήν την εκλεκτική έθνικ γκλαμ παραδοξότητα που τους χαρακτηρίζει. Κάθε κομμάτι τους, από την πιο λυρική “Ιθάκη” που ανοίγει την πρώτη πλευρά του “Άλμπουμ” μέχρι το εσχατολογικό “Γεώργιος Άβλιχος” με το οποίο κλείνει ο δίσκος, ακούγεται σαν καθαρόαιμο “.mg” διότι, για να το πούμε απλά, είναι καθαρόαιμο “.mg”.
Προσφέροντας στο νέο κοινό τους έντεκα συνθετικά και στιχουργικά διαμάντια, οι .mg κλείνουν παράλληλα το μάτι στους πιο παλιούς και ψαγμένους από τους θαυμαστές τους χρησιμοποιώντας μια συνεπή κι όμως ταυτόχρονα τολμηρή τακτική επιτηδευμένης εννοιολογικής αμφισημίας. Έτσι, ξεκινώντας από την αρχή, η “Ιθάκη” μπορεί να είναι το νησί, το καβαφικό ταξίδι, αλλά και το πιο ταπεινό ουκρανικής κατασκευής χόβερκραφτ του ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Η “Αμυγδαλέζα” ταλαντεύεται μουσικά και ποιητικά ανάμεσα στην ανθισμένη αμυγδαλιά του ελληνικού μεσοπολέμου και την μικρή ολλανδέζα της αγαπημένης διαφήμισης της δεκατίας του 80.
Ο λυρισμός των πρώτων δύο κομματιών δεν πρέπει να παραπλανήσει τον υποψιασμένο μουσικόφιλο. Με το τρίο κιόλας κομμάτι τους, το “Ρίκα Διαλυνά”, οι “.mg” ανοίγουν νέους δρόμους στην ελεκτροπόπ μεταπάνκ βιομουσικογραφία για να συνεχίσουν στο ίδιο στυλ με το “Ντμίτρι Σανακόγιεφ” το οποίο εισάγει για πρώτη φορά σε ελληνικό δίσκο στοιχεία από την πλούσια μουσική παράδοση της Νότιας Οσετίας. Η πρώτη πλευρά κλείνει με το πιο σκοτεινό και ελλειπτικό “Αρκαδική Αζανία”, ένα χωροδιακό μονοφωνικό 10λεπτο το οποίο πρέπει να ακουστεί αργά το βράδυ με χαμηλό φωτισμό την ώρα που τα τελευταία κούτσουρα στο τζάκι μετατρέπονται σιγά-σιγά σε στάχτη και το κρύο μπαίνει από την καμινάδα.
Γυρίζοντας πλευρά, αλλάζουμε διάθεση, ύφος αλλά και γλώσσα – έστω και προσωρινά. Το εκκωφαντικό “Index Librorum Prohibitorum” γνωστό από τα λάιβ και ως “ILP” βοήθησε στην καθιέρωση του συγκροτήματος στο χώρο της λάτιν φιούζιον με στοιχεία ορατόριου. Στην ηχογράφηση ακούγεται μάλλον διαφορετικό χωρίς πάντως να χάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά που το έκαναν σχεδόν εν μια νυκτί επιτυχία.
Ακολουθούν τρία πιο καινούρια και ελαφρώς πιο ακατέργαστα κομμάτια, τα “LivePedia”, “Ανάσταση Αχαϊας” και “Ράιαν Σέι”. Το πρώτο προσπαθεί να γίνει η γέφυρα ανάμεσα στο καθολικό λάτιν που προηγήθηκε και την ορθόδοξη, σχεδόν δημώδη, λαϊκή τεχνοτροπία της συνέχειας. Το αν το πετυχαίνει θα κριθεί από τους ακροατές, μέχρι στιγμής πάντως δε φαίνεται να έχει κερδίσει τους κριτικούς.
Ο δίσκος κλείνει με το “Ραμούνας Μπουτάουτας”, ένα μικρό λογοπαίγνιο για την αφάνεια και το τέλος της έλλογης ζωής, και το υπαινικτικό “Γεώργιος Άβλιχος” με το οποίο οι .mg προσπαθούν (και εν πολλοίς καταφέρνουν) να πάρουν το αγαπημένο τους είδος της βιομουσικογραφίας και να το οδηγήσουν στα ασφαλή και ήρεμα μουσικά νερά του επτανησιακού εικαστικού λόγου.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, το “Άλμπουμ” είναι ένας δίσκος με χαρακτήρα που απαιτεί μεν προσπάθεια στην ακρόαση, την οποία όμως επιβραβεύει γενναιόδωρα. Την παραγωγή του δίσκου έκανε το παρόν (β)λόγιο το οποίο στέκεται παρ’ όλ’ αυτά κριτικά απέναντι στο αδιαμφισβήτητο έργο τέχνης. Ευχαριστούμε τον Indicto χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του οποίου δε θα ήταν δυνατή η ηχογράφηση του δίσκου. Τέλος, καλούμε την Krot, Serifaki, Compassocap, CrazyCows, και Δε μασάμε ρε να παρουσιάσουν τις δικές τους παραγωγές.
