Ταξιδεύοντας με την εθνική - Λουξεμβούργο

Την εθνική ποδοσφαίρου την έχω δει μόνο εκτός έδρας, ποτέ στο σπίτι της. Από τη μια ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα ως ομάδα από την άλλη η έδρα της είναι συνήθως στην Αθήνα. Την πρώτη φορά που την είδα να παίζει ήταν στην Πορτογαλία το 2004. Είχαμε πάει από τη μικρή μας κωμόπολη με το αυτοκίνητο, περισσότερο για την εκδρομή στην όμορφη χώρα και λιγότερο για το ποδόσφαιρο. Τελικά μας έκατσε και η μπαλίτσα. Για την ακρίβεια μας έκατσε η κούπα γιατί μπαλίτσα μάλλον δεν είδαμε και πολύ.

Έκτοτε είδα την εθνική στη Φρανκφούρτη το καλοκαίρι του 2005 (άθλιο ποδόσφαιρο και δύο ήττες, φωτό επάνω), και δυο μήνες αργότερα και πάλι στη μικρή μας κωμόπολη σε φιλικό με το Βέλγιο (τρισάθλιο ποδόσφαιρο, ήττα, φωτό κάτω).

Μεσολάβησαν τρία χρόνια και την ξαναείδα φέτος το καλοκαίρι στο Σάλτσμπουργκ (να μη τα ξαναλέμε, μαύρα χάλια και ήττα, φωτό κάτω)

και σήμερα στο Λουξεβούργο σε ένα σούπερ βαρετό παιχνίδι (φωτό κάτω). Το ότι κερδίσαμε εύκολα με 3-0 λέει πολλά για τον οικοδεσπότη και σχεδόν τίποτα για εμάς.

Το Λουξεμβούργο δεν μπορούσε ούτε μια σοβαρή μπαλιά να αλλάξει, η εθνική μας πέρναγε την ώρα της με εύκολες μικρές πασούλες πίσω από το κέντρο. Καμμια φορά κάποιος παίκτης αποφάσιζε πως είχε βαρεθεί πλέον πάρα πολύ έκανε μακρινή μπαλιά δοκιμάζοντας την υπομονή των συμπαικτών του και των 4.500 θεατών, εκ των οποίων τα δύο τρίτα ήταν Έλληνες.

Η γκρίνια που είχα δει στις κερκίδες και τις καφετέριες στις προηγούμενες διοργανώσεις άρχισε νωρίς και στις εξέδρες του σταδίου Γιόσι (ή μήπως Ζοσί;) Μπαρτέλ. Και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος παρά τα τρία γκολ. Το παιχνίδι ήταν από αυτά που τα ξεχνάς πολύ γρήγορα. Αυτό που άξιζε όμως ήταν η πλάκα στην κερκίδα που είχε γεμίσει με Έλληνες του Λουξεμβούργου και των γειτονικών κρατών. “Αλέ, αλέ, Μπασινάς, ζουέ”, φώναζε ένας περνώντας με άνεση από τα γαλλικά στα σπαστά ελληνικά όταν κάποιοι παίκτες τον απογοήτευαν: “τι παπάγας”!

Στην απέναντι κερκίδα λίγοι ντόπιοι ενίσχυαν με τραγούδια την ομάδα τους. Ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι “φανατικοί”. Πρέπει να έχουν μεγάλη τρέλα με τη μπάλα για να πηγαίνουν οργανωμένοι και να βλέπουν την ομάδα τους που μόνο πολύ σπάνια καταφέρνει να μη χάσει. Οι δικοί μας τους σεβάστηκαν, όπως σεβάστηκαν και τον εθνικό τους ύμνο κατά τη διάρκεια του οποίου δεν σφύριξαν.

Οι φίλαθλοι της εθνικής έχουν κι αυτοί αλλάξει με τον καιρό. Εντάξει, έχει Λεωνίδες, Περικλήδες και εν γένει αρχαίους με δάφνινα στεφάνια και σανδάλια, έχει όμως και πολλά παιδάκια που χαίρονται όταν βλέπουν την ομάδα της μακρινής πατρίδας τους. “Με άκουσε, με άκουσε!” έλεγε γεμάτη χαρά μια κοπελίτσα στη φίλη της που είχε κολλήσει κι αυτή στο κάγκελο. Φώναζαν τον Χαριστέα και σε μια φάση αυτός φύρισε για μια μόνο στιγμή προς το μέρος τους.

Στο τέλος, οι παίκτες της εθνικής στενοχώρησαν ακόμα μια φορά τον κόσμο που είχε πάει να τους καμαρώσει. Με το σφύριγμα της λήξης χειροκρότησαν από μακριά και τυπικά τους Έλληνες φιλάθλους και μόνο ο Καραγκούνης πλησίασε λίγο περισσότερο και στάθηκε να ευχαριστήσει τον κόσμο. Οι υπόλοιποι ακριβώς το ίδιο ψυχροί και ντίβες το έπαιζαν και στη Γερμανία το 2005 προκαλώντας αγανάκτηση στους Έλληνες μετανάστες που βρέθηκαν τότε στην κερκίδα. Αντιθέτως οι Λούξοι πήγαν όλοι μαζί στην κερκίδα των “φανατικών” για να τους ευχαριστήσουν για τη συμπαράσταση παρά το εις βάρος τους 3-0. Άλλο το δέσιμο που φέρνουν οι ήττες κι άλλο αυτό μετά τους θριάμβους.

Νίκες, νίκες παντού! Θρίαμβος κανονικός!

Τι μέρα! Ξεκίνησε με την άφιξη (επιτέλους) του καλοκαιριού, συνεχίστηκε με θριαμβευτικές νίκες στα γήπεδα της Ελλάδας, της Αγγλίας αλλά και του Βελγίου και έκλεισε όπως της έπρεπε με πυροτεχνήματα (επάνω). Να τα πάρουμε από την αρχή.

Μετά από εβδομάδες μιζερόκαιρου, κατά τη διάρκεια των οποίων η θερμοκρασία έπαιζε μεταξύ 9 και 19 βαθμών και γκρίζα σύννεφα κάλυπταν από άκρη σε άκρη τον ουρανό, σήμερα με ξύπνησαν οι ακτίνες αυτής της περίεργης κίτρινης σφαίρας που ο κόσμος σε άλλα πιο τυχερά κράτη ονομάζει ήλιο.Με τη θερμοκρασία να έχει περάσει τους 30 και τον ουρανό σχεδόν γαλανό η μικρή μας κωμόπολη υποδεχόταν επιτέλους το καλοκαίρι.

Η μέρα είχε κι άλλα ευχάριστα, όμως, και μάλιστα στο χώρο του ποδοσφαίρου όπου συνήθως οι χαρές είναι λίγες και οι πίκρες πολλές και μεγάλες. Είναι γνωστό πως το παρόν (β)λόγιο υποστηρίζει με θέρμη μεγάλη και ενθουσιασμό τον ΠΑΟΚ, στην Αγγλία αγαπά πολύ τη Γουέστ Χαμ, ενώ στη μικρή μας κωμόπολη στήριζε την FC Brussels η οποία όμως αφού το προσπάθησε επίμονα δυο-τρία χρόνια, κατάφερε τελικά πέρυσι να υποβιβαστεί. Κι έτσι σήμερα δεν υπήρχε άλλη επιλογή από την Άντερλεχτ η οποία υποδεχόταν στο γήπεδό της (επάνω) την εξωτική Κόρτρεϊκ. Να μη το κουράζουμε, το μεσημέρι στο ανατολικό Λονδίνο, η Γουέστ Χαμ έριξε μια ξεγυρισμένη τεσσάρα στη Μπλάκμπερν, άλλα τόσα έριξε το βραδάκι εδώ η Άντερλεχτ, και -το σημαντικότερο- στην Κρήτη ο ΠΑΟΚ έκανε την πρώτη εκτός έδρας νίκη του σε πρεμιέρα από το 1984 (όταν στη συνέχεια πήρε και το πρωτάθλημα).

Έμαθα τα ευχάριστα, λίγο μετά το ματς στο Άντερλεχτ, σε ένα από τα μπαρ (επάνω) απέναντι από το γήπεδο. Εκεί που οι φίλαθλοι στήνουν “δικαστήριο” όταν η ομάδα χάνει ή δεν παίζει καλά. Μπαρ των φιλάθλων με το ταιριαστό όνομα “Οι ένορκοι”. Ο θρίαμβος αυτός δεν μπορούσε παρά να ολοκληρωθεί με τα πυροτεχνήματα τα οποία έριξαν οι τοπικές αρχές στο πλαίσιο μουσικών εκδηλώσεων. Ήταν πολλά, και εντυπωσιακά.

Εντάξει οι φωτογραφίες τα φουσκώνουν λίγο (κάτι η ρύθμιση, κάτι το χέρι που πόσο σταθερό πια να είναι, χωρίς όμως πείραγμα στον υπολογιστή) αλλά ήταν ωραία. Ήταν όμως και παγίδα. Τα κουνούπια που περίμεναν υπομονετικά να ανοίξει η πόρτα του μπαλκονιού δε συγχώρησαν την επιπολαιότητα.

Και τώρα τι κάνουμε χωρίς μπαλίτσα;

Ήταν το καλύτερο Ευρωπαϊκό που μπορώ να θυμηθώ. Όχι για το αποτέλεσμα αλλά για τη μπάλα. Τα περισσότερα ματς (και τα είδα σχεδόν όλα) είχαν αγωνία, γκολ και, κάποιες φορές, ανατροπές και εκπλήξεις. Κι αν στον τελικό έφτασαν και πάλι οι Γερμανοί παίζοντας στα πιο πολλά παιχνίδια ένα συντηρητικό, αδιάφορο ποδόσφαιρο, την κούπα τη σήκωσαν αυτοί που ήταν πραγματικά οι καλύτεροι. Οι Ισπανοί το έδειξαν από την αρχή, πως πάνε για τελικό. Αυτό που δεν έδειξε το τελικό σκορ (1-0) ήταν το πόσο καλύτεροι ήταν τελικά από τους Γερμανούς.

Εδώ στη μικρή μας κωμόπολη, οι εκατοντάδες Ισπανοί που είχαν κατακλύσει το ιστορικό κέντρο τη μέρα του τελικού, δεν είχαν καμμία αμφιβολία για το ποιος θα σήκωνε την κούπα. Από νωρίς, τραγουδούσαν κι έπιναν (οι δύο φωτό επάνω είναι αρκετά πριν αρχίσει το ματς), αυτοκίνητα με ισπανκές σημαίες έτρεχαν και κόρναραν λες και είχαν κερδίσει. Οι Γερμανοί ήταν λιγότεροι στο κέντρο και σαφώς πιο διακριτικοί. Εξάλλου και να κέρδιζαν δε θα πανηγύριζαν. Η επομένη μέρα ήταν εργάσιμη.

Τα πανηγύρια των Ισπανών κράτησαν ώρες πολλές. Η μικρή μας κωμόπολη είναι άλλωστε συνηθισμένη σε αυτά. Κάθε μέρα του Euro 2008 κάποιος πανηγύριζε - εκτός από τους Έλληνες, οι οποίοι εξάντλησαν τους πανηγυρισμούς πριν τέσσερα χρόνια. Μαζί με την ωραία μπάλα, αυτό που μένει από τη φετινή διοργάνωση είναι το πάρτυ. Κάθε μέρα μια μικρή ή μεγαλύτερη γιορτή στις γειτονιές των μεταναστών αλλά και στο κέντρο.

Κι αν φέτος μπορέσαμε να πάμε μόνο για ένα Σαββατοκύριακο στην Αυστρία, στη μικρή μας κωμόπολη είδαμε αρκετά παιχνίδια σε γειτονιές μεταναστών από τις χώρες που έπαιζαν. Στο Φλαζέ είδαμε τους Πορτογάλους τη μια μέρα να κερδίζουν, την άλλη να πικραίνονται και να μην μπορούν να χωνέψουν πως αποκλείστηκαν. Στο Σκαρμπέκ είδαμε τους Τούρκους να ξεσπούν σε έξαλλα πανηγύρια μετά από ακόμα ένα παιχνίδι που κατάφεραν να γυρίσουν. Και στην ιταλική τρατορία στην οδό της Φλάνδρας τραγουδήσαμε μαζί με τον εστιάτορα Πέπε για τη νίκη της Ιταλίας.

Είναι λίγες μέρες τώρα που το πάρτυ έχει τελειώσει και το κενό είναι παραπάνω από φανερό. Εντάξει ήρθαν οι ζέστες. Μαζί και οι καταιγίδες σαν αυτή που ξεσπά αυτή την ώρα στα παράθυρα του διαμερίσματος. Κι όλος αυτός ο κόσμος που πανηγύριζε στην πλατεία του χρηματιστηρίου και στο ιρλανδέζικο μπαρ απέναντι (πραγματικά φιλόξενο “σπίτι των σπορ”) ξαναγύρισε στις δουλειές και τη γκρίζα ρουτίνα του προβλέψιμου, καθημερινού 9 με 6, άντε και καμμία μπύρα μετά στο δρόμο για το σπίτι. Μέχρι την επόμενη φορά. Που μακάρι να έχει καλή μπάλα, κόσμο στο δρόμο και γιορτές. Κι ας το πάρουν και οι Γερμανοί Πορτογάλοι.

Η φωτό επάνω από τη γιορτινή ποδοσφαιρική διακόσμηση του ιρλανδέζικου μπαρ με τις πολλές μεγάλες οθόνες, τα άψογα νάτσος και την άφθονη παγωμένη μπύρα. Φέτος από την ελληνική ομάδα έλειπε τουλάχιστον ένα “Α”.

Τουρκία ή Γερμανία; Το παρόν (β)λόγιο παίρνει και εδώ θέση

Λίγη ώρα πριν την ποδοσφαιρική αναμέτρηση της Τουρκίας με τη Γερμανία, οι δεκάδες συντάκτες και συνεργάτες του παρόντος (β)λογίου παίρνουν θέση και δηλώνουν κατά πλειοψηφία υπέρ της Τουρκίας. Η επιλογή υπήρξε δύσκολη και πολλαπλώς φορτισμένη. Το αποτέλεσμα όμως ικανοποιεί τόσο τους λάτρεις του καλού φαγητού όσο και τους οπαδούς ενός ποδοσφαίρου που συγκινεί περισσότερο με τους “ηρωισμούς”, τα δράματα, τους φανατισμούς και τις ανατροπές παρά με τη μεθοδικότητα, την οργάνωση και την πειθαρχία.

Στη μικρή μας κωμόπολη έχουμε κι έναν επιπλέον λόγο να στηρίξουμε την προσπάθεια της Τουρκίας. Και ο λόγος αυτός είναι οι οπαδοί της που πανηγυρίζουν ξέφρενα κάθε επιτυχία της ομάδας τους, κλείνουν δρόμους, κορνάρουν δαιμονισμένα και γενικά κάνουν το κέντρο μπάχαλο. Αντίθετα, οι Γερμανοί, μόλις ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη ενός νικηφόρου γι αυτούς παιχνιδιού, σηκώνονται όρθιοι, παίρνουν ακόμα πιο αυστηρό ύφος, υποκλίνονται χτυπώντας ταυτόχρονα ελαφρά τις φτέρνες τους και αποχωρούν για να αναπαυθούν εν όψει μιας ακόμα παραγωγικής μέρας που ξημερώνει την επομένη.

Στο μουντιάλ του 2006, για παράδειγμα, κάθε βράδυ κάποιος πανηγύριζε στο κέντρο της μικρής μας κωμόπολης, κορνάροντας και κλείνοντας καμμια φορά το δρόμο μπροστά από το χρηματιστήριο. Ακόμα και τα δύο βράδυα που κέρδισε ο Ισημερινός, βρέθηκαν 5-6 άνθρωποι που έτρεχαν πάνω κάτω τραγουδώντας και ανεμίζοντας τις σημαίες της εξωτικής πατρίδας τους. Τη βραδυά που κέρδιζαν οι Γερμανοί, η πόλη ησύχαζε, σα να μην υπήρχε ματς.

Πριν λίγες μέρες πολυπληθές κλιμάκιο του παρόντος βρέθηκε σε αμιγώς τουρκικό (και κατακόκκινο) δρόμο της μικρής μας κωμόπολης, στην περιοχή που οι ολίγοι ντόπιοι αποκαλούν Σκαρμπέκ. Και παρακολούθησε την τρίτη κατά σειρά -και σίγουρα πιο δραματική- ανατροπή αποτελέσματος από την πραγματικά ψυχωμένη τουρκική ομάδα.

Είδαμε τους Τούρκους οπαδούς να φεύγουν από καφενείο εκνευρισμένοι (και σπάζοντας και ένα-δυο μπουκάλια) όταν έφαγαν το γκολ. Για να ξαναγυρίσουν τρέχοντας, δυο λεπτά αργότερα όταν ισοφάρισαν. Οι πανηγυρισμοί (από εκεί και οι φωτό, η μία μάλιστα είναι από το καφενείο τη στιγμή που μπαίνει το τελευταίο πέναλτι) ήταν πραγματικά έξαλλοι - έπεσαν και μερικοί πυροβολισμοί. Είχαν προηγηθεί κάτι κεμπάπ δυστυχώς με συνοδεία εμφιαλωμένου νερού μια και πέσαμε σε θρήσκους. Σήμερα θα δούμε το ματσάκι σε πιο δυτικοευρωπαϊκό μέρος (όπου δε θα έχει Τούρκους, και θα έχει μπύρες).

Έτσι και κερδίσουν οι Τούρκοι, τα πανηγύρια θα είναι μεγάλα και εδώ, θα είναι όμως ακόμα μεγαλύτερα στη Γερμανία με την τεράστια Τουρκική κοινότητα. Λίγες ποδοσφαιρικές χαρές μπορούν να συγκριθούν με τη χαρά του μετανάστη όταν η ομάδα της πατρίδας του νικά την ομάδα της χώρας που τον φιλοξενεί.

Στους δρόμους του Σάλτσμπουργκ (1)

Το Σάλτσμπουργκ είναι κάπου 930 χιλιόμετρα από τη μικρή μας κωμόπολη. Κι αν είσαι τυχερός και αποφύγεις κάποια από τα ατελείωτα έργα και μποτιλιαρίσματα στους κάποτε καλούς γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, τότε μπορεί να χρειαστείς απλώς 8 ωρίτσες, μέσα και οι στάσεις για βενζίνη και λουκανικάκια. Η εθνική έπαιζε το Σάββατο, ο πειρασμός ήταν μεγάλος, και οι αναμνήσεις από την εκδρομή το 2004 χρόνια στην Πορτογαλία (όπου είχαμε βρεθεί για τα πρώτα 4 παιχνίδια) πολύ ζωντανές για να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αυτή τη φορά θα ήταν μόνο για ένα παιχνίδι, αυτό με τη Ρωσία.

Φύγαμε Παρασκευή πρωί και αργά το απόγευμα είχαμε ήδη στήσει τη σκηνή στο κάμπινγκ “Σλος Άιγκεν” στο νότιο Σάλτσμπουργκ. Μεγάλος χώρος, ουσιαστικά ένα καταπράσινο λιβάδι με λίγα δέντρα, περισσότερο για τροχόσπιτα παρά για σκηνές, όμως με βασικές ανέσεις και πεντακάθαρο. Οι πελάτες, πολλοί ντόπιοι που είχαν έρθει κυρίως για τη φύση και λιγότεροι για το ποδόσφαιρο, περιελάμβαναν λίγους Άγγλους (παρ όλο που  ομάδα τους δεν είχε προκριθεί), λίγους Γερμανούς, 3-4 Έλληνες από Γερμανία (Βούπερταλ) και πολλούς Ρώσους. Η αναγνώριση εύκολη χάρις στις σημαίες επάνω στις σκηνές και τα μπλουζάκια. 

Στην πόλη, το “Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2008″ φιλοξενείται κυρίως σε δύο μέρη: στο ιστορικό κέντρο όπου έχει στηθεί μια “ζώνη” ειδικά για φιλάθλους (φωτό κάτω)

… και, στις παρυφές του Σάλτσμπουργκ, στο ψιλομέτριο στάδιο με το ωραίο και περίεργο σιδερένιο άγαλμα (φωτό κάτω από el pibe) και το διπλανό μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Να τελειώνουμε με τις σαχλαμάρες, πρώτα. Στο στάδιο πήγαμε το Σάββατο λίγο πριν το παιχνίδι μήπως και βρούμε κανένα εισιτήριο. Υπήρχαν λίγοι που αγόραζαν (κυρίως Ρώσοι) και αρκετοί που πουλούσαν (φαίνονταν ντόπιοι). Η τιμή που μας ζήτησαν ήταν 400 ευρώ το άτομο για εισιτήρια η κανονική τιμή των οποίων ξεκινούσε από 60 ευρώ. Ευχηθήκαμε υγεία και μακροημέρευση σε όλους αυτούς που φρόντισαν τα εισιτήρια για το πλέον λαϊκό άθλημα να πηγαίνουν σε εταιρίες, χορηγούς, και εν γένει πλούσιους και την κοπανήσαμε. Προηγουμένως είχαμε περάσει και από τη χαρά της εταιρικής ζωής, το ονομαζόμενο “Ελληνικό χωριό” (φωτό κάτω). 

Στο “χωριό των χορηγών”, όπως θα έπρεπε να ονομάζεται, οι εταιρίες είχαν στήσει περίπτερα με τις ευλογίες της ομοσπονδίας και μοίραζαν στους “ιθαγενείς” καπελάκια και μπλουζάκια με τα εμπορικά σήματά τους για να τους διαφημίσουν δωρεάν. Στο βάθος τρεις μουσικοί έπαιζαν κάτι σε συρτάκι για να δώσουν χρώμα (φωτό κάτω) και ένας ελληνικός αθλητικός ραδιοφωνικός σταθμός εξέπεμπε ζωντανά και πρόσφερε βαθυστόχαστες αναλύσεις από ένα στούντιο που είχε στηθεί επί τόπου ειδικά για την περίσταση. Στα ολίγα θετικά, ο πάγκος με ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά. Βολευτήκαμε με Ελευθεροτυπία και Νέα του Σαββάτου στα 2,50 και 3 ευρώ αντίστοιχα.

Έχοντας καθαρίσει λοιπόν σχετικά εύκολα με το εμπορικό μέρος του πράγματος, αποφασίσαμε να αφοσιωθούμε στο πάρτυ, που ήταν και ο βασικός λόγος του ταξιδιού. (Συνεχίζεται)