Για πρώτη και τελευταία φορά η φωτογραφική μηχανή είναι το θέμα και όχι το μέσο. Δυστυχώς έπρεπε πρώτα να χαθεί για να γίνει αυτό. Επάνω λοιπόν εικονίζεται η μηχανή που ευθύνεται για όλες σχεδόν τις φωτογραφίες που εμφανίστηκαν (τροποποιημένες προς το χειρότερο για να “ελαφρύνουν”) στο παρόν (β)λόγιο και για κυριολεκτικά χιλιάδες άλλες που στριμώχνονται στα γιγαμπάιτ σκληρών δίσκων εσωτερικών και εξωτερικών.
Πρόκειται για μια Panasonic Lumix DMC LC5, που εμφανίστηκε στην αγορά κάπου στο 2002 και έπεσε στα χέρια μου δύο χρόνια αργότερα. Το ότι ήταν ήδη εκτός παραγωγής και το ότι έφερε ένα μικρό, ασήμαντο όπως αποδείχτηκε, χτυπηματάκι οδήγησαν το μαγαζί στην Τότεναμ Κορτ του Λονδίνου να την πουλήσει 450 ευρώ - λιγότερο από το μισό από όσο έκανε όταν πρωτοεμφανίστηκε. Την είδα σε μια περίοδο που δεν ήθελα ακόμα να περάσω στις ψηφιακές μηχανές. Είχε φακό Λάικα, παλιομοδίτικο στυλ, ήταν μεγάλη, μεταλλική και βαρειά και μου άρεσε τόσο πολύ που την πήρα αμέσως κάνοντας την κάρτα μου να βογγήξει.
Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν πέρασε πολλά. Βρέθηκε σε βουνά, θάλασσες, χιονοθύελλες και καύσωνες, βράχηκε (από νερό και μπύρα), τη βάρεσε ο ήλιος, έπηξε στην κάπνα, έχασε ένα δυο μικροκομμάτια (που αποδείχθηκαν άχρηστα, όπως το κάλυμμα ενός κουμπιού) και κάτι βίδες. Μου έκανε παρέα σε εκδρομές, πάρτυ, μπαρ, συναυλίες, διαδηλώσεις, και στάθηκε παραπάνω από αξιοπρεπώς ακόμα κι όταν χανόταν γενικώς η μπάλα από ποτά και κούραση. Μια δυο φορές έκλεψε και καρδιές, όπως όταν τράβηξε την προσοχή του Πολωνού σκηνοθέτη Λεχ Κοβάλσκι που την πήρε κι έβγαλε και ο ίδιος μερικές φωτό.
Δε σταμάτησε να βγάζει πανέμορφες φωτογραφίες πολύ πάνω από τα “κυβικά” της, οι οποίες αποδεικνύονταν ακόμα καλύτερες όταν τις τύπωνες. Κάποιες έκαναν συγγενείς και φίλους να χαρούν ή να συγκινηθούν, κάποιες λίγες έφτασαν μέχρι και να φιλοξενηθούν σε έντυπο. Καθόλου άσχημα για μια μηχανή που όταν εμφανίστηκε έλαβε μόνο αρνητικές κριτικές για την ποιότητα των φωτογραφιών. Δε χρειάστηκε ποτέ σέρβις ή άλλαγή κάποιου εξαρτήματος έστω της μπαταρίας.
Η Lumix έφυγε ξαφνικά όπως ήρθε. Μπορεί να μην την ξέχασα σε τόσα και τόσα μπαρ υπό “δύσκολες” συνθήκες, όμως το Σάββατο πριν 8 μέρες κατάφερα να την ξεχάσω στο τραίνο που μας έφερνε από τη Γάνδη. Μέσα στην τσάντα της μαζί με 2-3 κάρτες μνήμης. Συμπλήρωσα το σχετικό έντυπο απώλειας ηλεκτρονικώς αλλά μέχρι σήμερα δεν έλαβα καμμία ειδοποίηση για το αν βρέθηκε. Ελπίζω μόνο να έπεσε σε κάποιον που θα τη χρησιμοποιήσει και δεν την πέταξε για να κρατήσει μόνο την τσάντα και τις κάρτες.
