Τουρκία ή Γερμανία; Το παρόν (β)λόγιο παίρνει και εδώ θέση

Λίγη ώρα πριν την ποδοσφαιρική αναμέτρηση της Τουρκίας με τη Γερμανία, οι δεκάδες συντάκτες και συνεργάτες του παρόντος (β)λογίου παίρνουν θέση και δηλώνουν κατά πλειοψηφία υπέρ της Τουρκίας. Η επιλογή υπήρξε δύσκολη και πολλαπλώς φορτισμένη. Το αποτέλεσμα όμως ικανοποιεί τόσο τους λάτρεις του καλού φαγητού όσο και τους οπαδούς ενός ποδοσφαίρου που συγκινεί περισσότερο με τους “ηρωισμούς”, τα δράματα, τους φανατισμούς και τις ανατροπές παρά με τη μεθοδικότητα, την οργάνωση και την πειθαρχία.

Στη μικρή μας κωμόπολη έχουμε κι έναν επιπλέον λόγο να στηρίξουμε την προσπάθεια της Τουρκίας. Και ο λόγος αυτός είναι οι οπαδοί της που πανηγυρίζουν ξέφρενα κάθε επιτυχία της ομάδας τους, κλείνουν δρόμους, κορνάρουν δαιμονισμένα και γενικά κάνουν το κέντρο μπάχαλο. Αντίθετα, οι Γερμανοί, μόλις ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη ενός νικηφόρου γι αυτούς παιχνιδιού, σηκώνονται όρθιοι, παίρνουν ακόμα πιο αυστηρό ύφος, υποκλίνονται χτυπώντας ταυτόχρονα ελαφρά τις φτέρνες τους και αποχωρούν για να αναπαυθούν εν όψει μιας ακόμα παραγωγικής μέρας που ξημερώνει την επομένη.

Στο μουντιάλ του 2006, για παράδειγμα, κάθε βράδυ κάποιος πανηγύριζε στο κέντρο της μικρής μας κωμόπολης, κορνάροντας και κλείνοντας καμμια φορά το δρόμο μπροστά από το χρηματιστήριο. Ακόμα και τα δύο βράδυα που κέρδισε ο Ισημερινός, βρέθηκαν 5-6 άνθρωποι που έτρεχαν πάνω κάτω τραγουδώντας και ανεμίζοντας τις σημαίες της εξωτικής πατρίδας τους. Τη βραδυά που κέρδιζαν οι Γερμανοί, η πόλη ησύχαζε, σα να μην υπήρχε ματς.

Πριν λίγες μέρες πολυπληθές κλιμάκιο του παρόντος βρέθηκε σε αμιγώς τουρκικό (και κατακόκκινο) δρόμο της μικρής μας κωμόπολης, στην περιοχή που οι ολίγοι ντόπιοι αποκαλούν Σκαρμπέκ. Και παρακολούθησε την τρίτη κατά σειρά -και σίγουρα πιο δραματική- ανατροπή αποτελέσματος από την πραγματικά ψυχωμένη τουρκική ομάδα.

Είδαμε τους Τούρκους οπαδούς να φεύγουν από καφενείο εκνευρισμένοι (και σπάζοντας και ένα-δυο μπουκάλια) όταν έφαγαν το γκολ. Για να ξαναγυρίσουν τρέχοντας, δυο λεπτά αργότερα όταν ισοφάρισαν. Οι πανηγυρισμοί (από εκεί και οι φωτό, η μία μάλιστα είναι από το καφενείο τη στιγμή που μπαίνει το τελευταίο πέναλτι) ήταν πραγματικά έξαλλοι - έπεσαν και μερικοί πυροβολισμοί. Είχαν προηγηθεί κάτι κεμπάπ δυστυχώς με συνοδεία εμφιαλωμένου νερού μια και πέσαμε σε θρήσκους. Σήμερα θα δούμε το ματσάκι σε πιο δυτικοευρωπαϊκό μέρος (όπου δε θα έχει Τούρκους, και θα έχει μπύρες).

Έτσι και κερδίσουν οι Τούρκοι, τα πανηγύρια θα είναι μεγάλα και εδώ, θα είναι όμως ακόμα μεγαλύτερα στη Γερμανία με την τεράστια Τουρκική κοινότητα. Λίγες ποδοσφαιρικές χαρές μπορούν να συγκριθούν με τη χαρά του μετανάστη όταν η ομάδα της πατρίδας του νικά την ομάδα της χώρας που τον φιλοξενεί.

Η “πολιορκία” των Βρυξελλών: Ποιος έκρυψε 500.000 διαδηλωτές;

Κάτι έγινε πάλι κι έχασα την επανάσταση. Ή πάλι η επανάσταση έγινε μεν, αλλά κάπως πιο διακριτικά και θα ενημερωθούμε επισήμως προσεχώς. Από χτες τριγυρνώ στους δρόμους με τη φωτογραφική μηχανή για να μη χάσω ούτε μια σκηνή από αυτές που οι ελληνικές εφημερίδες (οι φωτό από τα πρωτοσέλιδα είναι από το in.gr) έχουν προβλέψει με περισσή βεβαιότητα.

Χτες είδα πολλά φορτηγά και τρακτέρ, λίγα ταξί και πάρα πολλούς αστυνομικούς να κατευθύνουν τις πομπές των οχημάτων και να διευκολύνουν την κίνηση στους δρόμους. Όλα κατώτερα των προσδοκιών, ήρεμα και ειρηνικά. Ο κλοιός δεν ήταν ακριβώς κλοιός, και τα οχήματα αποχώρησαν ήρεμα και συντεταγμένα το απογευματάκι. Σήμερα ουδείς διαδηλώνει, διαμαρτύρεται, επαναστατεί ή εξεγείρεται. Κανείς, ούτε ψυχή. Για μια φορά φαίνεται ότι η πραγματικότητα αποφάσισε να μη συμμορφωθεί με τις εντολές πολλών ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Διαδηλώσεις, χάος, πολιορκία της συνόδου κορυφής, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους, έγραφαν και γράφουν πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης. “Σε πολιορκία οι Βρυξέλλες“, μεταδίδει η “έγκυρη” ΕΡΤ και γράφει πως η Βελγική αστυνομία περιμένει 500.000 διαδηλωτές. Αυτές είναι διαδηλώσεις σκέφτομαι και υπολογίζω πως, καθώς οι αστυνομίες έχουν την τάση να μειώνουν τον αριθμό διαδηλωτών, αυτοί θα είναι ακόμα περισσότεροι οπότε πάμε τουλάχιστον για ολική ανατροπή και πανευρωπαϊκή επανάσταση με επίκεντρο μια “κομμούνα των Βρυξελλών”.

Καλού κακού ρίχνω μια ματιά και στην ιστοσελίδα της αστυνομίας, αλλά δε μαθαίνω πολλά - άσε δε που ο μαγικός αριθμός δεν υπάρχει πουθενά. Για “ευρωξεσηκωμό για την ακρίβεια” και” “συλλλαλητήριο της οργής” κάνει λόγο η Ελευθεροτυπία ενώ ο Ελεύθερος Τύπος επαναλαβάνει πως στην ευρωδιαδήλωση αναμένεται να λάβουν μέρος μισό εκατομμύριο άνθρωποι και κοσμεί το χτεσινό πρωτοσέλιδό του με φωτιές … αρχείου.

Σύμφωνα με την Καθημερινή κορυφώνονται σήμερα οι διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες ενώ και η “έγκυρη” ΕΡΤ επανέρχεται γράφοντας, κάπως πιο στρογγυλεμένα, για “Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση για την ακρίβεια“, ξεχνώντας να πει τι έγιναν τελικά όλοι αυτοί οι 500.000 διαδηλωτές. Τα Νέα, που ως γνωστόν βλέπουν πάντα πιο μακριά, βαζουν τα πράγματα στην σωστή βάση: “Εξέγερση για την ακρίβεια σε όλη την Ευρώπη”.

Αλλά και οι ραδιοφωνικές εκπομπές και οι ιστοσελίδες τους, που υποτίθεται παρέχουν πιο άμεση ενημέρωση, επιμένουν. “Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται συγκεντρωμένοι στη Βελγική πρωτεύουσα και θα επαναλαβουν και σήμερα τις χτεσινές διαδηλώσεις”, μας ενημερώνει ο πάντα αυστηρά ειδησεογραφικός Σκάι. Είναι σαφές πως τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης γνωρίζουν τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες καλύτερα από τα βέλγικα τα οποία φαίνεται κρύβουν την αλήθεια γράφοντας για το “χάος που δεν υπήρξε ποτέ“. Και επειδή είναι κάπως άβολο την ώρα που όλοι λένε πως γίνεται χαμός στις Βρυξέλλες και πως η σύνοδος πολιορκείται από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές με τρακτέρ, νταλίκες κλπ, εγώ να λέω ότι δε γίνεται τίποτα, έβγαλα και 3 φωτογραφίες για να τις συγκρίνετε με αυτά που βλέπετε στα κανάλια και στις εφημερίδες.

Η πρώτη (επάνω) είναι η αψίδα στο πάρκο κοντά στην έδρα της Επιτροπής και του Συμβουλίου όπου χτες (το ξαναλέω, χτες και μόνο χτες) είχε πολλά τρακτέρ σε μια ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας των αγροτών που συνοδεύτηκε μάλιστα και από μπάρμπεκιου. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τίποτε άλλο. Τα τρακτέρ έφυγαν από χτες μαζί με τους αγρότες.

Εδώ (επάνω) βλέπουμε την ομαλή κίνηση αυτοκινήτων στο δρόμο ακριβώς μπροστά από το Συμβούλιο (στο βάθος) όπου θα συνεδριάσουν οι 27. Εντάξει σε λίγη ώρα ο δρόμος θα κλείσει με θεαματικά συρματοπλέγματα και αστυνομικούς, αλλά για να περνούν οι λιμουζίνες και τα περιπολικά που μεταφέρουν και συνοδεύουν αντιστοίχως τους ηγέτες που μας αξίζουν. Οι 27 μπορεί να είναι ιδιαίτερα κακομαθημένοι δεν τους πολιορκεί όμως κανείς.

Στην τελευταία φωτογραφία (και πάλι επάνω) βλέπουμε την εξέδρα των τηλεοπτικών συνεργείων να έχει στηθεί όπως κάθε φορά ανάμεσα στο Συμβούλιο και την Επιτροπή. Στο βάθος η κίνηση των αυτοκινήτων γίνεται κανονικά. Τι έγιναν τελικά οι μαχητικοί 500.000 διαδηλωτές που θα περικύκλωναν τους 27 ηγέτες για να τους αναγκάσουν να ακούσουν τη φωνή του λαού και να αλλάξουν πολιτική; Δεν υπήρξαν ποτέ. Σύντροφοι ηρεμείστε, η επανάσταση δεν έγινε. Κι όταν γίνει δε θα την δείξει η τηλεόραση, όπως σοφά λέει ο ποιητής παρακάτω.

Στους δρόμους του Σάλτσμπουργκ (1)

Το Σάλτσμπουργκ είναι κάπου 930 χιλιόμετρα από τη μικρή μας κωμόπολη. Κι αν είσαι τυχερός και αποφύγεις κάποια από τα ατελείωτα έργα και μποτιλιαρίσματα στους κάποτε καλούς γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, τότε μπορεί να χρειαστείς απλώς 8 ωρίτσες, μέσα και οι στάσεις για βενζίνη και λουκανικάκια. Η εθνική έπαιζε το Σάββατο, ο πειρασμός ήταν μεγάλος, και οι αναμνήσεις από την εκδρομή το 2004 χρόνια στην Πορτογαλία (όπου είχαμε βρεθεί για τα πρώτα 4 παιχνίδια) πολύ ζωντανές για να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αυτή τη φορά θα ήταν μόνο για ένα παιχνίδι, αυτό με τη Ρωσία.

Φύγαμε Παρασκευή πρωί και αργά το απόγευμα είχαμε ήδη στήσει τη σκηνή στο κάμπινγκ “Σλος Άιγκεν” στο νότιο Σάλτσμπουργκ. Μεγάλος χώρος, ουσιαστικά ένα καταπράσινο λιβάδι με λίγα δέντρα, περισσότερο για τροχόσπιτα παρά για σκηνές, όμως με βασικές ανέσεις και πεντακάθαρο. Οι πελάτες, πολλοί ντόπιοι που είχαν έρθει κυρίως για τη φύση και λιγότεροι για το ποδόσφαιρο, περιελάμβαναν λίγους Άγγλους (παρ όλο που  ομάδα τους δεν είχε προκριθεί), λίγους Γερμανούς, 3-4 Έλληνες από Γερμανία (Βούπερταλ) και πολλούς Ρώσους. Η αναγνώριση εύκολη χάρις στις σημαίες επάνω στις σκηνές και τα μπλουζάκια. 

Στην πόλη, το “Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2008″ φιλοξενείται κυρίως σε δύο μέρη: στο ιστορικό κέντρο όπου έχει στηθεί μια “ζώνη” ειδικά για φιλάθλους (φωτό κάτω)

… και, στις παρυφές του Σάλτσμπουργκ, στο ψιλομέτριο στάδιο με το ωραίο και περίεργο σιδερένιο άγαλμα (φωτό κάτω από el pibe) και το διπλανό μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Να τελειώνουμε με τις σαχλαμάρες, πρώτα. Στο στάδιο πήγαμε το Σάββατο λίγο πριν το παιχνίδι μήπως και βρούμε κανένα εισιτήριο. Υπήρχαν λίγοι που αγόραζαν (κυρίως Ρώσοι) και αρκετοί που πουλούσαν (φαίνονταν ντόπιοι). Η τιμή που μας ζήτησαν ήταν 400 ευρώ το άτομο για εισιτήρια η κανονική τιμή των οποίων ξεκινούσε από 60 ευρώ. Ευχηθήκαμε υγεία και μακροημέρευση σε όλους αυτούς που φρόντισαν τα εισιτήρια για το πλέον λαϊκό άθλημα να πηγαίνουν σε εταιρίες, χορηγούς, και εν γένει πλούσιους και την κοπανήσαμε. Προηγουμένως είχαμε περάσει και από τη χαρά της εταιρικής ζωής, το ονομαζόμενο “Ελληνικό χωριό” (φωτό κάτω). 

Στο “χωριό των χορηγών”, όπως θα έπρεπε να ονομάζεται, οι εταιρίες είχαν στήσει περίπτερα με τις ευλογίες της ομοσπονδίας και μοίραζαν στους “ιθαγενείς” καπελάκια και μπλουζάκια με τα εμπορικά σήματά τους για να τους διαφημίσουν δωρεάν. Στο βάθος τρεις μουσικοί έπαιζαν κάτι σε συρτάκι για να δώσουν χρώμα (φωτό κάτω) και ένας ελληνικός αθλητικός ραδιοφωνικός σταθμός εξέπεμπε ζωντανά και πρόσφερε βαθυστόχαστες αναλύσεις από ένα στούντιο που είχε στηθεί επί τόπου ειδικά για την περίσταση. Στα ολίγα θετικά, ο πάγκος με ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά. Βολευτήκαμε με Ελευθεροτυπία και Νέα του Σαββάτου στα 2,50 και 3 ευρώ αντίστοιχα.

Έχοντας καθαρίσει λοιπόν σχετικά εύκολα με το εμπορικό μέρος του πράγματος, αποφασίσαμε να αφοσιωθούμε στο πάρτυ, που ήταν και ο βασικός λόγος του ταξιδιού. (Συνεχίζεται)

Η ψήφος για τη συνθήκη της Λισαβόνας

Λίγες ώρες πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία για τη συνθήκη της Λισαβόνας και ενώ στην Ελλάδα έχει ήδη ξεσπάσει έντονη πολιτική διαμάχη για το ίδιο θέμα, ας δούμε σε λίγες γραμμές για ποιο λόγο το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να κριθεί σε δημοψηφίσματα σε όλα τα κράτη μέλη και όχι μόνο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένωση κυρίαρχων κρατών. Αυτά τα κυρίαρχα κράτη έχουν παραχωρήσει ορισμένες από τις αρμοδιότητές τους στην ΕΕ, ορισμένοι μάλιστα μιλούν για μεταβίβαση μέρους της κυριαρχίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα θέματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς τα οποία πλέον ρυθμίζονται κατά κύριο λόγο από τις Βρυξέλλες.

Μεταβίβαση στην ΕΕ περισσότερων αρμοδιοτήτων δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ερωτηθεί ο κυρίαρχος λαός στο όνομα του οποίου το κράτος ασκεί παραδοσιακά αυτές τις αρμοδιότητες. Επειδή πρόκειται για σημαντικά πράγματα που άπτονται δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως και στην αναθεώρηση του Συντάγματος, ο κυρίαρχος λαός πρέπει να κληθεί να τοποθετηθεί άμεσα και όχι δια αντιπροσώπων.

Η συνθήκη της Λισαβόνας περιέχει δεκάδες νέες ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων άλλες ενισχύουν το ρόλο εθνικών οργάνων, π.χ. των Κοινοβουλίων, άλλες πάλι ενισχύουν το ρόλο κοινοτικών οργάνων, όπως του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Μεταξύ των τελευταίων είναι και η αντικατάσταση του βέτο από την ενισχυμένη πλειοψηφία σε διάφορα θέματα, όπως τα θέματα δικαιοσύνης και ασφάλειας.

Αντικατάσταση του βέτο σημαίνει πως η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση παύει πια να έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να ρυθμίσει ένα θέμα καθώς στο εξής αυτό θα ρυθμίζεται από τις Βρυξέλλες ή τους εταίρους όλους μαζί με απόφαση κατά πλειοψηφία. Αυτή και μόνο η αλλαγή αρκεί για να οδηγήσει την ιστορία σε δημοψήφισμα. Σε αυτό το δημοψήφισμα οι αρχές έχουν την υποχρέωση να εξηγήσουν με σαφήνεια τα υπέρ και τα κατά πριν ζητήσουν από τους πολίτες ν’ αποφανθούν. Και οι πολίτες έχουν την υποχρέωση να ενημερωθούν πριν ψηφίσουν.

Οι Ιρλανδοί, ασχέτως του αποτελέσματος που θα προκύψει το έκαναν. Η ελληνική κυβέρνηση (και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης) θεώρησαν πως οι Έλληνες δεν πρέπει να ερωτηθούν. Φοβήθηκαν, θεώρησαν τους ψηφοφόρους ανέτοιμους, ανώριμους, έκριναν τη συνθήκη πολύ μπερδεμένη; Κάποιο από αυτά ή όλα μαζί; Σε κάθε περίπτωση έκαναν λάθος. Και δυστυχώς οι Ιρλανδοί σήμερα ψηφισαν για όλους μας.

Προδότες και ήρωες: έθνος, ομάδα και καταγωγή στο “Euro 2008″

“Είναι προδότης”, ήταν η ξερή απάντηση φίλης από την Πολωνία, όταν τη ρώτησα πώς της φάνηκε που ο Λούκας Ποντόλσκι έβαλε την Κυριακή δύο γκολ οδηγώντας τη Γερμανία στη νίκη κατά της Πολωνίας. “Είναι ήρωες” έγραψαν οι γερμανικές εφημερίδες αναφερόμενες στον Ποντόλσκι και τον συμπαίκτη του στην πρώτη ενδεκάδα, Μίροσλαβ Κλόζε. Οι δυο τους μεγάλωσαν και ζουν στη Γερμανία, γεννήθηκαν όμως στην Πολωνία από Πολωνούς γονείς.

Έχουν ακόμα συγγενείς και φίλους στην παλιά πατρίδα. “Γι αυτό δεν πανηγύρισα τα γκολ. Έχω μια πολωνική και μια γερμανική καρδιά”, λέει ο Ποντόλσκι. “Στην κερκίδα ήταν συγγενείς μου δεν ήθελα να τους στενοχωρήσω”. Η Πολωνία πάντως είχε προλάβει να στενοχωρήσει τον Ποντόλσκι τότε που ακόμα ήταν νεαρός ανερχόμενος ποδοσφαιριστής. Ο ίδιος είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον να παίξει με τα χρώματα της παλιάς πατρίδας, ο προπονητής της εθνικής Πολωνίας όμως αρνήθηκε να τον καλέσει λέγοντας: “Έχουμε πολύ καλύτερους παίκτες στην Πολωνία. Δεν βρίσκω το λόγο να καλέσω κάποιον μόνο και μόνο επειδή έπαιξε σε 2-3 παιχνίδια στο γερμανικό πρωτάθλημα”. Ο Πάβελ Γιάνας πρέπει να έχει ήδη αντιληφθεί τι σαχλαμάρα έκανε το 2003.

Ποντόλσκι, Κλόζε μαζί με τον επίσης γεννημένο στην Πολωνία Πιοτρ Τροχόφσκι, είναι οι τρεις Πολωνοί της Γερμανίας. Πρέπει να ένιωθαν κάπως περίεργα την Κυριακή, παρ’ όλο που η ομάδα της νέας πατρίδας τους κέρδισε την ομάδα της παλιάς. Το ίδιο ίσως και ακόμα πιο περίεργα πρέπει να ένιωσαν νωρίτερα σήμερα το βράδυ οι τρεις Τουρκικής καταγωγής παίκτες της εθνικής Ελβετίας, που έπαιξαν με τη νέα πατρίδα τους ενάντια στην παλιά και έχασαν μπροστά σε ένα τεράστιο και ενθουσιώδες κοινό πολλών Τούρκων και λιγότερων Ελβετών.

Ο Γκιουκχάν Ινλέρ, ο Χακάν Γιακίν, και ο Ερέν Ντερντιγιόκ γεννήθηκαν και οι τρεις στην Ελβετία από Τούρκους γονείς. Αν κρίνω από τις τουρκικές κοινότητες που ξέρω, στο Λονδίνο και τις Βρυξέλλες, οι τρεις νεαροί πρέπει να είδαν πολλές τουρκικές σημαίες στα καφενεία και τα μπαλκόνια της γειτονιάς τους στην Ελβετία και να μεγάλωσαν έχοντας έντονη συνείδηση της καταγωγής τους. Γι αυτό το σημερινό παιχνίδι, το πρώτο ενάντια στην παλιά πατρίδα, μάλλον θα το θυμούνται για καιρό.

Στην εθνική Ελβετίας δεν είναι οι μόνοι με δυό πατρίδες. Μαζί τους προπονούνται και παίζουν ο Κολομβιανός Γιόχαν Φονλάντεν Μπεναβίδες, ο ιταλικής καταγωγής Τρανκίλο Μπαρνέτα, ο Γκέλσον Φερνάντες από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο ισπανικής καταγωγής Ρικάρντο Καμπάνας, ο Κοσοβάρος Βαλόν Μπεχραμί, ο σερβικής και ισπανικής καταγωγής Φιλίπ Σεντερός, ο Γιόχαν Τζουρού από την Ακτή Ελεφαντοστού, και ο Βόσνιος Ελντίν Γιακούποβιτς. Από τους 14 παίκτες που χρησιμοποίησε η Ελβετία ενάντια στην Τουρκία, οι 9 ανήκουν στην κατηγορία αυτή.

Μια μέρα νωρίτερα, ο βοσνιακής και κροατικής καταγωγής Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς ήταν αυτός που σκόραρε το πρώτο γκολ της Σουηδίας ενάντια στην Ελλάδα και οδήγησε χιλιάδες Σουηδούς στις κερκίδες να φωνάζουν ρυθμικά “Ζλάταν”. Όταν, στα τέλη Μαΐου, βρέθηκα στο Σαράγεβο, ρώτησα έναν ντόπιο μαγαζάτορα αν θα υποστηρίζει τη Σουηδία στο Euro 2008, λόγω του Ιμπραήμοβιτς. “Τη Σουηδία όχι, τον Ζλάταν ναι”, είπε γελώντας για να προσθέσει πως δε φταίει καθόλου ο παίκτης που δεν παίζει για τη Βοσνία. “Όταν ήταν πιο νέος ζήτησε ο ίδιος να παίξει για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η ομοσπονδία του ζήτησε να πληρώσει ένα σωρό χρήματα για να τον … δεχτούν! Ο Ζλάταν τσαντίστηκε και διάλεξε τη Σουηδία”. 

“Προδότες”, “ήρωες”, μισθοφόροι, οικονομικοί μετανάστες, παιδιά μικτών ή ξενιτεμένων οικογενεών, δεν είναι λίγοι οι παίκτες με δύο πατρίδες που παίζουν στο Euro 2008 έχοντας επιλέξει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εθνική ομάδα και διαβατήριο. Παίκτες σαν τους παραπάνω και σαν τον Βραζιλιάνο αλλά Πορτογάλο Ντέκο, τον Άγγλο, Τουρκοκύπριο αλλά και Τούρκο Κόλιν “Καζίμ” Ρίτσαρντς, τον Βραζιλιάνο αλλά επίσης Τούρκο Μεχμέτ Αουρέλιο, και τον Τσέχο αλλά και Έλληνα Λουκά Βύντρα πρωταγωνιστούν αυτές τις μέρες σε μια διοργάνωση που ξεκίνησε το 1960 ως “κύπελλο εθνών Ευρώπης” για να μετονομαστεί το 1968 σε “ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου”. Η απόφαση, πριν από 40 χρόνια, για την απάλειψη από τον τίτλο του όρου “έθνος” ήταν σοφή και διορατική.