Ποιος ήταν αυτός ο κυριούλης με το τσαχπίνικο υφάκι, το ζουμπουρλούδικο μαγουλάκι και τις ατελείωτες ξεκαρδιστικές χειρονομίες που μας διασκέδασε μέχρι να αρχίσει ο μεγάλος τελικός; Αυτός ρε συ, ο κιμπάρης, ο γεννημένος για κουβεντούλα σε τραπέζι που θα είχε παραγγείλει και μεζέ, αν δεν είχε απέναντί του τον ξινό τζιτζιφιόγκο που το έπαιζε μεγάλος δημοσιογράφος. Τους βλέπαμε έτσι από βαρεμάρα καθώς περιμέναμε με αυπομονησία την αναμέτρηση της Μαν Γιου κόντρα στη Μπάρσα.
Κάποιοι είπαν πως ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας σε αποκλειστική προεκλογική συνέντευξη με μια από τις υπερτιμημένες ντίβες μεγάλου καναλιού. Και ότι το κόμμα του, είχε κλείσει τη συγκεκριμένη ζώνη, δηλαδή τη μια ώρα πριν τον τελικό, εδώ και εβδομάδες. Αποκλείεται. Δε γίνονται αυτά. Άντε η ξινή κατά φαντασίαν πριμαντόνα της γκλαμουράτης δημοσιογραφίας, αυτό να το δεχτώ. Αλλά ο πρωθυπουργός μιας χώρας σε ρόλο μαζορέτας; Δε γίνονται αυτά, ρε φίλε.
27 Μαΐου, 2009 σε 11:58 μμ
άντε ρε… κακοήθειες…
28 Μαΐου, 2009 σε 2:11 πμ
Είπε κιόλας ο γκαντέμης ότι υποστηρίζει τη Μαν Γιου και ορίστε τι έγινε. Κακή απόδοση και ήττα με 2-0. Χαλάλι βέβαια καθώς το πήρε η εκτός νησιού συμπάθειά μου, αλλά όσο να΄ναι προτιμώ τις ομάδες από το νησί.
28 Μαΐου, 2009 σε 10:27 πμ
Πολύ εύστοχο αυτό με την μαζορέτα, αλλιώς δεν εξηγείται το πόσο συχνά κουνούσε τις χερούκλες του. Αυτό ήταν κάτι σα συνέντευξη στη νοηματική. Ήταν ένα θλιβερό θέαμα. Μια κακή μαριονέτα. Ένας ψεύτης Πινόκιο με Τζεπέτο για να κατευθύνει τα χέρια του τον κύριο Λούλη. Και ακούω από το πρωί στο ραδιόφωνο και έχω γίνει έξαλλη για την καλή εμφάνιση του πρωθυπουργού. Ουστ, ρε όλοι σας. Μην μας υποτιμάτε τόσο!
28 Μαΐου, 2009 σε 3:14 μμ
Χα! Ο Λούλης Τζεπέτο, σούπερ! Καλά σοβαρά τη λένε καλή εμφάνιση τα μπλε παπαγαλάκια;
28 Μαΐου, 2009 σε 10:51 πμ
Δε γίνονται αυτά, ρε φίλε.
Never say never!!!
28 Μαΐου, 2009 σε 3:16 μμ
Τελικά, το είδαν κι άλλοι και με διαβεβαιώνουν πως ήταν εκείνος ο τυπάκος που εδώ και 5 χρόνια προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ο πρωθυπουργός. Απίστευτη εμμονή!
28 Μαΐου, 2009 σε 2:18 μμ
ΜΠΑΡΤΣΑΑΑΑΑΑΑΑ ωρέ!
28 Μαΐου, 2009 σε 3:18 μμ
Το παρόν (β)λόγιον πάντως ήταν με τη Μαν Γιου. Στη μουσική και τη μπαλίτσα είμαστε με το νησί. Με τη Μπάρσα όταν δεν παίζει με ομάδα από το νησί (εξαίρεση η Τσέλσι).
28 Μαΐου, 2009 σε 4:01 μμ
Κάποια στιγμή πρέπει να μπουν ξεκάθαρα στεγανά μεταξύ των τηλεοπτικών ζωνών.
Είναι ανάγκη για τον τόπο μας.
Για τα παιδιά μας που τα κρατάμε ξύπνια με το ζόρι για να δουν μπαλίτσα.
Δεν μπορεί τού μέγιστου αθλητικού γεγονότος να προηγείται πολιτικού περιεχομένου εκπομπή.
Είναι unfair!
Θα ήτο προτιμότερο να γίνει ενωρίτερα η εμφάνισις της μαζορέτας και να παρεμβληθεί κάποιο αθώο πρόγραμμα για να καταλαγιάσουν τα πνεύματα, μία τσόντα επεισόδιο από το The Woody Woodpecker Show (αχαχαχαααχα!) ή κάποιο ντοκιμαντέρ τύπου ΣΚΑΙ (και απογειώνεται) για την αναπαραγωγή των κολιμπρι.
Να καταλαγιάζουν και τα πάθη, βρε αδελφέ, μας βλέπουν και στα καφενεία.
Στο γκραν φινάλε, η εμφάνιση (πολύ λίγο πριν την πανδαισία των Μέσι και Κριστιάνο Ρ.) τού εν λόγω κυρίου, κρίνεται και ως βλάσφημος, καθώς την τελευταία φορά που επιδόθηκε σε τσαλιμάκια με την ασπρόμαυρη θεά, βρέθηκε κλινήρης με βαρύτατο διάστρεμα, από τραυματισμό άνευ αντιπάλου.
Είναι σαν να προβάλεται συνέντευξη με το έτερον τέρας της ελληνικής πολιτικής σκηνής, λίγο πριν την εκκίνηση τού… ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας.
Δε λέει!
29 Μαΐου, 2009 σε 2:09 πμ
Χε, χε, σα να το βλέπω…