Το πανηγύρι της Ανάληψης (ανταπόκριση και φωτό: Froggy)

Ρούχα, εσώρουχα, δαχτυλιδάκια, ρολόγια, παπούτσια, στο πανηγύρι έχει απ’ όλα, μας λέει ο Froggy που έστειλε και τις ωραιότατες φωτό. Έχει και καλαμπόκι ψητό, ποπ κόρν, μαλλί της γριάς, λουκουμάδες ζεστούς, γλυφιτζούρια κατακόκκινα (ναι, ναι, τα κοκκόρια!). Παραδίπλα, άλλοι πάγκοι με πορτοφόλια “μάρκες”, αρώματα επίσης “μάρκες”, παπούτσια, τραπεζομάντηλα, καρέκλες, βιβλία, πράγματα για το σπίτι γενικά, ξύλινα χειροτεχνήματα (από το χέρι του παππού). Η εκκλησία της Ανάληψης έχει γύρω της μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Θεσσαλονίκης, και το πανηγύρι είναι μεγάλο.

Τον απαραίτητο θρησκευτικό τόνο δίνει ο μοναχός (το πολύ 40 χρόνων) από το Όρος. Κάθεται σ’ ένα σκαμπουδάκι, πουλά κομποσκίνια και ευλογεί και το κομποσκίνι (το “διαβάζει”) και τον αγοραστή. Κινεί την περιέργεια των πιτσιρικάδων αλλά όχι για πολύ. Πιο πέρα έχει κούνιες-βαρκούλες βγαλμένες κατευθείαν από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, αυτοκινητάκια που γυρνούν γύρω-γύρω (φωτό πάνω), καντίνες με σουβλάκια και μικρά, γλυκά, βασανισμένα πόνυ για τη βόλτα (φωτό στο τέλος).

Οι καπνοί από τις καντίνες έχουν σκεπάσει τα κάθετα στη Β. Όλγας στενά γύρω από την εκκλησία. Δεν μπορούν να σκεπάσουν όμως τη “Μεγαλόχαρη”, την καντίνα (φωτό πάνω) που όσο να ‘ναι κάτι πρέπει να ξέρει από πανηγύρια. Οι καμπάνες χτυπούν συνέχεια, η εκκλησία είναι ασφυκτικά γεμάτη μέσα, και το 4Ε (το εκκλησιαστκό κανάλι), μεταδίδει απ’ ευθείας. Εδώ και 10 χρόνια που η γειτονιά ξαναγέμισε νέους αθρώπους και παιδιά -από όταν οι μετανάστες από τον Καύκασο έδωσαν νέα ζωή στην περιοχή- γέμισε ξανά κόσμο και η Ανάληψη.

Έχω να μπω εκεί μέσα χρόνια πολλά. Ακόμα κι όταν μας πήγαιναν με το σχολείο για τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό οι περισσότεροι προτιμούσαμε τη μπουγάτσα “Αθηνά”. Το πολύ να φτάσω μέχρι απ’ έξω έτσι για ένα τεταρτάκι, για την Ανάσταση, οικογενειακώς. Σε πανηγύρι στην πόλη όμως δεν έχω βρεθεί ποτέ. Παλιά πρέπει να μαζευόταν όλη η γειτονιά, έξω, μαζί, στους ίδιους στενούς διαδρόμους ανάμεσα στους πάγκους και τα πεζοδρόμια. Παλιά πρέπει να γνωρίζονταν πωλητές και πελάτες και πανηγυρίζοντες γενικώς. Σήμερα ακόμα και στην ίδια γειτονιά υπάρχουν ακόμα πιο έντονες διαχωριστικές γραμμές. Διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια πολυκατοικία. Που δε συναντιούνται πλέον ούτε στην αγορά ούτε πουθενά.

Του χρόνου θα πάω σε ένα πανηγύρι στην πόλη.

Τι με λες; What you say to me?

Το μαγαζί είναι στη Βασ. Όλγας. Με τέτοιο ζωντανό όνομα και τσαχπίνικη μετάφραση υποδέχεται τους πελάτες του. Δε μπήκα μέσα, δεν πρόλαβα. Ήταν τελευταίες ώρες στην πόλη κι έπρεπε να βιαστώ. Κρίμα, την επόμενη φορά οπωσδήποτε!

Κανάλια, εκθέσεις και συνθήματα - μια βόλτα στην παραλία

Τι είναι αυτό που κάνει παρέες και ζευγάρια να σηκώνονται απότομα από τα ακριανά σκαλοπατάκια της παραλίας και να τρέχουν γρήγορα μακριά και μάλιστα μέσα στη ζέστη του μεσημεριού; Κανένας επιθετικός γλάρος; Μήπως ένα ξαφνικό κύμα ή κανένας σεισμός; Ο Παπαγεωργόπουλος; Κι όμως υπάρχει κάτι χειρότερο (ακόμα και από τον τύπο με το παγωμένο χαμόγελο που παριστάνει τον δήμαρχο). Το τηλεοπτικό συνεργείο! Που γυρίζει πλάνα για να ντύσει ακόμα ένα “αποκαλυπτικό” τηλεοπτικό ρεπορτάζ με εικόνες απο-κλει-στι-κές. Σήμερα το μεσημέρι ήταν σαν να βλέπεις σκύλο να τρέχει ανάμεσα από περιστέρια που βολτάρουν στο πλακόστρωτο. Έτσι πετάγονταν κι έφευγαν μακριά οι αραχτοί στην παραλία, βλέποντας τον κάμεραμαν, τον ηχολήπτη και τον ρεπόρτερ να έρχονται προς το μέρος τους. Το συνεργείο, έμπειρο, ήξερε πως τελικά κάποιος θα μασήσει. Ίσως μόνο και μόνο επειδή δεν πρόλαβε να σηκωθεί και να φύγει (φωτό επάνω).

Μακριά από τους προβολείς της τηλεόρασης, στο λιμάνι και τις φιλόξενες αλλά άδειες αποθήκες του (φωτό επάνω) μια έκθεση φωτογραφίας περιμένει τους επισκέπτες που της υποσχέθηκαν. Η μπιενάλε φωτογραφίας που διοργανώνεται, τον Απρίλιο και τον Μάιο, στην πόλη (μία είναι η πόλη) περιλαμβάνει πραγματικά διαμάντια. Είδα σήμερα μια πρώτη δόση κι εντυπωσιάστηκα. Από αύριο τα υπόλοιπα και δεν είναι και λίγα. Λίγοι έως ανύπαρκτοι ήταν οι επισκέπτες. Στις δύο ώρες που έμεινα στην αποθήκη Γ, νωρίς το μεσημέρι, μπήκε μέσα μόνο μια κυρία και ο νεαρός φύλακας. Η έκθεση είναι δωρεάν και ως γνωστόν αν κάτι δεν έχει ακριβό εισιτήριο, δεν τραβάει κόσμο.

Αντιθέτως, το διπλανό κυριλομάγαζο με τις πανάκριβες τιμές ήταν γεμάτο. Οι ιδιωτικοί παρκαδόροι (μέσα στο λιμάνι - λίγο περίεργο μου φαίνεται αυτό) δεν προλάβαιναν να εξυπηρετήσουν τους φραγκάτους πελάτες που ψώνιζαν θέα στο Θερμαϊκό και κοινωνικό προφίλ. Ακριβώς δίπλα τους, τρεις-τέσσερις ψαράδες περίμεναν υπομονετικά να τσιμπήσει ό,τι απέμεινε ζωντανό στον κόλπο. Είχαν ακριβώς την ίδια θέα χωρίς να πληρώνουν τίποτα. Και ο φραπές σπιτικός και καλοχτυπημένος.

Όλα αυτά μέσα στο λιμάνι, εκεί στην πύλη του Ερυθρού Σταυρού, καρακέντρο για όσους δεν έχουν εικόνα της πόλης. Με φόντο δύο πανό. Το ένα (επάνω) μιλούσε για την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού από τη “σεμνή και ταπεινή” κυβέρνηση του Καραμανλή του Β’. Που θέλει να μεταβιβάσει σε εταιρίες όσα περισσότερα πράγματα γίνεται έτσι ώστε να μη χρειάζεται ο ίδιος να ασχολείται με πολλά. Μεταξύ αυτών και το λιμάνι, που παρακμάζει και υπολειτουργεί και έτσι θα πουληθεί ευκολότερα. Το άλλο πανό ήταν για την έκθεση που, είπαμε, περιμένει επισκέπτες. Και τα δύο απευθύνονται στους περαστικούς που επειδή ακριβώς είναι εντελώς περαστικοί, τα προσπερνούν χωρίς ούτε καν να σταθούν για λίγο. Ντόπιοι και τουρίστες, περαστικοί το ίδιο.

Για όσους κουραστούν να προσπερνούν βαδίζοντας, ο αμαξάς με το κουρασμένο άλογο είναι εκεί για να τους κάνει μια βόλτα από το Λευκό Πύργο μέχρι όπου τραβάει η όρεξη και το πορτοφόλι τους. Περιμένει μπροστά στον πρόχειρο γαλάζιο φράκτη με τον οποίο οι γαλάζιες αρχές έχουν περιφράξει εδώ και μήνες πολλούς το σύμβολο της πόλης. Ακόμα μια γαλάζια σαχλαμάρα που οι πολίτες αυτής της πόλης θα πρέπει να γκρεμίσουν μόλις βρουν λίγο χρόνο για τα κοινά.

Για την ώρα και για μερικά ευρώ, όλο και περισσότερα, ο καθένας μπορεί να είναι έστω και για λίγο βασιλιάς στην πόλη.

Ο τρώγων ιχθείς, πάντα υγιής

Το σύνθημα σε ιχθυοπωλείο της αγοράς Μοδιάνο, πλέον επίκαιρο και κατάλληλο για τη Δευτέρα του Πάσχα. Σε έχουν γονατίσει τα κοκορέτσια και τα αρνιά; Δεν αντέχεις άλλο τις παντσέτες για ορεκτικό και τα λουκανικάκια για επιδόρπιο; Ο μάστορας του ιχθυοπωλείου της φωτογραφίας έχει λύση. Ακολουθήσαμε λοιπόν τη συνταγή του γιατρού για να βρούμε την υγειά μας, μετά τις “αταξίες” των προηγούμενων ημερών, και καταλήξαμε σε τσιπουράδικο στην παραλία της πόλης (μια είναι η πόλη).

Ξεκινήσαμε με ήλιο και ζεστούλα, όμως λίγο αργότερα συννέφιασε και μετά ανοίξαν οι ουρανοί. Μπόρα σαν αυτές που ξεσπούν ξαφνικά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, σπάνε λίγο τη ζέστη και φεύγουν. Σήμερα κράτησε παραπάνω από ώρα. Έμπειροι, γρήγοροι και ευέλικτοι αλλάξαμε τραπέζι με τις πρώτες σταγόνες και μεταφερθήκαμε κάτω από παλιό αλλά σταθερό και στεγανό υπόστεγο. Εκτιμήσαμε σωστά (είπαμε έμπειροι) πως έπρεπε να αναβάλουμε την αναχώρησή μας μέχρι να κοπάσει η μπόρα κι έτσι παραγγείλαμε μερικά τσίπουρα ακόμα με τα συνοδευτικά τους - ψαρικά πάντα. Ήμασταν και υγιείς και ασφαλείς.

Παραλία με άμμο μέσα στην πόλη;

Πόλη αγαπημένη και γι αυτό όμορφη, με πάθη και ιστορίες που τα νιώθεις σε κάθε σου βήμα. Πόλη τυχερή, μαζί και άτυχη. Τη διοικούν εδώ και χρόνια κάτι καρικατούρες. Μικροί και ασήμαντοι σε κάθε επίπεδο, δήμος, νομαρχία, κυβερνήσεις. Δευτεροκλασσάτοι γελωτοποιοί, ανίκανοι να προσφέρουν στην πόλη κάτι άλλο πέρα από το γέλιο. Ακόμα κι αυτό όμως το βαριέσαι στο τέλος.

Βέβαια, αυτές οι παντελώς ανίκανες διοικήσεις δεν είναι διορισμένες. Εκλέγονται σε καθολική ψηφοφορία, παίρνουν λαϊκή εντολή. Εντολή να μην κάνουν τίποτα, την οποία τιμούν και με το παραπάνω. Την εντολή τη δίνουν όλοι εκείνοι που αποβλέπουν σε κανένα ρουσφετάκι, κι άλλοι που απλώς αδιαφορούν. Κι όσο καιρό συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, παραλίες σαν της φωτογραφίας, μέσα στην πόλη, θα δείχνουν περήφανα το προϊόν της “αρμονικής” συνεργασίας αδιάφορων, συνένοχων πολιτών και ασήμαντων σατραπίσκων: σκουπίδια και λύματα.

Στη δεύτερη φωτό, τα πρόσωπα της εξουσίας, παρελαύνουν περήφανοι, σκυθρωποί, σοβαροφανείς. Κάθε χρόνο ανταμώνουν, στον επιτάφιο του αγίου Μηνά, στις 5 το απόγευμα, και κάνουν τη βόλτα τους στα ερείπια, περιστοιχισμένοι όπως τους πρέπει από αστυνομικούς, στρατιώτες και παπάδες. Καλή ανάσταση (στην πόλη).