Asian Dub Foundation στο Botanique

“Μου πιάνουν συνεχώς το πόδι. Μα δεν καταλαβαίνουν ότι είμαστε μια σοβαρή πολιτική μπάντα;” Η απορία του κιθαρίστα (φωτό πάνω δεξιά) των Asian Dub Foundation είχε μια δόση αυτοσαρκασμού. Η λονδρέζικη μπάντα που έβαλε φωτιά πριν λίγη ώρα στην αίθουσα “Πορτοκαλεώνας” του παλιού Βοτανικού κήπου των Βρυξελλών (Botanique), και σοβαρή είναι και έντονα πολιτική αλλά και φανατικούς φίλους έχει. Μεταξύ αυτών και οι μυριάδες συνεργάτες του παρόντος (β)λογίου που χτυπήθηκαν στους πανκ-ράγκα-μπενγκάλι-νταμπ ρυθμούς των ADF.

Ήταν η τέταρτη φορά σε συναυλία των ADF. Η πρώτη ήταν πριν χρόνια, πάλι στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της περιοδείας τους όπου έπαιζαν ζωντανά τη μουσική υπόκρουση στην ταινία “Το μίσος” του Κασοβίτς (αγαπημένη ταινία). Μέχρι τη σημερινή, μεσολάβησαν ένα λαιβ σε κλαμπάκι στο ανατολικό Λονδίνο και ακόμα ένα πέρυσι σε εναλλακτικό φεστιβάλ στην πόλη του Ρεμπώ, στα σύνορα Γαλλίας-Βελγίου. Μια και μια όλες οι εμφανίσεις τους. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει τεράστια θετική προκατάληψη. Για το παρόν (β)λόγιο οι Asian Dub Foundation είναι η φυσική μουσική συνέχεια των Crass και των Chumbawamba.

Οι έξι τύποι (κιθάρα, μπάσο, περίεργα τύμπανα, ντεκ, και δύο στις φωνές) από το νησί, έπαιξαν κοντά δύο ώρες κάνοντας μάλιστα δύο ανκόρ για να ευχαριστήσουν το φοβερό κοινό (μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες) που χόρευε και τραγουδούσε μαζί τους σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Μέγας χαμός έγινε όπως αναμενόταν στα κομμάτια “Fly over”, “Rise to the challenge”, “Take back the power” και κυρίως στο τελείωμα του πρώτου ανκόρ όταν ο κιθαρίστας κάλεσε τον κόσμο να τσακίσει τους φασίστες-ρατσιστές “που θέλουν να σκορπίσουν παντού τη βρωμιά τους”. “Συνεχίστε να χτυπάτε με μανία το φρούριο-Ευρώπη”, είπε και πρόθυμα τον ακολουθήσαμε σε μια καταπληκτική εκτέλεση του Fortress Europe.

Για την ιστορία, το εισιτήριο είχε 20 ευρώ, το καινούριο CD τους (Punkara) 15, και τα μπλουζάκια 10 τα παλιά (Τανκ) και 15 τα καινούρια (Punkara). Η μπύρα όπως πάντα στην πολύ δημοκρατική τιμή των 2 ευρώ.

Προδοσία! Άλλαξαν την ώρα!

Επιστρέψαμε λέει στην “κανονική” ώρα. Εγκαταλείψαμε την “καλοκαιρινή” και, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι κάνουμε, γυρίσαμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω. Υπακούοντας τυφλά στις εντολές του κράτους και των εξουσιαστικών μηχανισμών. Το παρόν (β)λόγιο καταδικάζει απερίφραστα αυτό το πράγμα που βραδυάζει από νωρίς το απόγευμα και ντρέπεται να πει το πραγματικό του όνομα (“χειμερινή ώρα”) προσποιούμενο ότι είναι δήθεν “κανονική”. Και απευθύνει κάλεσμα αγώνα σε όλον τον προοδευτικό κόσμο. Το πισωγύρισμα στο χρόνο δε θα περάσει. Λευτεριά στην καλοκαιρινή ώρα!

Στο Ταζ Μαχάλ και στο Ντεπώ

Μαργαριτάρι και λωτός ήσουν στο Μόλυβο,
μια στο βυθό να σε ζητώ και μια στον Όλυμπο.

Στο Ταζ Μαχάλ και στο Ντεπώ άγκυρα έριξα,
στη γέφυρα των στεναγμών τα δάκρυα μέτρησα.
Στη αγκαλιά μιας ξωτικιάς αποκοιμήθηκα,
ήπια νερό της λησμονιάς και σε θυμήθηκα.

Το παρόν (β)λόγιο έχει μια-δυο αδυναμίες. Οι αρλουμπο-στίχοι των τραγουδιών είναι η μία. Κυρίως του λεγόμενου “έντεχνου”. Όπως για παράδειγμα το εξάστιχο παραπάνω, όπου ο ποιητής τα έχει ολοφάνερα εντελώς χαμένα και ταξιδεύει νοερώς από τον Μόλυβο στη Λέσβο μέχρι το Ντεπώ στη Θεσσαλονίκη μέσω … Ινδίας. Για χάρη του αισθήματος. Ή της ομοιοκαταληξίας, το ίδιο κάνει.

Το κομμάτι έχει τον εύστοχο τίτλο με τα πολλαπλά νοήματα “Κούκος μονός σ’ ένα ταμπλό”. Έπαιξε πριν λίγη ώρα στο ημίχρονο του αγώνα Ίντερ-Ανόρθωση τον οποίο παρακολουθώ μέσω Ίντερνετ από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ). Όχι για την Ανόρθωση – το παρόν (β)λόγιο στηρίζει Ομόνοια – αλλά για τα τα καλά και γλαφυρά ελληνικά των εκφωνητών του ΡΙΚ, όταν μεταδίδουν ποδόσφαιρο.

Η δεύτερη αδυναμία (αυτή όμως κανονική) του παρόντος είναι το (β)λόγιο του αδελφού Ίνδικτου. Ο οποίος και φίλος είναι και γράφει όπως κανείς άλλος (τελευταίο παράδειγμα η σούπερ ανάλυση για τις επικείμενες πρόωρες εκλογές) αλλά και συντοπίτης – από το Ντεπώ. Κι επειδή, πάνω από όλα, είναι λάτρης του ωραίου δεν μπορώ παρά να του αφιερώσω το κομματάκι.

(30-10-08: Μετά τη γενική κατακραυγή διορθώθηκαν όλα τα Ντεπό και έγιναν Ντεπώ. Ως ρήμα που κλίνεται είναι κάπως καλύτερο.

El pibe, χρόνια πολλά!

Το ερωτηματολόγιο που όλοι και όλες περιμένατε είναι εδώ, ανήμερα των μεγάλων γενεθλίων. Μπες στο γιορτινό κλίμα και επέλεξε μία ή περισσότερες απαντήσεις. Πολίτη, μη μένεις θεατής. Ψήφισε κι εσύ!

Το βράδυ, μια φίλη έφερε την τούρτα:

Το σπίτι της γάτας

Ήμουν πάντα με το σκύλο. Όχι ότι δεν μου αρέσει η γάτα. Κάθε άλλο. Κίνηση, μάτια, χρώματα, ύφος, όλα είναι όμορφα στη γάτα. Ο σκύλος όμως τα έχει αυτά και κάτι ακόμα. Σε κάνει να νιώθεις πολύ σημαντικός γι αυτόν. Εντάξει, το κάνει επειδή έχει να κερδίσει, αλλά δεν πειράζει. Το φαγητό, τη βόλτα, και τα χάδια θα του τα έδινες έτσι κι αλλιώς και με χαρά. Η γάτα όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι πιο ανεξάρτητη και τις πιο πολλές φορές σου το δείχνει καθαρά πως σε έχει γραμμένο. Κι όμως. Πολύς, πάρα πολύς κόσμος, από τους αρχαίους Αιγύπτιους έως σήμερα, λατρεύει τις γάτες.

Τέτοια μεγάλη αγάπη στις γάτες έχει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού της φωτογραφίας. Το σπίτι βρίσκεται στη μικρή μας κωμόπολη, σε έναν από τους δήμους στην “άλλη” πλευρά του καναλιού. Εκεί στις γειτονιές των μεταναστών, Αράβων, Τούρκων, Πακιστανών, ανάμεσα σε εμπορικά, τεϊοποτεία, τζαμιά και αποθήκες εμπορευμάτων, ένα σπίτι μοιάζει να είναι αφιερωμένο στη γάτα. Σε όλες τις γάτες, τη μαύρη των μαγισσών, τον Σιλβέστρο των καρτούν, ακόμα και στη γάτα-άγγελο (κάτω) που έμοιαζε σα να βγήκε από θρίλερ.

Δεν μπόρεσα να βρω κάτι για το σπίτι. Μόνο ότι προσφέρει γατάκια προς υιοθεσία. Είμαι σίγουρος ότι θα έχει πολλά. Εμένα δε με ενδιαφέρει, έτσι κι αλλιώς είμαι με τον σκύλο. Όποιος βρεθεί όμως στη μικρή μας κωμόπολη κι ενδιαφέρεται ας κάνει έναν κόπο να περάσει από εκεί. Πού είναι ακριβώς και πώς πας, δε θυμάμαι. Ήταν μια βόλτα με ποδήλατο χωρίς πρόγραμμα και χάρτη. Στην “άλλη” πλευρά του καναλιού βρίσκει κανείς πολλά.