Γύρισα. Μέγα σφάλμα που δεν πρέπει να επαναληφθεί. Μετά από τέσσερις εβδομάδες στο φυσικό μου περιβάλλον (ήλιος, θάλασσα, μπαρ, ουζερί) επέστρεψα στην αυτοαποκαλούμενη “καρδιά της Ευρώπης”. Βροχή, συννεφιά, 18 βαθμοί και, στο δρόμο για τη δουλειά, είπα να πάρω έναν καφέ. Μια ταμπέλα βροντοφώναζε με μεγάλα χρωματιστά γράμματα “καπουτσίνο μακιάτο λάτε”.
“Έναν τέτοιον”, λέω με την πρωινή φρεσκάδα της πρώτης Δευτέρας της χρονιάς, δείχνοντας τις σαχλαμάρες της ταμπέλας. “Α δεν έχουμε”, απαντά πρόσχαρα η κυρία στο γκισέ. “Καλά, έναν απλό καπουτσίνο τότε”, επιμένω. “Ούτε αυτό υπάρχει”, συνεχίζει απτόητη. “Εντάξει, έναν καφέ”, αντιπροτείνω συμβιβαστικά. Βάζει το πλαστικό ποτηράκι στο μηχάνημα, μου παίρνει τα 2,50 ευρώ, κάνει μια γκριμάτσα για χαμόγελο και μου λέει. “Δεν πειράζει που δεν έχω καπάκι για το ποτήρι;”
“Γιατί να πειράξει;” σκέφτομαι κοιτώντας το δρόμο που πρέπει να διασχίσω μέχρι τη δουλειά. “Ποιος θα έλεγε όχι σε μερικές βρώμικες και κρύες σταγόνες βροχής μέσα στον καφέ του;” Δεν της απαντώ αλλά αυτή συνεχίζει απτόητη. “Ούτε πλαστικό κουταλάκι για τη ζάχαρη έχω, ορίστε ενα πηρούνι”! Αν ο πρώτος καφές του πρώτου πρωινού μετά τις διακοπές δείχνει πώς θα πάει η χρονιά, δεν αρχίσαμε καλά. Από την άλλη ίσως φταίω κι εγώ. Γύρισα. Μέγα σφάλμα.
Στην εφημερίδα βρίσκω κάτι που μου φτιάχνει τη διάθεση. Σενάρια για πρόωρες εκλογές ίσως και μέσα στο Σεπτέμβριο! Λες να γίνει όπως πέρυσι; Που η τρελοπαρέα των σεμνών και ταπεινών σαχλόπαιδων μάς έκανε τη χάρη να επιστρέψουμε έστω και για λίγο στη θάλασσα; Άντε λοιπόν, εκλογές τώρα!
