Σε πίστα αγώνων δεν είχα ξαναπάει. Εκτός κι αν συνυπολογίσουμε αυτήν την κρεατομηχανή που ονομάζεται ιππόδρομος. Εκεί (στο φαληρικό δέλτα ήταν τότε) πήγα μια φορά με έναν φίλο. Και οι δύο πρωτάρηδες στα άλογα, και οι δύο φρέσκοι στην Αθήνα και περίεργοι. Κάτσαμε καμμιά ώρα, μαύρισε η ψυχή μας και φύγαμε υποσχόμενοι πως δε θα ξαναπατήσουμε σε κάτι τέτοιο. Κρατήσαμε την υπόσχεση. Έλεγα όμως για πίστα αγώνων, πίστα κανονική, με αυτοκίνητα.
Το Σάββατο, λοιπόν, πήγαμε στην πίστα του Ζόλντερ στην ανατολική πλευρά αυτής της περίεργης χώρας των Βέλγων. Εύκολα διαπιστώσαμε τα εξής: Πρώτον, το Ζόλντερ είναι λιγότερο από μια ώρα από τη μικρή μας κωμόπολη - με αυτοκίνητο φυσικά, είναι ιεροσυλία να πας αλλιώς. Αυτό δεν είναι περίεργο. Τα περισσότερα μέρη σε αυτή την ιδιόμορφη χώρα τόσο απέχουν από την αυτοαποκαλούμενη πρωτεύουσα.
Δεύτερον, είναι απίστευτο το πόσο θόρυβο έχει η πίστα αγώνων αυτοκινήτου. Σε σκεπαστή εξέδρα, όπου ο ήχος κάνει πρώτα ένα σωρό καραμπόλες πριν καταλήξει πολλαπλασιασμένος στο αυτί σου, είναι αδύνατον να μιλήσεις με τον διπλανό σου. Αλλού κάτι γίνεται, αλλά μόνο εκείνα τα ολίγα δευτερόλεπτα που δεν περνούν τα αυτοκίνητα από μπροστά σου. Τρίτον, παρ’ όλο που δεν ήταν φόρμουλα ένα, είναι επίσης απίστευτο πόσος κόσμος ζει από το ράλι. Οδηγοί, μηχανικοί, άλλοι τεχνικοί, μάνατζερ, προσωπικό ασφάλειας, τρόφιμα και ποτά εντός των εγκαταστάσεων, ανταλλακτικά, αξεσουάρ, έντυπα, κλπ, μια ολόκληρη αγορά κινείται από τα πολλά χρήματα των χορηγών και τα ολίγα των εισιτηρίων (5 ευρώ το άτομο για τη μέρα των δοκιμών, άλλα 10 για την ημέρα των αγώνων).
Τέταρτον, το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ό,τι και να είναι αυτό που περνά από μπροστά σου, καταλαβαίνεις ότι αποτελείται από πλαστικό, γυαλί, και μέταλλο και ότι το οδηγεί πραγματικός άνθρωπος ο οποίος λίγο αν δεν προσέξει θα γίνει ένα με τα προαναφερθέντα υλικά. Φεύγει λίγο στις στροφές, ζορίζεται στα προσπεράσματα, τα λάστιχα φθείρονται σα να ήταν από ζυμάρι, όλα αυτά τα βλέπεις μπροστά σου και καθαρά.
Εντάξει έχει και καραγκιόζηδες. Πολλούς και μάλιστα και στις δύο κατηγορίες, επαγγελματίες και θεατές. Ντύνονται σα να οδηγούν οι ίδιοι κάποιο σούπερ μοντέλο και θέλουν να τους προσέξουν τα πλήθη. Φοράνε γυαλιά ηλίου που δε θα τα έβαζε ούτε η μαντάμ Σουσού και φοράνε ένα ολόιδιο χαμόγελο πάνω από το απαραίτητο ύφος υπεράντρα. Έχει όμως και οδηγάρες. Που κάνουν τα αυτοκίνητα να πετάνε οδηγώντας τα στα όριά τους. Μέχρι να τερματίσουν ή να τα παίξουν εντελώς.
Μόνο γι αυτό αξίζει η εκδρομή. Είναι και σε ωραίο μέρος η πίστα, μέσα σε δασάκια και δίπλα στο ποτάμι/κανάλι. Οι διοργανωτές του βελγικού ράλι, τα δοκιμαστικά από την έναρξη του οποίου παρακολουθήσαμε, προσφέρουν και τη δυνατότητα κάμπινγκ για το βράδυ του Σαββάτου. Ούτε να το σκέφτεστε. Αφενός λόγω καιρού, αφετέρου εντοπίσαμε δίπλα στο χώρο κάμπινγκ λιμνάζοντα νερά. Άρα κουνούπια το βράδυ, δαιμονισμένος θόρυβος από τους αγώνες το πρωί. Με τίποτα. Η πίστα όμως λέει και κάποιες μέρες είναι ανοιχτή και σε εμάς τους ερασιτέχνες για να την οδηγήσουμε. Την επόμενη φορά - το Σάββατο είχε κόσμο.
