Η αμερικανική κοινότητα της μικρής μας κωμόπολης αλλά και διάφοροι περίεργοι (κυρίως αυτοί) γέμισαν ασφυκτικά χτες το βράδυ την αίθουσα του ξενοδοχείου Κόνραντ. Η αίθουσα φιλοξενούσε εκδήλωση για τη “σούπερ Τρίτη”, την ημέρα των αμερικανικών προκριματικών εκλογών στην οποία περισσότερες από 20 πολιτείες συμμετέχουν στη διαδικασία ανάδειξης υποψήφιου των δημοκρατικών και των ρεπουμπλικάνων για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Οι περισσότεροι από τους αμερικανούς που βρέθηκαν χτες στο Κόνραντ ήταν δημοκρατικοί καθώς το κόμμα τους, τους έδωσε τη δυνατότητα να ψηφίσουν κανονικά (φωτό επάνω) και να διαλέξουν ανάμεσα σε Χίλαρι Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα.
Αυτό που έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν το μέγα πλήθος το οποίο προφανώς ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών καθώς τεράστιες ουρές σχηματίζονταν σε τρια σημεία: το εισιτήριο εισόδου (5 ευρώ), το βεστιάριο (υποχρεωτικό για λόγους ασφαλείας και δωρεάν), και τα κουπόνια για ποτό και φαγητό (τρία ευρώ η μπύρα ποτήρι και 6 ευρώ το πλαστικό και άνοστο χάμπουργκερ). Λιγότεροι έκαναν ουρά για να πάρουν εικονικό ψηφοδέλτιο, ροζ για ρεπουμπλικάνους και γαλάζιο για δημοκρατικούς από το χαμογελαστό ζευγάρι της φωτό (η κυρία έδινε τα ροζάκια, ο κύριος τα σιελ, ομολογουμένως πολύ ταιριαστό). Ακόμα λιγότεροι πήγαιναν να ψηφίσουν κανονικά για τους δημοκρατικούς, παρά τις κραυγές της κυρίας στα σκαλάκια που σχεδόν παρακαλούσε να έρθουν δημοκρατικοί και να ψηφίσουν.
Η εικονική κάλπη (στη φωτό πάνω η ροζ των ρεπουμπλικάνων) δεν έβγαλε εκπλήξεις. Κατ αρχήν η αναλογία ρεπουμπλικάνοι-δημοκρατικοί ήταν 1 προς 6. Απολύτως φυσιολογική στην Ευρώπη όπου σχεδόν κανείς δεν αγαπά το κόμμα του Μπους. Εξίσου φυσιολογικό και το ότι στους δημοκρατικούς ο Ομπάμα πήρε διπλάσιες ψήφους από την Χίλαρι, 219 έναντι 104. Ένα ψηφοδέλτιο από κάθε εικονική κάλπη κληρώνονταν και κέρδιζε από μία μεγάλη σαμπάνια. Δεν ήμασταν εμείς, αλλά ούτε και ο φίλος που ψήφισε ρεπουμπλικάνους προφανώς για να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες.
Το φαγητό (επάνω φωτό από τον μοναδικό μπουφέ) ήταν μάλλον φτωχό. Πλαστικά χάμπουργκερ μινιμαλιστικά λουκάνικα και κοτόπουλο της πλάκας. Κάθε μερίδα 6 ευρώ. Σιγά μην πλήρωναν 9 δολάρια τα αμερινανάκια στις πατρίδες τους για τις σαχλαμάρες που πρόσφερε ο μπουφές. Αλλά είπαμε, εδώ είναι η εξωτική Ευρώπη.
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης στο ξενοδοχείο Κόνραντ περιελάμβανε συναυλία μπάντας γουέστερν (τη χάσαμε περιμένοντας στην ουρά για να μπούμε) και δημόσιες αντιπαραθέσεις (ντιμπέιτ, στα ελληνικά) μεταξύ δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων, ξεχωριστά. Την πρώτη την χάσαμε καθώς εκείνη την ώρα περιμέναμε στην ουρά για τα ποτά. Οι προτεραιότητές μας ήταν ξεκάθαρες. Τη δεύτερη όμως, των ρεπουμπλικάνων την προλάβαμε (φωτό επάνω). Ο Σαμ Χάιντς, ανεξάρτητος αριστερά, εκπροσωπούσε τον Τζον ΜακΚέιν και ο Μάικ Κούλμπισκας, πρόεδρος των ρεπουμπλικάνων του Βελγίου δεξιά, εξέφραζε τις θέσεις του Μιτ Ρόμνεϊ.
Η μία μεγαλειώδης ατάκα διαδεχόταν την άλλη, απόδειξη του πόσο μακριά νυχτωμένο είναι το κόμμα που ετοιμάζεται να χάσει την εξουσία, το Νοέμβριο. Ρωτά ο παρουσιαστής με τετραγωνισμένο χτένισμα και ύφος πλασιέ κουφωμάτων αλουμινίου: “Το ρεπουμπλικανικό κόμμα ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράκ. Τι θα κάνει ο ΜακΚέιν για να τον τελειώσει;” Απαντά ο Χάιντς: “Ο γερουσιαστής ΜακΚέιν θα τελειώσει τον πόλεμο κερδίζοντάς τον”! Απαντά και ο Κούλμπισκας: “Ο πόλεμος πάει καλά, τον κερδίζουμε. Δεν υπάρχει καμμία καταστροφή σαν αυτή που λένε οι αντίπαλοί μας. Αυτή την ώρα που μιλάμε οι Ιρακινοί οικοδομούν μια σύγχρονη κοινωνία πολιτών”!!!
Ένας κύριος, που στριμωχνόταν ακριβώς στα αριστερά μου, χειροκροτούσε με ενθουσιασμό. Γύρισα, τον κοίταξα, κάτι μου θύμιζε. Την τελευταία φορά που τον είχα δει φορούσε παπιγιόν και έκανε αστειάκια προσπαθώντας να πείσει ότι καλά έκανε το ΝΑΤΟ και βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία. Ω, ναι. Ο Τζέιμι Σέι στεκόταν δίπλα μου λίγο πριν πάρει τον λόγο (φωτό κάτω) και δεν είχα ένα κόκκινο κρασί να το χύσω κατά λάθος πάνω στο τριζάτο κοστούμι του.
Ομολογουμένως, από όσους μίλησαν χτες το βράδυ, ο Τζέιμι Σέι ήταν με διαφορά ο καλύτερος ομιλητής. Ακόμα κι όταν έλεγε τη μια κοινοτοπία μετά τη άλλη, το έκανε με τέτοιο ενθουσιασμό και με τέτοια πειστικότητα λες και όλη του η ζωή κρεμόταν από εκείνη τη συγκεκριμένη ατάκα. Μπορεί και να ήταν έτσι. Ο Τζέιμι Σέι “του ΝΑΤΟ” όπως τον προλόγισαν, είχε τουλάχιστον την οικογένειά του να χειροκροτά (μόνη αυτή) τις σαχλαμαρίτσες που μοίραζε χαμογελώντας. Είπε όμως κι ένα καλό. Ότι απότην επομένη των εκλογών του Νοεμβρίου, όταν αναδειχθεί ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, η Ευρώπη καλά θα κάνει να προετοιμαστεί για μια πολύ πιο απαιτητική Αμερική. Διότι οι ΗΠΑ θα έρθουν να ζητήσουν λεφτά και στρατιώτες από την Ευρώπη και όχι συγνώμη για παρεξηγήσεις του παρελθοντος.
Για το τέλος άφησα μια φωτογραφία με εκπρόσωπο των μέσων ενημέρωσης που δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη με τα καλόγουστα παπουτσάκια της. Καθώς επίσης και μια ατάκα που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. “Ένας στους 12 εργαζόμενους στο Βέλγιο είναι υπάλληλος αμερικανικής εταιρίας”, είπε ο Μάικ Κούλμπισκας θέλοντας να αντικρούσει τους ισχυρισμούς περί κρίσης της αμερικανικής οικονομίας.
Ένας στους 12;;; Αν είναι όντως έτσι, θα είχε ενδιαφέρον να δούμε το αντίστοιχο ποσοστό σε κάθε Ευρωπαϊκό κράτος για να διαπιστώσουμε τελικά ποιος είναι ο πιο μεγάλος εργοδότης στη γηραιά ήπειρο, το κράτος ή οι Ηνωμένες Πολιτείες;
