Η τέχνη, το σκυλάκι, η εικονική δράση και η ζωή

Η ιστορία (αληθινή ή φάρσα) με τον καλλιτέχνη που φέρεται ότι εξέθεσε σε γκαλερί της Νικαράγουα αδέσποτο σκυλάκι, δεμένο, νηστικό και πεινασμένο, έχει προκαλέσει (εικονικά) κύματα (εικονικών) αντιδράσεων στον (εικονικό) κόσμο του διαδικτύου. Έχει γίνει όμως αφορμή για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Το παρόν (β)λόγιο προτείνει το κείμενο που δημοσίευσε ο Elikas το οποίο μιλά για την υποκρισία, την ακαταμάχητη ευκολία της εικονικής δράσης, τα στερεότυπα αλλά και τον λανθάνοντα φασισμό. Προσυπογράφουμε με ενθουσιασμό.

Στη γενική απεργία δεν υπάρχουν δικαιολογημένες απουσίες

Οι απεργίες γίνονται με σκοπό τη νίκη. Έχουν συγκεκριμένα αιτήματα, αντίπαλο και σχέδιο για τη ικανοποίηση των αιτημάτων. Και οι γενικές απεργίες, ακόμα περισσότερο, δεν μπορούν να έχουν άλλο αποτέλεσμα εκτός από νίκη των απεργών. Ο,τιδήποτε άλλο ισοδυναμεί με καταστροφή. Η συγκεκριμένη απεργία που συνεχίζεται σήμερα έχει τα πάντα: σαφή αιτήματα, αντίπαλο και σχέδιο, έχει ακόμα και αξιόλογες αντιπροτάσεις. Σπάνια περίπτωση. Γι αυτό και δεν επιτρέπεται να μην κερδίσει.

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι δίνει αυτή τη στιγμή την πιο κρίσιμη αναμέτρηση. Έναν κανονικό αγώνα επιβίωσης. Αυτή επέλεξε να το παίξει έτσι. Αυτή πρέπει να το πληρώσει. Σε όλες τις προηγούμενες προσπάθειές της να ασκήσει κάποια πολιτική αποδείχθηκε ανίκανη - χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως κακό. Τώρα διαλέγει το ασφαλιστικό ως πεδίο κατά μέτωπο αναμέτρησης συνολικά με τα συνδικάτα και τους οργανωμένους εργαζόμενους. Αν επικρατήσει, οι εργοδότες και οι εταιρίες που την στηρίζουν θα ανασάνουν με ανακούφιση καθώς θα απαλλαχθούν για αρκετά χρόνια από το ενοχλητικό γι αυτούς εργατικό κίνημα. Δεν επιτρέπεται να κερδίσει.

Η αναμέτρηση είναι κρίσιμη, γι αυτό και όλοι θα χαρακτηριστούν από τις επιλογές τους, ακόμα και οι απόντες. Στη γενική απεργία δεν υπάρχουν δικαιολογημένες απουσίες (εικόνα από indymedia).

Ελεύθερη συμβίωση: οι παπάδες βάζουν το θέμα στη σωστή βάση - τα λεφτά

Οι “άγιοι πατέρες” της διαρκούς “ιεράς” συνόδου, βασικοί μέτοχοι της κερδοσκοπικής εταιρίας που αυτοαποκαλείται εκκλησία, μίλησαν ακόμα μια φορά τη γλώσσα της αγάπης (τους) και της αλήθειας (τους). Με την πρόσφατη ανακοίνωσή της για το θέμα του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης η σύνοδος έδειξε την ανησυχία της για τη διαρροή πελατών από το πάλαι ποτέ γωνιακό μαγαζί της αλλά και την αγωνία της για τα διαφυγόντα (αλλά αφορολόγητα) κέρδη.

“Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του Γάμου κατά το Ορθόδοξο Τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη «συζυγική» σχέση εκτός αυτού”, μας λέει το δελτίο Τύπου . Φίλοι και φίλες που ζουν μαζί χωρίς να έχουν ζητήσει την άδεια του παπά ή του κράτους, παρεξηγήθηκαν για το χαρακτηρισμό “πορνεία”.

Δεν είναι και λίγο πράγμα. Οι (να μην ξεχνιόμαστε) “άγιοι πατέρες” μέσα στην “άπειρη αγάπη” τους για τον συνάνθρωπο αποκαλούν όλους όσους δεν τους προσκυνούν και -το κυριότερο- δεν τους πληρώνουν, πόρνες και πόρνους. Κρίνοντας ίσως εξ ιδίων, βλέπουν ακόμα και στην ελεύθερη συμβίωση, μόνο την επ’ αμοιβή σαρκική επαφή (πορνεία). Θλίβονται λοιπόν και οργίζονται. Και πολύ καλά κάνουν. Είναι άλλωστε η φυσική αντίδραση κάθε γνήσιου πορνοβοσκού που βλέπει το “ποίμνιο” να μη φέρνει λεφτά και σχεδόν αυτόματα σκέφτεται: “ρε λες να τα δίνουν αλλού;”

Ο λόγος, η ελευθερία και οι εχθροί τους

Η δικαίωση του Μανώλη Βασιλάκη και (μετά θάνατον) του Νικήτα Λιοναράκη, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, για μέρος της ταλαιπωρίας που υπέστη από δικομανείς, οπαδούς του ποπ εθνικισμού πυροδότησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο (β)λόγιο του αγαπητού συμπολίτη Ροΐδη. Αντικείμενο της συζήτησης ήταν ο λόγος, οι ατομικές ελευθερίες και τα όρια στην άσκηση δικαιωμάτων που παρέχει ο νόμος.

Πέραν του ότι η συζήτηση είναι από μόνη της καλή και χρήσιμη, ένας επιπλέον λόγος για την παραπομπή αυτή είναι ότι ο Ροΐδης δέχτηκε, εκτός από σχόλια, και “προειδοποιήσεις” δικονομικού ενδιαφέροντος. Είναι πάντα ενδιαφέρον να βλέπει κανείς πώς με απειλές προσπαθούν ορισμένοι να καλύψουν την ένδεια σε επιχειρήματα. Είναι όμως διασκεδαστικό όταν αυτό γίνεται με τρόπο τόσο χοντροκομμένο.

Λιουμπλιάνα: Η απόλαυση του λάθους, ο καπιταλισμός και το όνειρο

“Η απόλαυση του να κάνεις κάτι λάθος” είναι το θέμα της παραπάνω εικόνας, της πρώτης από τις λίγες που κράτησα από τους τοίχους στη Λιουμπλιάνα. Επιλογή και παράθεση είναι κάπως αυθαίρετες όπως και όλα όσα περιλαμβάνονται σε αυτό το (β)λόγιο. Η Λιουμπλιάνα είναι πόλη με τοίχους πλούσιους σε συνθήματα και σκίτσα. Το παραπάνω έχει να κάνει με τις σεξουαλικές επιλογές του Σλοβένου (;) που το έγραψε καθώς αποτελούσε τμήμα σειράς συνθημάτων και σκίτσων με παρόμοιο περιεχόμενο.

Κάτι για τον καπιταλισμό γράφει το σύνθημα της παραπάνω φωτό. Η Σλοβενία είναι πλέον μια συνηθισμένη δυτικοευρωπαϊκή χώρα με επίσημο νόμισμα το ευρώ, οικονομία της αγοράς, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας μάλιστα αναλαμβάνει την προεδρία τώρα την πρωτοχρονιά. Πιο καπιταλιστικά δε γίνεται τουλάχιστον σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού.

Στον καπιταλισμό ο πολίτης είναι πρωτίστως καταναλωτής. Οι επιλογές του καθορίζουν τη λειτουργία της αγοράς και η κατανάλωση τροφοδοτεί την οικονομία, παράγοντας έσοδα και για το κράτος μέσω της φορολογίας. Ο καλός και πειθαρχημένος καταναλωτής είναι απολύτως απαραίτητος. Κάπως έτσι (φωτό πάνω) τον φαντάζεται ο Σλοβένος καλλιτέχνης του δρόμου.

Στο τέλος, μια θέση για το όνειρο. Ανάμεσα στα εορταστικά κιόσκια της χριστουγεννιάτικης αγοράς και τα ακριβά μαγαζιά με τις δυτικοευρωπαϊκές φίρμες. Δε χρειάζεται μετάφραση, η ελευθερία ακούγεται όμορφα σε όλες τις γλώσσες.