Ο γερασμένος, πεισματάρης, και καθόλου πολιτικά ορθός, ήρωας της τελευταίας ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ δείχνει με αριστοτεχνικό τρόπο πως η ανθρωπιά δεν είναι ζήτημα εμφάνισης, σπουδών ή καλών τρόπων. Αντιθέτως πάει πακέτο με την ικανότητα να παρατηρείς, να σκέφτεσαι ελεύθερα, να αστειεύεσαι και να κρίνεις με βάση αξίες και όχι με βάση το στενό προσωπικό συμφέρον. Ο ήρωας που μας προσφέρει ο μεγάλος, πολύ μεγάλος Κλιντ στο “Gran Torino”, είναι μεν παλιομοδίτικος χωρίς όμως να αναπολεί κάποια εξιδανικευμένη, δήθεν χρυσή εποχή. Σκληρός και ξεροκέφαλος, μαλακώνει μέσα από την επαφή με τους “ανεπιθύμητους ξένους” που κατοικούν δίπλα του και τελικά ανακατεύεται σε μια “ξένη” υπόθεση για δύο πολύ ανθρώπινους λόγους. Επειδή τσαντίστηκε κι επειδή συμπάθησε κάποιον ξεπερνώντας τις προκαταλήψεις του και τα στερεότυπα.
Η ταινία σε βάζει από την αρχή στο δικό της ρυθμό. Παρακολουθείς από κοντά τις βαθιές ρυτίδες του Κλιντ να στενεύουν, να αλλάζουν σχήμα και να γίνονται ακόμα πιο βαθιές καθώς ο γεροπαράξενος βετεράνος της Κορέας, Κοβάλσκι, κάθεται στο βεραντάκι κοντά στην εξώπορτά του, δίπλα στο παλιό καλογυαλισμένο αμάξι Gran Torino και την αμερικανική σημαία. Από εκεί ο Κοβάλσκι παρατηρεί τη δική του Αμερική να αλλάζει με τρόπο που δεν καταλαβαίνει. Και κατεβάζει τη μια μπύρα μετά την άλλη μουρμουρίζοντας και γκρινιάζοντας. Δίπλα του έχει έτοιμη την καραμπίνα του για να υπερασπιστεί το μικρό κομμάτι αυλής που του αναλογεί.
Από τη θέση του γεροπαράξενου, έτοιμου να αρπαχτεί παρατηρητή θα τον βγάλουν οι νεαροί γόνοι της ασιάτικης οικογένειας που έχει μετακομίσει στο γειτονικό σπίτι. Χωρίς να το θέλει, και με αφορμή ένα περιστατικό που τον αγγίζει, μπαίνει σιγά-σιγά στον κόσμο τους και αρχίζει να παίρνει θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω του. Η πορεία που θα ακολουθήσει μέχρι το τέλος της ταινίας είναι βέβαια δική του απόφαση, νιώθεις όμως πως με βάση τις αξίες του δεν είχε άλλη επιλογή. Αυτό δεν φαίνεται να τον στενοχωρεί καθόλου. Κρατά πάντα το σαρκαστικό, καυστικό χιούμορ του και προσφέρει στο τέλος μια απρόσμενη λύση που είναι μαζί σκληρή, δραματική, γλυκιά και ανθρώπινη.
Εκεί ακριβώς, στη δύναμη και το βάθος των χαρακτήρων και τον τρόπο που αποτυπώνονται στη μεγάλη οθόνη βρίσκεται η μεγάλη αξία της ταινίας. Και το σπουδαίο ταλέντο του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη και ηθοποιού είναι και πάλι ακριβώς αυτός ο συγκλονιστικός αλλά ανθρώπινος τρόπος που διηγείται μια σπουδαία καθημερινή ιστορία.
