“Σταματήστε την ΕΕ”: το τέρας και η πόλη

Το τέρας που καταβροχθίζει όλο και πιο γρήγορα τη μικρή μας κωμόπολη είναι αχόρταγο. Εδώ και μισό αιώνα, τρώει, τρώει, τρώει και δε λέει να σταματήσει. Είναι ένα τέρας με πολλά κεφάλια. Ένα μεγάλο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και άλλα μικρότερα, το Ευρωκοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Επιτροπή των Περιφερειών, και την Κοινωνική και Οικονομική Επιτροπή.

Η αρχή έγινε το 1958 όταν το τέρας έφαγε το κτίριο στον αριθμό 51-53 της οδού Μπελιάρ. Σήμερα χωνεύει ήδη τα 865.000 τετραγωνικά μέτρα γραφείων σε 61 κτίρια τα οποία ανήκουν μόνο στην Επιτροπή και τα 320.000 τετραγωνικά μέτρα που ανήκουν στο Κοινοβούλιο. Και συνεχίζει. Ολόκληρες γειτονιές έχουν εξαφανιστεί από τον χάρτη για να δώσουν τη θέση τους στα ομοιόμορφα γκρίζα κτίρια από τσιμέντο και γυαλί που “προσγειώθηκαν” στη μικρή μας κωμόπολη για να στεγάσουν το φιλόδοξο ευρωπείραμα. Και οι κάτοχοι οικοπέδων στο ευρωγκέτο έγιναν πλούσιοι από τη ραγδαία αύξηση της αξίας τη γης.

Αυτή η γραφειοκρατική ντίσνεϊλαντ, γεμάτη με γκρίζα κοστούμια και ταγέρ τις καθημερινές και έρημη τα σαββατοκύριακα, δεν αρέσει σε όλους. Και σίγουρα δεν αρέσει στους άγνωστους που σχεδίασαν και κυκλοφόρησαν το αυτοκόλλητο της φωτογραφίας το οποίο βρήκε χτες η El Pibe έξω από την έδρα της Επιτροπής.

Έκτακτη σύνοδος κορυφής με το “καλημέρα”

Καλά καλά δεν πρόλαβε να βγει ο Αύγουστος και τμήμα της μικρής μας κωμόπολης τέθηκε ακόμα μια φορά στη διάθεση της αστυνομίας. Συρματοπλέγματα, έλεγχος ταυτοτήτων, ποικιλία αστυνομικών σε ελικόπτερα, περιπολικά, μηχανές, ποδήλατα, άλογα, ακόμα και … πατίνια, σειρήνες να ουρλιάζουν και πομπές μαύρων αυτοκινήτων με φιμέ τζάμια να διασχίζουν με ταχύτητα τους δρόμους γύρω από την πλατεία Σουμάν.

Οι λιμουζίνες μεταφέρουν τους ηγέτες των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μαζεύτηκαν εκτάκτως για να συζητήσουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στη Γεωργία. Από τη Γεωργία ήταν και μερικές δεκάδες διαδηλωτές στους οποίους οι αστυνομικοί επέτρεψαν να διαμαρτυρηθούν κατά της Ρωσίας, σε κοντινό δρόμο. Οι φωνές τους δεν πρέπει να έφτασαν στο κτίριο του Συμβουλίου όπου οι 27 ετοίμαζαν το κείμενο της ανακοίνωσής τους.

Όχι ότι θα έκαναν τη διαφορά. Ο βασικός κορμός του κειμένου έχει γραφτεί πριν αρχίσει η έκτακτη σύνοδος. Οι 27 ηγέτες μένει να συμφωνήσουν στον τόνο της ανακοίνωσης και στις εκφράσεις που θα δημιουργήσουν τις εντυπώσεις. Και αμέσως μετά, αφού πουν μια δύο αυστηρές και βαρυσήμαντες κουβέντες στους δημοσιογράφους, θα αναχωρήσουν για τις πατρίδες τους με τον ίδιο θορυβώδη τρόπο που ήρθαν. Για να μπορέσει η αστυνομία να επιστρέψει και πάλι τη μικρή μας κωμόπολη στους κατοίκους της.

Η “πολιορκία” των Βρυξελλών: Ποιος έκρυψε 500.000 διαδηλωτές;

Κάτι έγινε πάλι κι έχασα την επανάσταση. Ή πάλι η επανάσταση έγινε μεν, αλλά κάπως πιο διακριτικά και θα ενημερωθούμε επισήμως προσεχώς. Από χτες τριγυρνώ στους δρόμους με τη φωτογραφική μηχανή για να μη χάσω ούτε μια σκηνή από αυτές που οι ελληνικές εφημερίδες (οι φωτό από τα πρωτοσέλιδα είναι από το in.gr) έχουν προβλέψει με περισσή βεβαιότητα.

Χτες είδα πολλά φορτηγά και τρακτέρ, λίγα ταξί και πάρα πολλούς αστυνομικούς να κατευθύνουν τις πομπές των οχημάτων και να διευκολύνουν την κίνηση στους δρόμους. Όλα κατώτερα των προσδοκιών, ήρεμα και ειρηνικά. Ο κλοιός δεν ήταν ακριβώς κλοιός, και τα οχήματα αποχώρησαν ήρεμα και συντεταγμένα το απογευματάκι. Σήμερα ουδείς διαδηλώνει, διαμαρτύρεται, επαναστατεί ή εξεγείρεται. Κανείς, ούτε ψυχή. Για μια φορά φαίνεται ότι η πραγματικότητα αποφάσισε να μη συμμορφωθεί με τις εντολές πολλών ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Διαδηλώσεις, χάος, πολιορκία της συνόδου κορυφής, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους, έγραφαν και γράφουν πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης. “Σε πολιορκία οι Βρυξέλλες“, μεταδίδει η “έγκυρη” ΕΡΤ και γράφει πως η Βελγική αστυνομία περιμένει 500.000 διαδηλωτές. Αυτές είναι διαδηλώσεις σκέφτομαι και υπολογίζω πως, καθώς οι αστυνομίες έχουν την τάση να μειώνουν τον αριθμό διαδηλωτών, αυτοί θα είναι ακόμα περισσότεροι οπότε πάμε τουλάχιστον για ολική ανατροπή και πανευρωπαϊκή επανάσταση με επίκεντρο μια “κομμούνα των Βρυξελλών”.

Καλού κακού ρίχνω μια ματιά και στην ιστοσελίδα της αστυνομίας, αλλά δε μαθαίνω πολλά - άσε δε που ο μαγικός αριθμός δεν υπάρχει πουθενά. Για “ευρωξεσηκωμό για την ακρίβεια” και” “συλλλαλητήριο της οργής” κάνει λόγο η Ελευθεροτυπία ενώ ο Ελεύθερος Τύπος επαναλαβάνει πως στην ευρωδιαδήλωση αναμένεται να λάβουν μέρος μισό εκατομμύριο άνθρωποι και κοσμεί το χτεσινό πρωτοσέλιδό του με φωτιές … αρχείου.

Σύμφωνα με την Καθημερινή κορυφώνονται σήμερα οι διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες ενώ και η “έγκυρη” ΕΡΤ επανέρχεται γράφοντας, κάπως πιο στρογγυλεμένα, για “Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση για την ακρίβεια“, ξεχνώντας να πει τι έγιναν τελικά όλοι αυτοί οι 500.000 διαδηλωτές. Τα Νέα, που ως γνωστόν βλέπουν πάντα πιο μακριά, βαζουν τα πράγματα στην σωστή βάση: “Εξέγερση για την ακρίβεια σε όλη την Ευρώπη”.

Αλλά και οι ραδιοφωνικές εκπομπές και οι ιστοσελίδες τους, που υποτίθεται παρέχουν πιο άμεση ενημέρωση, επιμένουν. “Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται συγκεντρωμένοι στη Βελγική πρωτεύουσα και θα επαναλαβουν και σήμερα τις χτεσινές διαδηλώσεις”, μας ενημερώνει ο πάντα αυστηρά ειδησεογραφικός Σκάι. Είναι σαφές πως τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης γνωρίζουν τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες καλύτερα από τα βέλγικα τα οποία φαίνεται κρύβουν την αλήθεια γράφοντας για το “χάος που δεν υπήρξε ποτέ“. Και επειδή είναι κάπως άβολο την ώρα που όλοι λένε πως γίνεται χαμός στις Βρυξέλλες και πως η σύνοδος πολιορκείται από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές με τρακτέρ, νταλίκες κλπ, εγώ να λέω ότι δε γίνεται τίποτα, έβγαλα και 3 φωτογραφίες για να τις συγκρίνετε με αυτά που βλέπετε στα κανάλια και στις εφημερίδες.

Η πρώτη (επάνω) είναι η αψίδα στο πάρκο κοντά στην έδρα της Επιτροπής και του Συμβουλίου όπου χτες (το ξαναλέω, χτες και μόνο χτες) είχε πολλά τρακτέρ σε μια ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας των αγροτών που συνοδεύτηκε μάλιστα και από μπάρμπεκιου. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τίποτε άλλο. Τα τρακτέρ έφυγαν από χτες μαζί με τους αγρότες.

Εδώ (επάνω) βλέπουμε την ομαλή κίνηση αυτοκινήτων στο δρόμο ακριβώς μπροστά από το Συμβούλιο (στο βάθος) όπου θα συνεδριάσουν οι 27. Εντάξει σε λίγη ώρα ο δρόμος θα κλείσει με θεαματικά συρματοπλέγματα και αστυνομικούς, αλλά για να περνούν οι λιμουζίνες και τα περιπολικά που μεταφέρουν και συνοδεύουν αντιστοίχως τους ηγέτες που μας αξίζουν. Οι 27 μπορεί να είναι ιδιαίτερα κακομαθημένοι δεν τους πολιορκεί όμως κανείς.

Στην τελευταία φωτογραφία (και πάλι επάνω) βλέπουμε την εξέδρα των τηλεοπτικών συνεργείων να έχει στηθεί όπως κάθε φορά ανάμεσα στο Συμβούλιο και την Επιτροπή. Στο βάθος η κίνηση των αυτοκινήτων γίνεται κανονικά. Τι έγιναν τελικά οι μαχητικοί 500.000 διαδηλωτές που θα περικύκλωναν τους 27 ηγέτες για να τους αναγκάσουν να ακούσουν τη φωνή του λαού και να αλλάξουν πολιτική; Δεν υπήρξαν ποτέ. Σύντροφοι ηρεμείστε, η επανάσταση δεν έγινε. Κι όταν γίνει δε θα την δείξει η τηλεόραση, όπως σοφά λέει ο ποιητής παρακάτω.

Η ψήφος για τη συνθήκη της Λισαβόνας

Λίγες ώρες πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία για τη συνθήκη της Λισαβόνας και ενώ στην Ελλάδα έχει ήδη ξεσπάσει έντονη πολιτική διαμάχη για το ίδιο θέμα, ας δούμε σε λίγες γραμμές για ποιο λόγο το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να κριθεί σε δημοψηφίσματα σε όλα τα κράτη μέλη και όχι μόνο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένωση κυρίαρχων κρατών. Αυτά τα κυρίαρχα κράτη έχουν παραχωρήσει ορισμένες από τις αρμοδιότητές τους στην ΕΕ, ορισμένοι μάλιστα μιλούν για μεταβίβαση μέρους της κυριαρχίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα θέματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς τα οποία πλέον ρυθμίζονται κατά κύριο λόγο από τις Βρυξέλλες.

Μεταβίβαση στην ΕΕ περισσότερων αρμοδιοτήτων δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ερωτηθεί ο κυρίαρχος λαός στο όνομα του οποίου το κράτος ασκεί παραδοσιακά αυτές τις αρμοδιότητες. Επειδή πρόκειται για σημαντικά πράγματα που άπτονται δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως και στην αναθεώρηση του Συντάγματος, ο κυρίαρχος λαός πρέπει να κληθεί να τοποθετηθεί άμεσα και όχι δια αντιπροσώπων.

Η συνθήκη της Λισαβόνας περιέχει δεκάδες νέες ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων άλλες ενισχύουν το ρόλο εθνικών οργάνων, π.χ. των Κοινοβουλίων, άλλες πάλι ενισχύουν το ρόλο κοινοτικών οργάνων, όπως του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Μεταξύ των τελευταίων είναι και η αντικατάσταση του βέτο από την ενισχυμένη πλειοψηφία σε διάφορα θέματα, όπως τα θέματα δικαιοσύνης και ασφάλειας.

Αντικατάσταση του βέτο σημαίνει πως η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση παύει πια να έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να ρυθμίσει ένα θέμα καθώς στο εξής αυτό θα ρυθμίζεται από τις Βρυξέλλες ή τους εταίρους όλους μαζί με απόφαση κατά πλειοψηφία. Αυτή και μόνο η αλλαγή αρκεί για να οδηγήσει την ιστορία σε δημοψήφισμα. Σε αυτό το δημοψήφισμα οι αρχές έχουν την υποχρέωση να εξηγήσουν με σαφήνεια τα υπέρ και τα κατά πριν ζητήσουν από τους πολίτες ν’ αποφανθούν. Και οι πολίτες έχουν την υποχρέωση να ενημερωθούν πριν ψηφίσουν.

Οι Ιρλανδοί, ασχέτως του αποτελέσματος που θα προκύψει το έκαναν. Η ελληνική κυβέρνηση (και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης) θεώρησαν πως οι Έλληνες δεν πρέπει να ερωτηθούν. Φοβήθηκαν, θεώρησαν τους ψηφοφόρους ανέτοιμους, ανώριμους, έκριναν τη συνθήκη πολύ μπερδεμένη; Κάποιο από αυτά ή όλα μαζί; Σε κάθε περίπτωση έκαναν λάθος. Και δυστυχώς οι Ιρλανδοί σήμερα ψηφισαν για όλους μας.

Ψαράδες κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Οργή και συγκρούσεις

Στα έξι και κάτι χρόνια που είμαι εδώ στη μικρή μας κωμόπολη έχω δει πολλές διαδηλώσεις στην πλατεία Σουμάν, την καρδιά της γειτονιάς με τα ευρωπαϊκά όργανα. Καμμία διαδήλωση όμως δεν ήταν τόσο οργισμένη σαν τη σημερινή που κατέληξε στις βίαιες συγκρούσεις ψαράδων από τη Γαλλία και την Ιταλία, με την αστυνομία.

Οι διαδηλωτές ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για την αυξημένη τιμή του πετρελαίου που χρησιμοποιούν ως καύσιμο στα αλιευτικά σκάφη τους και να διαδηλώσουν στην πλατεία Σουμάν. Συναντήθηκαν με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και ζήτησαν ελαφρύνσεις και χρήματα για να αντισταθμίσουν τις απώλειες. Η ΕΕ τους είπε με λίγα λόγια ότι δεν γίνεται τίποτα κι οι ψαράδες διεμήνυσαν ότι δε φεύγουν αν δεν ικανοποιηθουν τα αιτήματά τους. Η αστυνομία τους εμπόδισε να μπουν στην πλατεία Σουμάν αναπτύσσοντας εκατοντάδες πάνοπλους, σιδερόφρακτους αστυνομικούς. Οι φήμες έλεγαν πως καμμια 45ριά λεωφορεία επρόκειτο να φτάσουν αργότερα προσθέτοντας περίπου 2500 διαδηλωτες από Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία και Ιταλία, στους 200 που είχαν καταλάβει την οδό Λουά από το πρωί.

Τι συνέβη τελικά και τι όχι; Οι ενισχύσεις των διαδηλωτών δεν έφτασαν ποτέ. Άλλες φήμες λένε ότι η βελγική αστυνομία σταμάτησε τα πούλμαν στις παρυφές της μικρής μας κωμόπολης. Στη 1.20 η αστυνομία επιτέθηκε στους ψαράδες για να καθαρίσει την πλατεία και να την παραδώσει ξανά στην κίνηση. Οι ψαράδες απάντησαν με καταιγισμό φωτοβολίδων. Δεκάδες βολίδες εκτοξεύτηκαν σχεδόν ταυτόχρονα προς την αστυνομία και τα κοινοτικά κτίρια.

Οι βολίδες προκάλεσαν λίγες ζημιές (τρία τζάμια του νέου κτιρίου LEX του Συμβουλίου) και πανικό στους ευρωυπαλλήλους. Ο πανικός εντάθηκε από τις αλληλοαναιρούμενες οδηγίες που έδινε η ευρωγραφειοκρατία στους υπαλλήλους της για το πώς έπρεπε να αντιδράσουν και από τους σεκιουριτάδες που κλείδωσαν τον κόσμο μέσα και δεν άφηναν σχεδόν κανέναν να μπει ή να βγει. Εντάθηκε επίσης και από την πληροφορία ότι οι διαδηλωτές είχαν αρχίσει επιθέσεις κατά παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Πολλοί υπάλληλοι φτάνοντας το πρωί στη δουλειά τους είχαν βρει τα γκαράζ κλειστά “για λόγους ασφαλείας” και είχαν παρκάρει όπου βρήκαν, έξω στο δρόμο. Τελικά ένα αμάξι (φωτό επάνω) την πλήρωσε. Το αναποδογύρισαν οι ψαράδες στην προσπάθειά τους να μπλοκάρουν την “επέλαση” των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και των βυτιοφόρων με τα κανόνια νερού.

Οι ψαράδες ξήλωσαν επίσης το πεζοδρόμιο σε αρκετά σημεία του (φωτό κάτω) και πήραν τις πέτρες τις οποίες εκτόξευσαν κατά αστυνομικών (φωτό επάνω) αλλά κυρίως κατά ευρωκτιρίων. Οι ψαράδες δεν ενόχλησαν και δεν χτύπησαν κανέναν περαστικό ή περαστικό όχημα. Αδιαφόρησαν ακόμα και για τους όχι λίγους ευρωυπαλλήλους που είχαν ξεμείνει έξω στο δρόμο και κοιτούσαν σα χάνοι σφίγγοντας με δύναμη στο στήθος τους κάτι βαρυσήμαντους φακέλλους. Ξήλωσαν κι έναν δυο στύλους με πινακίδες του δρόμου και με αυτούς άρχισαν να σπάνε φανάρια κυκλοφορίας και μια δυο βιτρίνες καταστημάτων (το ένα ήταν τράπεζα). Χρησιμοποίησαν, βολίδες, πέτρες, ξύλα, έψαλλαν τη Μασσαλιώτιδα και δε φορούσαν μαντήλια. Αντιθέτως στα πρόσωπά τους καθρεφτιζόταν μια απίστευτη οργή που όμοιά της είχα να δω πάρα πολύ καιρό.

Είδα μεταξύ άλλων, μια 35χρονη Γαλλίδα, με όψη νεαρής μαμάς, να περνά μπροστά μου και να κατευθύνεται μαζί με δύο συντρόφους της προς τους δεκάδες αστυνομικούς της πρώτης γραμμής κρατώντας ένα ξύλινο λοστάρι στο ένα χέρι και τρεις κοτρώνες στο άλλο.

Η αστυνομία δε χρησιμοποίησε δακρυγόνα, επιτέθηκε δύο φορές και στην ουσία πρώτα διέσπασε τους ψαράδες σε τρεις ομάδες και μετά άρχισε να κάνει εκκαθαρίσεις περικυκλώνοντας την κάθε ομάδα ξεχωριστά. Στο τέλος είδα να συλλαμβάνουν έναν 50χρονο μπροστά μου και καμμια 20ριά ψαράδες (κυρίως νεαρούς) στο τέλος. Τον 50χρονο τον συνέλαβαν ασφαλίτες με πολιτικά και μια κορδέλα πορτοκαλί στο μανίκι. Έμοιαζε με σκηνικό από το “Μίσος” του Ματιέ Κασοβίτς. Τον έσυραν μέχρι ένα περιπολικό και εκείνος δε διαμαρτυρόταν, μόνο κοιτούσε γύρω. Ήταν λευκός, αδύνατος, ηλιοκαμμένος. Ένοιωσα άσχημα κυριως επειδή βρέθηκε ένας άνθρωπος τόσο μόνος του αιχμάλωτος τόσων αντιπάλων. Τουλάχιστον οι 20 είχαν τους συντρόφους τους.

Αργά το απόγευμα οι δυνάμεις ασφαλείας επιβεβαίωσαν τη νίκη τους και παρέδωσαν το δρόμο στην κυκλοφορία. Έμειναν τα συνθήματα, οι πληγές στα πεζοδρόμια, η καμμένη σε πολλά σημεία άσφαλτος και κάποια σπασμένα τζάμια να θυμίζουν αυτήν την πρώτη μάχη για την πλατεία Σουμάν. Έμεινε και το σοκ σε κάποιους ευρωυπαλλήλους που αρνούμενοι να καταλάβουν ρωτούσαν τον εαυτό τους και συναδέλφους τους: “μα τι κάναμε και μας αντιπαθούν έτσι;” Έμειναν βέβαια και τα δελτία ειδήσεων που βρήκαν την ευκαιρία να προβάλουν εικόνες με συγκρούσεις και ταραχές χωρίς να απαντάνε ούτε στο ερώτημα αυτό ούτε σε κανένα άλλο.

Σ’ εμένα έμεινε κυρίως η εικόνα της οργής. Μιας οργής γνήσιας, βαθειάς, που δεν άργησε να τροφοδοτήσει τη βία, ιδίως όταν η αστυνομία αποφάσισε να επέμβει. Μαζί της έμεινε και μια αίσθηση πως όχι μόνο δεν είδαμε ακόμα την τελευταία πράξη, αλλά κιόλας πως το δράμα θα διανύσει πολύ δρόμο μέχρι την κορύφωσή του.