Το μεγάλο καλοκαιρινό φεστιβάλ ποπ-ροκ γίνεται κάθε χρόνο στις αρχές Ιουλίου σε ένα ωραίο και άνετο χωράφι καμμια 30ριά χιλιόμετρα από τη μικρή μας κωμόπολη. Η περιοχή λέγεται Βέρχτερ (φέτος και … Βρέχτερ λόγω καιρού) και είναι κοντά στη φλαμανδική φοιτητούπολη Λέβεν - Λουβέν για τους γαλλόφωνους που εκδιώχθηκαν πριν 40 χρόνια από εκεί. Φέτος, χρονιά με αρκετά καλές συμμετοχές, το εισιτήριο για τη μια μέρα κόστιζε 75 ευρώ και για το τετραήμερο 165. Στην τιμή περιλαμβανόταν και δωρεάν μετάβαση με τραίνο έως το Λέβεν και από εκεί με λεωφορείο (κάτω) στο λαμπρό χωράφι.
Αυτά για τη μετάβαση. Για την αποχώρηση το πράγμα γινόταν κάπως πιο πολύπλοκο, ιδίως αν ήσουν από εκείνους τους ιδιότροπους που θέλουν να δουν ολόκληρη και την τελευταία συναυλία που συνήθως είναι και το μεγαλύτερο όνομα της ημέρας. Τότε -κατά τη μία και μισή το πρωί δηλαδή- υπήρχε μεν το πολύ εξυπηρετικό και άνετο λεωφορείο μέχρι το Λέβεν, δεν υπήρχε όμως τραίνο. Άρα κατέληγες και πάλι στη λύση αυτοκίνητο (ευχαριστούμε Κροτ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις), εκτός βέβαια κι αν είχες κλείσει θέση στο κάμπινγκ σε ένα, δηλαδή, άλλο πιο ταπεινό χωράφι, παραδίπλα.
Φέτος πήγαμε μόνο το Σάββατο που έπαιζαν, μεταξύ άλλων, οι Editors, Gnarls Barkley, Radiohead, Kate Nash, Hives, Kings of Leon, KT Tunstall, Ben Harper, Gossip, και Sigur Ros. Φτάσαμε αρκετά νωρίς για να μη φάμε τη συνήθη σε άλλες περιπτώσεις ουρά και ταλαιπωρία στην είσοδο (επάνω). Ήταν όμως ήδη αργά για τους Gossip (που έτσι κι αλλιώς τους έχουμε ξαναδεί) και ίσα ίσα για να χάσουμε τους Hives. Κι αυτό επειδή μια συνηθισμένη γραφειοκρατική σαχλαμάρα στην είσοδο μας ανάγκασε να περιμένουμε λίγο για να περάσουμε κάπως πιο “διακριτικά” τη φωτογραφική μηχανή.
Η αναμονή είχε και τα καλά της, όπως το νοστιμότατο λουκανικάκι και η μπύρα που μας έκαναν να ξεχάσουμε λίγο τον πόνο μας που ακούγαμε μόνο από μακρυά τους Hives. Μπαίνοντας, και αφού προμηθευτήκαμε κουπόνια για μπύρες (2,5 ευρώ το μικρό ποτήρι), αποζημιωθήκαμε αμέσως για όλα συμπεριλαμβανομένης και της βροχής. Οι Editors (πάνω) ήταν απλώς καταπληκτικοί. Όποιος αγαπά τη μουσική των Joy Division και των Interpol (και επομένως είναι εξαιρετικός άνθρωπος) θα ήταν ευτυχισμένος το Σάββατο το απόγευμα στο Βέρχτερ, όσο και αν ο Τομ Σμιθ των Editors απορεί με τις συγκρίσεις και απορρίπτει οποιαδήποτε ομοιότητα. Ο Σμιθ, βέβαια, κακώς απορεί όπως φαίνεται και από το παρακάτω απόσπασμα από τη συναυλία του Σαββάτου.
Οι Editors που καταχειροκροτήθηκαν (έτυχε μάλιστα να είναι η 1000ή συναυλία στην ιστορία του φεστιβάλ) ήταν η μια μεγάλη στιγμή της ημέρας. Η άλλη ήταν λίγο αργότερα, στο σούρουπο όταν εμφανίστηκαν στη δεύτερη, μικρότερη και (ευτυχώς) σκεπαστή σκηνή οι Gnarls Barkley (κάτω). Μιλάμε για πραγματική απόλαυση. Μουσικάρες, φοβεροί πάνω στη σκηνή, δεμένοι με τον κόσμο, έδωσαν κανονική παράσταση. Είπαν και το σουξεδάκι, έκαναν και ανκόρ, αλλά το κυριότερο ήταν εξαιρετικοί στο κάθε ένα από τα κομμάτια που έπαιξαν.
Νωρίτερα είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στην ίδια σκηνή δύο κυρίες αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους, πολύ αξιόλογες όμως η κάθε μια στη δική της μουσική. Η Kate Nash (κάτω) έδειξε πως όχι μόνο αδικείται με συγκρίσεις του στυλ “ποια είναι καλύτερη η Kate Nash ή η Lilly Allen;” αλλά ότι μπορεί να παίξει με την ίδια άνεση και ποιότητα σε πολύ περισσότερες κατηγορίες φτάνοντας κάποιες φορές να θυμίζει X-ray Specs, συγκρότημα το οποίο το παρόν (β)λόγιον πολύ αγάπησε και αγαπά. Ακόμα κι έτσι όμως θα την αδικούσαμε. Η τύπισσα έδειξε ότι έχει προσωπικότητα και άφθονο ταλέντο και πως μόνο καλά μπορούμε να περιμένουμε από αυτήν.
Η άλλη κυρία ήταν η KT Tunstall (κάτω) που εκτός από ωραία φωνή έχει και πανέμορφη ιστοσελίδα. Ιδιαίτερα δημοφιλής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού παίζει κάπως πιο ήσυχα και λιγότερο νευρικά για τα γούστα του παρόντος (β)λογίου, αλλά σε κερδίζει εύκολα με την απλότητα, τον καθαρό ήχο και την άνεση πάνω στη σκηνή. Πρέπει να ακούσω πιο προσεκτικά τους δίσκους της για να καταλάβω αν τελικά μου αρέσει πολύ ή λίγο. Το ότι μου άρεσε πάντως είναι γεγονός.
Ένας καλλιτέχνης για τον οποίο δεν είχα ιδέα ήταν ο Καλιφορνέζος Ben Harper και οι “Αθώοι Εγκληματίες” του (κάτω) που εμφανίστηκαν στην κεντρική σκηνή την ίδια ώρα που η Σκωτσέζα KT Tunstall έπαιζε στη μικρότερη σκεπαστή. Κατόπιν παρότρυνσης φίλων μοιράσαμε το χρόνο μας και δεν χάσαμε. Εντάξει ο Harper δεν είναι ακριβώς του γούστου του παρόντος (β)λογίου καθώς παραέχει το διδακτικό στυλάκι “άλλαξε τη ζωή σου, είναι στο χέρι σου, έλα να τραγουδήσουμε μαζί για έναν καλύτερο κόσμο”. Επειδή όμως δεν τον είχα ξαναδεί και γενικά υπήρχε μπόλικη καλή διάθεση και άφθονα κουπόνια για μπύρες μπορώ να πω ότι δεν βαρεθήκαμε καθόλου.
Εκεί που όχι μόνο βαρεθήκαμε αλλά σχεδόν τσαντιστήκαμε με τον ακαδημαϊσμό και την υπερβολική δόση καλλιτεχνικής μεν μιζέριας δε, ήταν στο μεγάλο όνομα της βραδυάς, δηλαδή στους Radiohead (κάτω). Το ότι το 2003, περιμένοντας στην ουρά για να μπούμε, είχαμε χάσει τη μισή συναυλία τους και προηγουμένως ολόκληρη της Bjork, ήταν από τους βασικούς λόγους που φέτος αποφασίσαμε να κόψουμε εισιτήριο τη μέρα που έπαιζε ο Thom York και η παρέα του. Λάθος εκτίμηση. Άλλο ο δίσκος με συγκεκριμένη διάθεση για να τον ακούσεις και εντελώς άλλη περίπτωση η ζωντανή εμφάνιση ιδίως όταν έχεις προδιάθεση για κάτι αν μη τι άλλο πιο γρήγορο.
Να μην το πολυκουράζουμε, μπορεί να ακούγεται ως ύβρις, αλλά την κοπανήσαμε (μαζί με αρκετούς άλλους) στα μισά. Κάτι η κούραση από την πολύωρη ορθοστασία (όταν έχει βρέξει δεν μπορείς να κάτσεις κάτω που-θε-νά!) κάτι οι συνεχείς κραυγές αγωνίας του Thom York, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες θαυμαστές των Radiohead να τους απολαύσουν με την ησυχία τους.
Το Σάββατο ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς. Σίγουρα περισσότερος από το 2006 και το 2003 που είχαμε ξαναπεράσει τις πύλες του Βέρχτερ. Οι διοργανωτές ανακοίνωσαν πως ο τελικός αριθμός εισιτηρίων και για τις 4 μέρες ήταν 319.000. Τεράστια μεγέθη και υποψιάζομαι και τεράστια κέρδη. Στα οποία πρέπει να προστεθούν και τα έσοδα από τους χορηγούς και την ενοικίαση όλων εκείνων των δεκάδων περιπτέρων όπου πλήρωνες και από πάνω για να πάρεις διαφημιστικά καπελάκια και αδιάβροχα με το λογότυπο πολυεθνικών και των τοπικών συνεργαζόμενων εταιριών. Τα δε “επίσημα” μπλουζάκια (καμμία σχέση με το μπλουζάκι της κυρίας, κάτω) έκαναν από 25 ευρώ και πάνω.
Τελικός απολογισμός, θετικός. Παρά τα μικροσπασίματα, όπως αυτό με τις τουαλέτες που ήταν από νωρίς σε άθλια κατάσταση, οι συναυλίες ήταν πολύ καλές, ο ήχος άριστος και οι γιγαντοοθόνες, που κάθε χρόνο είναι και καλύτερες, φέτος έδιναν εξαιρετικά καθαρή εικόνα. Ακόμα και η βροχή είχε τα καλά της. Μπορεί να φάγαμε λίγο λάσπη αλλά τη σκόνη τη γλιτώσαμε. Περισσότερα στην Κροτ που πήγε και τις τέσσερις μέρες.
