 | indictos στο “Δεν είναι φίλε ίδιες όλ… |
 | ΣΕΜΙΝ στο Κορόιδο Μουσολίνι: Το απίστευτ… |
 | antonis στο Το πρόβλημα με το Βέλγιο |
 | aris53m στο Το θαύμα της ΔΕΘ: Μια Μιλένα, … |
 | Mad Daddy στο “Δεν είναι φίλε ίδιες όλ… |
 | Γιάννης Καραμήτσιος στο Οι Kasabian στο Ancienne … |
 | antidrasi+sex στο “Δεν είναι φίλε ίδιες όλ… |
 | chumba στο Η περίεργη νύχτα της συγκ… |
| chumba στο “Δεν είναι φίλε ίδιες όλ… |
| chumba στο “Δεν είναι φίλε ίδιες όλ… |
Περπατώντας στο ιστορικό κέντρο της μικρής μας κωμόπολης βρίσκεις επιγραφές και συνθήματα σε τοίχους που σε ξαφνιάζουν. Τίποτα όμως δεν ξαφνιάζει περισσότερο από μια επιγραφή στα ελληνικά, όπως αυτή της φωτογραφίας. Ακόμα κι αν δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής και σε ποιον.
(έσβησα τα υπόλοιπα γράμματα από τα ονόματα γιατί το ένα θα μπορούσε να είναι και επώνυμο)
BBC News
18 Απριλίου, 2008 σε 7:27 πμ
…Έψαχνες γι’ άστρα του Παντός…
κι έχτιζες κάστρα του Φωτός..,
χαρτογραφούσες σύμπαντα..,…
το χρόνο οριοθετούσες..,
χάραζες σύνορα στο χάος..,…
κι απ’ το στεφάνωμα της Δόξας..,
να.., στο στεφάνωμα της Λόξας..,
άποδη δίχως δεκανίκια..!…
Μες σε μυλοπετρες
δαιμονισμένου χρόνου σφηνωμένη..,
εισάγεις μαύρο…
κι εξάγεις χίμαιρες..,…
κι εκεί που άγγελες ζωή κι ακμή…
αγγέλεις, τώρα, θάνατο και παρακμή..,
ως άγγελος, πια, πεπτωκώς..,
λίκνο παλιού πολιτισμού..,
Ελλάς — λίκνο νέου Κενού..!
Τώρα.., στα χέρια σου κρατείς
σύνεργ’ αυτοκαταστροφής..,…
λαός χωρίς οράματα..,…
ό,τι λαμπρό…τό ‘χεις “θαμμένο”…
κι ό,τι “σκουπίδι”…στη “βιτρίνα”..,
κι απ’ το στεφάνωμα της Λόξας..,
να.., στο στεφάνωμα της Λόξας..,
άποδη δίχως δεκανίκια..!…
Αλέξανδρος Ζήβας,
URL : http://www.siopi.gr
Αποκωδικοποίηση..: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής, σιωπής,…
Σχηματοποίηση λόγου (“ποιημάτων” μου), θεογονία, κοσμογονία,…
Γεια…
18 Απριλίου, 2008 σε 10:45 πμ
Μάλιστα. Ευχαριστώ για το ποιητικό σχόλιο αλλά αν πω ότι καταλαβαίνω κάτι, ψέμματα θα είναι.
18 Απριλίου, 2008 σε 11:34 πμ
Ο ποιητής μάλλον chumba θέλει να πεί τα παρακάτω..
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
Άλγεβρες, Γραμματικές…
Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα…
18 Απριλίου, 2008 σε 11:48 πμ
Εχχμ…Στον ποιητή του τοίχου αναφέρομαι..
18 Απριλίου, 2008 σε 3:43 μμ
καλά, δεν το κατάλαβες ποια Άννα εννοεί?! τσκ τσκ τσκ… μόνο Αμερικάνους Προέδρους ξέρεις να αναγνωρίζεις!!
από ελληνική κουλτούρα… ζερό!
19 Απριλίου, 2008 σε 12:34 μμ
@ Matilda
Τι ποίημα πάλι είναι αυτό μάστορα; Από ποια ποιητική συλλογή το ξετρύπωσες;
@ Krot
Είναι η Άννα του τοίχου ελληνική κουλτούρα; Μη μου πεις ότι είναι η … αααααααααα! (κραυγή φρίκης και μαζί αγωνίας)
21 Απριλίου, 2008 σε 9:10 μμ
τσκ,τσκ, τσκ… μόνο τους Λούναρ Τίκιζ ξέρεις… πφφφφ….
21 Απριλίου, 2008 σε 10:07 μμ
Δεν έχω φτάσει ακόμα στα ΣΟΣ, το παλεύω όμως – τώρα τις άγιες μέρες θα καλύψω το χαμένο έδαφος…
22 Απριλίου, 2008 σε 9:56 πμ
Ναι, chumba, μάλλον είναι η… Άννα Βίσση.
Το όλο σκηνικό φέρνει σε eurovision (Ελλάδα χώρα του φωτός=τραγούδι που έχει πάει στο διαγωνισμό, καμμιά σχέση με το άσμα του εκλεκτού) και Άννα=μάλλον Α.Β.
Quelle Decadance!
23 Απριλίου, 2008 σε 10:19 πμ
Μάλιστα, τι να πω δεν μπορώ να εκτιμήσω τις αρετές της κυρίας. Τη θυμάμαι όμως όταν ξεκίνησε ως μικρή σχεδόν επαναστατημένη κοπελίτσα σε ένα φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Που είσαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλη…