Προσοχή: Ο Μιχάλης και ο Μίμης γράφουν

Ο Μιχάλης και ο Μίμης είναι πολιτικοί. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί για να βγάλει το ψωμί του. Κι αν το κάνει σχετικά αξιοπρεπώς (κάπως ασυνήθιστο στη σημερινή πολιτική ζωή) ακόμα καλύτερα. Το κακό με τον Μιχάλη και τον Μίμη είναι πως θέλουν, ο καθένας με τον δικό του πολύ ιδιαίτερο τρόπο, να “διδάξουν”. Και ζητούν, απαιτούν, ακροατήριο.

Αργία μήτηρ πάσης κακίας

Και οι δύο, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, έχουν την ευκαιρία να εκτονώσουν το πάθος του ιεροκήρυκα που τους καίει, στη Βουλή, στα κομματικά τους όργανα και στο γυαλί όπου περνούν τον περισσότερο χρόνο τους. Δεν τους φτάνει, όμως. Ιδίως το καλοκαίρι. Η Βουλή είναι σε διακοπές, τα κομματικά όργανα επίσης και, το χειρότερο, κάνουν διακοπές ακόμα και οι αγαπημένοι τους τηλε-διασκεδαστές που το χειμώνα καλούν συχνά τον Μιχάλη και τον Μίμη στις δήθεν ενημερωτικές εκπομπές τους για να ανταλλάξουν τσαχπίνικες σαχλαμαρίτσες και να φέρουν διαφημίσεις.

Κι έτσι, ο Μιχάλης και ο Μίμης που δεν χωρούν στα στενά όρια ενός πεπερασμένου κομματικού σχηματισμού, έχουν πρόβλημα. Ασφυκτιούν στις παραλίες, πλήττουν στα βουνά, παρουσιάζουν συμπτώματα στέρησης. Είναι πλασμένοι για ακροατήρια μεγάλα, για τη λάμψη του γυαλιού και για μέσα εθνικής, αν όχι οικουμενικής εμβέλειας. Αυτή η αφόρητα πιεστική, εσωτερική ανάγκη είναι που τους οδήγησε στην απόφαση να κάτσουν κατακαλόκαιρο και να γράψουν από ένα βιβλίο.

Άμα αρχίσει να εξαρθρώνει, δε σταματά

Την είδηση ανακοίνωσαν οι ίδιοι σε φιλικά προς αυτούς μέσα ενημέρωσης τα οποία έσπευσαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο νέο. Και έδωσαν επιπλέον και μια πρόγευση του τι μας περιμένει σε λίγο καιρό στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Έτσι, όπως έγραψε σήμερα το Έθνος, (ευχαριστώ την Pibe που μου τηλεφώνησε και με έκανε κοινωνό της χαράς) ο Μιχάλης, στο βιβλίο που ετοιμάζει, διατυπώνει “την πολιτική φόρμουλα μέσω της οποίας το ΠΑΣΟΚ και το πολιτικό σύστημα θα μπορέσουν να διαδραματίσουν τους θεσμικούς τους ρόλους”.

Κι αν αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να προκαλέσει αρχικά αμηχανία και μετά γάργαρο γέλιο, η προαναγγελία έχει κι άλλο, ακόμα καλύτερο. “Δεν αποκλείεται (σσ. αλλά δεν είναι και σίγουρο, για να υπάρχει και λίγο μυστήριο) το βιβλίο του να περιλαμβάνει και ένα κεφάλαιο για την εξάρθρωση της (σσ. έτοιμοι; έ-έ-έρχεται!) 3ης του Σεπτέμβρη”! Ώπα τι έγινε; Μετά την “εξάρθρωση” της 17 Νοέμβρη ο Μιχάλης πιάνει τώρα και την 3η του Σεπτέμβρη; Και έπειτα τι; Μήπως να ανησυχεί και η 1η του Απρίλη;

Ένδοξο και λαμπρό το τέλος του Μαρξ

Έχοντας ήδη ανεβάσει σφυγμούς γλυκιάς προσμονής με όσα μας ετοιμάζει ο Μιχάλης, προχωρώ και διαβάζω για τα σχέδια του πραγματικά μεγάλου, γεννημένου διασκεδαστή, του μοναδικού Μίμη. Ο άνθρωπος που κάποτε προοριζόταν να αναλάβει τις τύχες του ΚΚΕ, μετά τον Χαρίλαο, όψιμος σήμερα οπαδός της οικονομίας της αγοράς και διάσημος για τις ξεκαρδιστικές παρλάτες του που τσαλαβουτούν σε εκατό θέματα χωρίς να βγάζουν απολύτως κανένα νόημα, ανακοινώνει στο πανελλήνιο (μέσω του βολικού δημοσιεύματος του Έθνους, πάντα) πως ετοιμάζει για μας κάτι σπέσιαλ.

Αντιγράφω: “Από την κορυφή του όρους Δίχτυ (όπου γεννήθηκε ο Δίας) κάτω από έναν πράσινο βράχο σε ένα προκαπιταλιστικό περιβάλλον, προσθέτει συνεχώς νέα κεφάλαια στο πόνημά του. Ένα οικονομικό μυθιστόρημα που στόχο έχει να αποτελέσει τη σύγχρονη εκδοχή του (σσ. κρατηθείτε, έρχεται) Κεφαλαίου του Κ. Μαρξ”! Μεγάλε, τεράστιε, απέραντε Μίμη! Εκεί ψηλά στο όρος Δίχτυ, νεφοσκεπής και γαλήνιος, αν βρει λίγο χρόνο μέσα στο Σεπτέμβρη, δεν του είνα καθόλου δύσκολο με τη φόρα που έχει πάρει να ξεπετάξει και μια οπερέττα-διασκευή των απάντων του Λένιν (όλων των τόμων).

Οι πιο παρατηρητικοί θα προσέξουν πως το σχετικό άρθρο του “Έθνους”, σελ.7, ξεκινά με αναγγελία ακόμα ενός βιβλίου, το οποίο συγγράφει ο Κώστας. Ο μόνος λόγος που αυτό μένει ασχολίαστο είναι πως το παρόν (β)λόγιο, γνωστό για τον απροκάλυπτο υποκειμενισμό του, εκτιμά και συμπαθεί τον Κώστα. Εμείς οι ποιητές, εξάλλου, δεν είναι σωστό να αλληλοφαγωνόμαστε.

Νεφέλες και ιερές αγελάδες

Ή αλλιώς, τι χρειαζόμαστε τον Αριστοφάνη όταν διαθέτουμε κοτζάμ Γεωργουσόπουλο;

Το καλοκαίρι, στην Ελλάδα, προσπαθώ να βλέπω θέατρο, όσο βολεύει και μπορώ. Εδώ στα ξένα, οι παραστάσεις είναι στα ξένα και παίζουν γενικώς ξένοι με έναν κάπως ξένο τρόπο. Χαίρομαι ιδιαιτέρως λοιπόν όταν τυχαίνει, εκεί που κάνω τα μπάνια μου και πίνω τα τσίπουρά μου, να παίζει στο τοπικό θέατρο και κάποια παράσταση. Φέτος είδα τρεις. Μία εξαιρετική, τον Ματωμένο Γάμο από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, μια ανεκτή, τους Πέρσες από το Θεσσαλικό Θέατρο, και μια υπερπατάτα, τις Νεφέλες από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Για τις δύο πρώτες θα γράψω προσεχώς. Ο λόγος, σήμερα, είναι για τις Νεφέλες.

Είδαμε την παράσταση στο θέατρο της Σίβηρης, στο πρώτο πόδι (της Χαλκιδικής, για τους μη εξοικειωμένους). Η ιδέα ήταν των καλών φίλων που επιμένουν πάρα πολύ ευγενικά να μας φιλοξενούν και να μας ανέχονται κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό τους στην Καλάνδρα. Ήταν μάλιστα έτοιμοι για όλα. Πρώτη φορά πήγαμε σε ανοιχτό θέατρο με καρεκλάκια παραλίας για να μην πιαστεί η μεσούλα και η περιοχή κάτω από τη μεσούλα. Βασικοί λόγοι που μας τράβηξαν ήταν φυσικά ο ίδιος ο Αριστοφάνης και ο Ηλίας Λογοθέτης με τον Χαλκιά και τον Παλαντζίδη.

Να ξεκαθαρίσω ότι πήγαμε και είδαμε το έργο χωρίς να ξέρουμε ποιος είχε κάνει την απόδοση του κειμένου. Αυτό το είδαμε μετά. Για την ακρίβεια το είδαμε όταν, έχοντας αγανακτήσει από τα φτηνά, δήθεν σύγχρονα, δήθεν έξυπνα, δήθεν τελικά αστειάκια τα οποία ήταν υποχρεωμένοι να λένε οι καλοί ηθοποιοί, ανατρέξαμε στο πρόγραμμα για να δούμε ποιος απίθανος τύπος ευθυνόταν για την κατάντια του αριστοφανικού κειμένου. Δεν ήταν άλλος από τον πολύ Γεωργουσόπουλο.

Αναφορές που έμπλεκαν χωρίς λόγο και χωρίς συγκεκριμένο στόχο πρόσωπα της αρχαίας Αθήνας με τη νέα, Σωκράτης μαζί με Αλογοσκούφη (αποφάσισε ρε μάστορα!), φλύαρες σαχλαμάρες, πλήρης έλλειψη χιούμορ και φαντασίας και μαζί πλήρης υποβάθμιση έως εξοντωση της κορυφαίας στιγμής του κειμένου, εκεί δηλαδή που ο Στρεψιάδης Χαλκιάς προβληματίζεται μεταξύ του δίκαιου και του άδικου λόγου.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με αποτυχημένες σκηνοθετικές εμπνεύσεις, π.χ. χορός ντυμένος σα μαζορέτες του Ολυμπιακού, ανυπόφορο πλέι μπακ σε όλα τα χορικά και τα τραγούδια, σε ορισμένα σημεία ακόμα και εκτός χορικών, μας έκαναν να μετανοιώσουμε πικρά που σπαταλήσαμε σε αυτή την ανιαρή και ανούσια μέχρι αγανάκτησης παράσταση, δύο πολύτιμες ώρες καλοκαιρινών διακοπών (συν μία ώρα μετάβασης προς και από το θέατρο). Κρίμα για τους ηθοποιούς, ιδίως για τον Λογοθέτη τον οποίο το παρόν (β)λόγιο έχει σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Η απορία, όμως, μας έμεινε και τη μεταφέραμε και στον Indicto που πράττοντας σοφά έμεινε Καλάνδρα και δεν μας ακολούθησε στη Σίβηρη: Τελικά, τι κατάλαβε ο Γεωργουσόπουλος από τις Νεφέλες; Αυτό που είδαμε;

Βάλτε φωτιαααά, κάψτε καλααααά…

Από την Κυριακή που γύρισα, ήμουν βέβαιος πως το συναίσθημα που μου ταιριάζει αυτές τις μέρες, τις τελευταίες του Αυγούστου, δεν είναι απλώς η αδιαφορία, είτε σκέτη είτε με πλήξη μαζί. Ήξερα ότι υπάρχει κάτι ακόμα πιο δυνατό αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Μέχρι χτες. Κάνοντας μια βόλτα στο ίντερνετ (σερφάροντας, που λένε και στην Καλιφόρνια), βρήκα την απάντηση και σας την παρουσιάζω. Από την Κυριακή 17 Αυγούστου λοιπόν νιώθω ακριβώς όπως ο κύριος παρακάτω. 

To βιντεάκι του φοβερού και τρομερού Άρθουρ Μπράουν είναι από τη θρυλική εκπομπή του BBC “Top of the pops” (TOTP) την οποία το κανάλι πρόβαλλε από το 1964 και δυστυχώς σταμάτησε πρόσφατα. Για τους φίλους του μάστορα υπάρχει και το παρακάτω όπου ο παιχταράς παίζει λάιβ και λέει κάτι απίστευτα πράγματα στη βέλγικη τηλεόραση (και οι ερωτήσεις του δημοσιογράφου δεν πάνε πίσω). Είναι πριν από ακριβώς 40 χρόνια. Τότε που το Βέλγιο ζούσε το δικό του, πολύ Βέλγικο, ‘68 με το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της χώρας, αυτό της Λουβέν (Λέβεν) να χωρίζεται στα δύο καθώς οι (ολλανδόφωνοι) Φλαμανδοί φοιτητές έδιωχναν τους (γαλλόφωνους) Βαλόνους σε άλλη πόλη. Φωτιά κανονική.

ΥΓ. Τα βρήκα και τα δύο στο σάιτ του φλαμανδικού πολιτιστικού κέντρου της μικρής μας κωμόπολης, Beursschouwburg, το οποίο για αυτόν τον μήνα κάνει έναν μικρό διαγωνισμό. Καλεί όσους θέλουν να γυρίσουν σε βιντεάκι τη δική τους εκτέλεση του Fire και να την ανεβάσουν στο YouTube.

Πρώτος καφές μετά τις διακοπές

Γύρισα. Μέγα σφάλμα που δεν πρέπει να επαναληφθεί. Μετά από τέσσερις εβδομάδες στο φυσικό μου περιβάλλον (ήλιος, θάλασσα, μπαρ, ουζερί) επέστρεψα στην αυτοαποκαλούμενη “καρδιά της Ευρώπης”. Βροχή, συννεφιά, 18 βαθμοί και, στο δρόμο για τη δουλειά, είπα να πάρω έναν καφέ. Μια ταμπέλα βροντοφώναζε με μεγάλα χρωματιστά γράμματα “καπουτσίνο μακιάτο λάτε”.

“Έναν τέτοιον”, λέω με την πρωινή φρεσκάδα της πρώτης Δευτέρας της χρονιάς, δείχνοντας τις σαχλαμάρες της ταμπέλας. “Α δεν έχουμε”, απαντά πρόσχαρα η κυρία στο γκισέ. “Καλά, έναν απλό καπουτσίνο τότε”, επιμένω. “Ούτε αυτό υπάρχει”, συνεχίζει απτόητη. “Εντάξει, έναν καφέ”, αντιπροτείνω συμβιβαστικά. Βάζει το πλαστικό ποτηράκι στο μηχάνημα, μου παίρνει τα 2,50 ευρώ, κάνει μια γκριμάτσα για χαμόγελο και μου λέει. “Δεν πειράζει που δεν έχω καπάκι για το ποτήρι;”

“Γιατί να πειράξει;” σκέφτομαι κοιτώντας το δρόμο που πρέπει να διασχίσω μέχρι τη δουλειά. “Ποιος θα έλεγε όχι σε μερικές βρώμικες και κρύες σταγόνες βροχής μέσα στον καφέ του;” Δεν της απαντώ αλλά αυτή συνεχίζει απτόητη. “Ούτε πλαστικό κουταλάκι για τη ζάχαρη έχω, ορίστε ενα πηρούνι”! Αν ο πρώτος καφές του πρώτου πρωινού μετά τις διακοπές δείχνει πώς θα πάει η χρονιά, δεν αρχίσαμε καλά. Από την άλλη ίσως φταίω κι εγώ. Γύρισα. Μέγα σφάλμα.

Στην εφημερίδα βρίσκω κάτι που μου φτιάχνει τη διάθεση. Σενάρια για πρόωρες εκλογές ίσως και μέσα στο Σεπτέμβριο! Λες να γίνει όπως πέρυσι; Που η τρελοπαρέα των σεμνών και ταπεινών σαχλόπαιδων μάς έκανε τη χάρη να επιστρέψουμε έστω και για λίγο στη θάλασσα; Άντε λοιπόν, εκλογές τώρα!

Και ξαφνικά στην πόλη – αλλά πάντα σε νησί

Φύγαμε από την Αμοργό (φωτό πάνω) και φτάσαμε στη Νάξο. Η αλλαγή ήταν σχεδόν δραματική. Σα να ήσουν σε όμορφο αλλά ερημικό τόπο και ξαφνικά βρέθηκες στην Εγνατία, Σάββατο μεσημέρι, την εβδομάδα της έκθεσης. Όχι ότι δεν είναι όμορφη η Νάξος. Από τα λίγα που έχουμε δει (είναι και μεγάλη) έχει πολλές φυσικές ομορφιές, σούπερ παραλίες (όπως αυτή στην Πλάκα, φωτό κάτω), και ωραία χωριά στα βουνά από τα οποία έχουμε δει κυρίως τις ταβέρνες τους. Έχει όμως κόσμο. Πολύ κόσμο. Πάρα πολύ κόσμο. Όσο κι αν οι ντόπιοι βρίσκουν την κίνηση κάπως πεσμένη.

Η πολυκοσμία αρέσει γενικώς στο παρόν (β)λόγιο και τους συνεργάτες του. Όμως, μια εβδομάδα στην Αμοργό μάθαμε αλλιώς. Και τώρα επανερχόμαστε σε ρυθμούς πιο έντονους μεν, ευτυχώς όμως πάντα ρυθμούς διακοπών – δυστυχώς για λίγες μόνον μέρες ακόμα. Περισσότερα για τα δύο νησιά και για τη Μάνη που ακολουθεί, αργότερα. Οι πολυπληθείς συνεργάτες του παρόντος προτιμούν, για την ώρα, να ζουν παρά να γράφουν.