Κανάλια, εκθέσεις και συνθήματα - μια βόλτα στην παραλία

Τι είναι αυτό που κάνει παρέες και ζευγάρια να σηκώνονται απότομα από τα ακριανά σκαλοπατάκια της παραλίας και να τρέχουν γρήγορα μακριά και μάλιστα μέσα στη ζέστη του μεσημεριού; Κανένας επιθετικός γλάρος; Μήπως ένα ξαφνικό κύμα ή κανένας σεισμός; Ο Παπαγεωργόπουλος; Κι όμως υπάρχει κάτι χειρότερο (ακόμα και από τον τύπο με το παγωμένο χαμόγελο που παριστάνει τον δήμαρχο). Το τηλεοπτικό συνεργείο! Που γυρίζει πλάνα για να ντύσει ακόμα ένα “αποκαλυπτικό” τηλεοπτικό ρεπορτάζ με εικόνες απο-κλει-στι-κές. Σήμερα το μεσημέρι ήταν σαν να βλέπεις σκύλο να τρέχει ανάμεσα από περιστέρια που βολτάρουν στο πλακόστρωτο. Έτσι πετάγονταν κι έφευγαν μακριά οι αραχτοί στην παραλία, βλέποντας τον κάμεραμαν, τον ηχολήπτη και τον ρεπόρτερ να έρχονται προς το μέρος τους. Το συνεργείο, έμπειρο, ήξερε πως τελικά κάποιος θα μασήσει. Ίσως μόνο και μόνο επειδή δεν πρόλαβε να σηκωθεί και να φύγει (φωτό επάνω).

Μακριά από τους προβολείς της τηλεόρασης, στο λιμάνι και τις φιλόξενες αλλά άδειες αποθήκες του (φωτό επάνω) μια έκθεση φωτογραφίας περιμένει τους επισκέπτες που της υποσχέθηκαν. Η μπιενάλε φωτογραφίας που διοργανώνεται, τον Απρίλιο και τον Μάιο, στην πόλη (μία είναι η πόλη) περιλαμβάνει πραγματικά διαμάντια. Είδα σήμερα μια πρώτη δόση κι εντυπωσιάστηκα. Από αύριο τα υπόλοιπα και δεν είναι και λίγα. Λίγοι έως ανύπαρκτοι ήταν οι επισκέπτες. Στις δύο ώρες που έμεινα στην αποθήκη Γ, νωρίς το μεσημέρι, μπήκε μέσα μόνο μια κυρία και ο νεαρός φύλακας. Η έκθεση είναι δωρεάν και ως γνωστόν αν κάτι δεν έχει ακριβό εισιτήριο, δεν τραβάει κόσμο.

Αντιθέτως, το διπλανό κυριλομάγαζο με τις πανάκριβες τιμές ήταν γεμάτο. Οι ιδιωτικοί παρκαδόροι (μέσα στο λιμάνι - λίγο περίεργο μου φαίνεται αυτό) δεν προλάβαιναν να εξυπηρετήσουν τους φραγκάτους πελάτες που ψώνιζαν θέα στο Θερμαϊκό και κοινωνικό προφίλ. Ακριβώς δίπλα τους, τρεις-τέσσερις ψαράδες περίμεναν υπομονετικά να τσιμπήσει ό,τι απέμεινε ζωντανό στον κόλπο. Είχαν ακριβώς την ίδια θέα χωρίς να πληρώνουν τίποτα. Και ο φραπές σπιτικός και καλοχτυπημένος.

Όλα αυτά μέσα στο λιμάνι, εκεί στην πύλη του Ερυθρού Σταυρού, καρακέντρο για όσους δεν έχουν εικόνα της πόλης. Με φόντο δύο πανό. Το ένα (επάνω) μιλούσε για την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού από τη “σεμνή και ταπεινή” κυβέρνηση του Καραμανλή του Β’. Που θέλει να μεταβιβάσει σε εταιρίες όσα περισσότερα πράγματα γίνεται έτσι ώστε να μη χρειάζεται ο ίδιος να ασχολείται με πολλά. Μεταξύ αυτών και το λιμάνι, που παρακμάζει και υπολειτουργεί και έτσι θα πουληθεί ευκολότερα. Το άλλο πανό ήταν για την έκθεση που, είπαμε, περιμένει επισκέπτες. Και τα δύο απευθύνονται στους περαστικούς που επειδή ακριβώς είναι εντελώς περαστικοί, τα προσπερνούν χωρίς ούτε καν να σταθούν για λίγο. Ντόπιοι και τουρίστες, περαστικοί το ίδιο.

Για όσους κουραστούν να προσπερνούν βαδίζοντας, ο αμαξάς με το κουρασμένο άλογο είναι εκεί για να τους κάνει μια βόλτα από το Λευκό Πύργο μέχρι όπου τραβάει η όρεξη και το πορτοφόλι τους. Περιμένει μπροστά στον πρόχειρο γαλάζιο φράκτη με τον οποίο οι γαλάζιες αρχές έχουν περιφράξει εδώ και μήνες πολλούς το σύμβολο της πόλης. Ακόμα μια γαλάζια σαχλαμάρα που οι πολίτες αυτής της πόλης θα πρέπει να γκρεμίσουν μόλις βρουν λίγο χρόνο για τα κοινά.

Για την ώρα και για μερικά ευρώ, όλο και περισσότερα, ο καθένας μπορεί να είναι έστω και για λίγο βασιλιάς στην πόλη.

Ο τρώγων ιχθείς, πάντα υγιής

Το σύνθημα σε ιχθυοπωλείο της αγοράς Μοδιάνο, πλέον επίκαιρο και κατάλληλο για τη Δευτέρα του Πάσχα. Σε έχουν γονατίσει τα κοκορέτσια και τα αρνιά; Δεν αντέχεις άλλο τις παντσέτες για ορεκτικό και τα λουκανικάκια για επιδόρπιο; Ο μάστορας του ιχθυοπωλείου της φωτογραφίας έχει λύση. Ακολουθήσαμε λοιπόν τη συνταγή του γιατρού για να βρούμε την υγειά μας, μετά τις “αταξίες” των προηγούμενων ημερών, και καταλήξαμε σε τσιπουράδικο στην παραλία της πόλης (μια είναι η πόλη).

Ξεκινήσαμε με ήλιο και ζεστούλα, όμως λίγο αργότερα συννέφιασε και μετά ανοίξαν οι ουρανοί. Μπόρα σαν αυτές που ξεσπούν ξαφνικά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, σπάνε λίγο τη ζέστη και φεύγουν. Σήμερα κράτησε παραπάνω από ώρα. Έμπειροι, γρήγοροι και ευέλικτοι αλλάξαμε τραπέζι με τις πρώτες σταγόνες και μεταφερθήκαμε κάτω από παλιό αλλά σταθερό και στεγανό υπόστεγο. Εκτιμήσαμε σωστά (είπαμε έμπειροι) πως έπρεπε να αναβάλουμε την αναχώρησή μας μέχρι να κοπάσει η μπόρα κι έτσι παραγγείλαμε μερικά τσίπουρα ακόμα με τα συνοδευτικά τους - ψαρικά πάντα. Ήμασταν και υγιείς και ασφαλείς.

Το Πάσχα, η φύση και η εκδίκηση των αιρετικών

Τον Μάρτη γελούσαμε με τους αιρετικούς φράγκους που πήγαιναν, μέσα στη βροχή και την κακοκαιρία, να γιορτάσουν το Πάσχα στις πατρίδες τους. Σήμερα όλοι αυτοί, παπικοί και προτεστάντες, πήραν την εκδίκησή τους. Μαυρίλα, συννεφιά, βροχή και ψύχρα. Ο καιρός που συνήθως μας ταλαιπωρεί στη μικρή μας κωμόπολη, σήμερα ήρθε και έκατσε πάνω από τον Μπαχτσέ, λίγο έξω από την πόλη (μία είναι η πόλη).

Αυτή η εξέλιξη καθόλου δεν μας άρεσε, πλην όμως δεν μας πήρε από κάτω. Κάτι τα λουλούδια ολόγυρά μας (κανονικός μπαχτσές) που ανθισμένα απολάμβαναν τη δροσιά, κάτι το νεογέννητο κουταβάκι που θήλαζε η γλυκιά Λίντια, μας έκαναν να ξεχάσουμε τον βρωμόκαιρο. Ε, ένα κοκορέτσι κι ένα αρνάκι που στριφογύριζαν στη σούβλα βοήθησαν κι αυτά…

Στο Ντεπώ, ακόμα και στην Ανάσταση είμαστε μπροστά

Τα κάρβουνα άναψαν, τα ποτήρια γέμισαν με τσίπουρο. Μια ζωή βουτηγμένοι στην πρωτοπορία, εδώ στο Ντεπώ, κάναμε και πάλι ανάσταση ώρες πριν τον υπόλοιπο (ορθόδοξο) κόσμο. Στο πάντα φιλόξενο σπίτι του Bass και της Α, με τον Treble στην ηλεκτρική κιθάρα, και τον Indicto στα “καυτά πλατό” (αποκλειστική φωτό παραπάνω) υπό το αυστηρό βλέμμα της El pibe και άλλων φίλων που έχουν σοφά κρατηθεί μακριά από το μπλογκοχωριό, καμμια δεκαριά σταθερά νεαροί και έξι κάπως νεαρότεροι και νεαρότερες, που σε λίγα χρόνια θα καίνε καρδιές, δείξαμε το δρόμο της κατάνυξης. Πάντα τέτοια!

ΥΓ. Μετά την εποικοδομητική παρέμβαση του συναγωνιστή Exiled αποκαταστήσαμε την ορθή γραφή της ένδοξης περιοχής σε Ντεπώ.

Παραλία με άμμο μέσα στην πόλη;

Πόλη αγαπημένη και γι αυτό όμορφη, με πάθη και ιστορίες που τα νιώθεις σε κάθε σου βήμα. Πόλη τυχερή, μαζί και άτυχη. Τη διοικούν εδώ και χρόνια κάτι καρικατούρες. Μικροί και ασήμαντοι σε κάθε επίπεδο, δήμος, νομαρχία, κυβερνήσεις. Δευτεροκλασσάτοι γελωτοποιοί, ανίκανοι να προσφέρουν στην πόλη κάτι άλλο πέρα από το γέλιο. Ακόμα κι αυτό όμως το βαριέσαι στο τέλος.

Βέβαια, αυτές οι παντελώς ανίκανες διοικήσεις δεν είναι διορισμένες. Εκλέγονται σε καθολική ψηφοφορία, παίρνουν λαϊκή εντολή. Εντολή να μην κάνουν τίποτα, την οποία τιμούν και με το παραπάνω. Την εντολή τη δίνουν όλοι εκείνοι που αποβλέπουν σε κανένα ρουσφετάκι, κι άλλοι που απλώς αδιαφορούν. Κι όσο καιρό συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, παραλίες σαν της φωτογραφίας, μέσα στην πόλη, θα δείχνουν περήφανα το προϊόν της “αρμονικής” συνεργασίας αδιάφορων, συνένοχων πολιτών και ασήμαντων σατραπίσκων: σκουπίδια και λύματα.

Στη δεύτερη φωτό, τα πρόσωπα της εξουσίας, παρελαύνουν περήφανοι, σκυθρωποί, σοβαροφανείς. Κάθε χρόνο ανταμώνουν, στον επιτάφιο του αγίου Μηνά, στις 5 το απόγευμα, και κάνουν τη βόλτα τους στα ερείπια, περιστοιχισμένοι όπως τους πρέπει από αστυνομικούς, στρατιώτες και παπάδες. Καλή ανάσταση (στην πόλη).