Οι Oaistar στην πλατεία Ruppe (και ο βασιλιάς της σκηνής)

Είναι λάθος να υποτιμά κανείς τη γαλλική μουσική σκηνή. Και το λάθος αυτό το κάνω πάρα πολύ συχνά. Κάθε τόσο, όμως, έρχεται μια δυνατή συναυλία για να μου δείξει πως και στην από εδώ πλευρά της Μάγχης έχει πολύ καλά συγκροτήματα. Τους Oaistar τους είχα δει πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2006, στη λεγόμενη “Μεγάλη Πλατεία” της μικρής μας κωμόπολης. Τους ξαναείδα χτες στην πλατεία Ruppe, και πάλι στο ιστορικό κέντρο, στο πλαίσιο του καλοκαιρινού φεστιβάλ των Βρυξελλών.

Τα παιδιά είναι από τη Μασαλία και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ καλή βάση. Οι Oaistar ήταν οι Gari (δεξιά κάτω) και Lux B στα φωνητικά πλαισιωμένοι από μουσικάρες που παίζουν δυνατά δείχνοντας την πλούσια παιδεία τους. Πολλοί από τους μουσικούς προέρχονται από ή συμμετέχουν στην κολλεκτίβα Massilia Sound System που από τη δεκαετία του 80 εκφράζει την ανήσυχη πλευρά της πόλης με τη δυνατή σκα-νταμπ-ραπ μουσική και τους κοινωνικά και πολιτικά φορτισμένους στίχους. Τον Ιούλιο ο Lux B πέθανε και έτσι χτες οι Oaistar είχαν μαζί τους έναν από τους ιδρυτές της Massilia Sound System, τον καταπληκτικό Papet Jali ή Papet J (αριστερά κάτω). Γι αυτό και η εμφάνιση είχε τίτλο Oaistar vs Papet J.

Ο κόσμος, λίγος στην αρχή, πύκνωνε όσο κυλούσε η βραδιά και χόρευε όλο και περισσότερο ακολουθώντας το συγκρότημα. Ήταν εντυπωσιακό πως άνθρωποι πολύ διαφορετικών μεταξύ τους ηλικιών ήξεραν και τραγουδούσαν τους στίχους. Οι Oaistar με τον Papet J έπαιξαν περίπου 1.30 ώρα καθώς ακολουθούσε κι άλλο γκρουπ (οι ψιλοαδιάφοροι Sergent Garcia, πάλι από τη Γαλλία). Και πάλι λίγο μας φάνηκε, θα μπορούσαν να παίξουν άλλο τόσο χωρίς ούτε να κουραστούν ούτε να κουράσουν με αυτό το πολύ ωραίο και δυνατό πάντρεμα ροκ, ραπ και σκα-πανκ στοιχεών. Στα επιπλέον θετικά της διοργάνωσης, το ότι δεν υπήρχε εισιτήριο καθώς και ότι το ποτήρι μπύρας είχε 1 ευρώ και το (νοστιμότατο) σάντουιτς λουκάνικο 2.

Στο δρόμο της επιστροφής, είπαμε να περάσουμε και από τη “μεγάλη πλατεία”, έτσι από περιέργεια. Είχε μουσικούς και (γαλλόφωνα) συγκροτήματα από το Κεμπέκ. Εκεί πέσαμε πάνω σε μια πραγματική περιπτωσάρα. Μια απίστευτη μορφή, κάτι σαν Γουόλτερ Ματάου και Ρεχάγκελ με φουντωτό μαλί, εξωφρενική αμφίεση και … 11 μουσικούς να τον πλαισιώνουν. Ο τύπος λέγεται Robert Charlebois και έχει τον αέρα τεράστιας μούρης. Σύμφωνα μάλιστα με την wiki είναι πράγματι μεγάλη μούρη για τους γαλλόφωνους. Παίζει με τον ίδιο ενθουσιασμό ροκ εν ρολ του 60 (τότε που έβγαλε και τον πρώτο του δίσκο), ποπ, μπαλάντα, και γενικά τα πάντα. Ήταν ένα διασκεδαστικό κλείσιμο σε αυτή την πρώτη συναυλιακή βραδιά της νέας περιόδου.