Παρίσι, Βρυξέλλες σε ένα κάδρο

Είναι μέρες που τα σύννεφα παραμερίζουν για λίγο και η απόσταση ανάμεσα στη μικρή μας κωμόπολη και το Παρίσι μοιάζει να εκμηδενίζεται. Μετά συννεφιάζει και πάλι …

(Στη φωτό, το Ατόμιουμ και ο πύργος του Άιφελ, χωρίς καμμία επεξεργασία)

“Πράσινο καμπαρέ” και ADF στην πόλη του Ρεμπώ

Το Cabaret Vert (πράσινο καμπαρέ) είναι το ετήσιο σούπερ εναλλακτικό φεστιβάλ που φιλοξενείται κάθε χρόνο το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου στη γαλλική πόλη Σαρλβίλ, τη γενέτειρα του Αρθούρου Ρεμπώ. Το πρόγραμμα του πράσινου καμπαρέ περιλαμβάνει πολύ μουσική, ταινίες μικρού μήκους, έκθεση σκίτσου, εργαστήρια χειροτεχνίας, περίπτερα διαφόρων κινημάτων, και αυστηρά τοπικό φαγητό, κρασί και μπύρα από μικρούς ανεξάρτητους παραγωγούς. Παρ’ ότι απουσιάζουν πλήρως οι εταιρίες και οι χορηγοί, το εισιτήριο και για τις τρεις μέρες ήταν φέτος στα 30 ευρώ.

Η εκδρομή από τη μικρή μας κωμόπολη είναι καμμια 150ριά χιλιόμετρα, υποχρεωτικά με αυτοκίνητο (κρυφά από τους οικολογικά ευαίσθητους διοργανωτές) διότι για να πας με τραίνο, θα κάνεις 4,5 ώρες, θα αλλάξεις τέσσερα τραίνα, θα πληρώσεις μια περιουσία και το βράδυ δεν θα έχει επιστροφή (είδες η προηγμένη Ευρώπη;). Προς τι ο κόπος, όμως; Βασικά για τους οχτώ κυρίους από το ανατολικό Λονδίνο που βγήκαν στη σκηνή κατά τις 11 το βράδυ (φωτό κάτω) του Σαββάτου. Οι Asian Dub Foundation είναι η δεύτερη (μετά τους Chumbawamba) πιο αγαπημένη μουσική συμμορία του παρόντος (β)λογίου.

Έπαιξαν την ράγκα-νταμπ-μεταπάνκ μουσικάρα τους δυνατά μπροστά σε ένα κοινό πολύχρωμο, νεανικό και μονίμως χαμογελαστό (αυτό το τελευταίο μερικές φορές ήταν λίγο εκνευριστικό, αλλά έτσι χαμογελαστά είναι σήμερα τα εναλλακτικά και “κινηματικά” παιδιά). Ο κόσμος δεν φάνηκε να πολυξέρει τα κομμάτια, στα σουξεδάκια όμως υπήρξε ανταπόκριση. Ιδίως στον πρόλογο του “Fortress Europe” που οι ADF, παιδιά μεταναστών και οι ίδιοι, τα έχωσαν στον Σαρκοζί για την πολιτική του απέναντι στους μετανάστες.

Πριν τους μάγκες έπαιξαν: ο Rachid Taha (κάτι σαν ανατολίτικο λαϊκό τραγούδι με ποπ-ροκ ενορχήστρωση) που δε μου άρεσε καθόλου, ο τροβαδούρος άνθρωπος ορχήστρα Simeo (λιγότερο Ζορζ Μπρασένς περισσότερο Μάνου Τσάο) που ήταν πάρα πολύ συμπαθητικός αν και προτιμώ τη συλλογικότητα των κανονικών συγκροτημάτω, οι Punish yourself (κανονική γαλλική αντιγραφή των Prodigy συν βαμμένα φωσφοριζέ πρόσωπα και σώματα) και οι άγγλοι Archive (οι οποίοι ποτέ δε με ενθουσίαζαν έτσι κι αλλιώς).

Εμβόλιμα προβλήθηκαν ταινίες μικρούς μήκους με βάση το κινούμενο σχέδιο, μερικές εκ των οποίων ήταν πάαααρα πολύ μαύρες, ενώ σε όλον τον χώρο του φεστιβάλ υπήρχαν εικαστικές εκθέσεις και μίνι παραστάσεις, από ανθρώπους μανιτάρια μέχρι παντομίμες γύρω από περίεργα μουσικά όργανα. Δεν υπήρχαν όμως καθόλου σκουπίδια, κάτω. Τα έριχναν όλοι σε κάποιο από τα πολύχρωμα καλαθάκια ανάλογα με το υλικό προς ανακύκλωση. Μ’ αυτά και μ’ αυτά το Σάββατο πέρασε χωρίς να το καταλάβει κανείς και η επιστροφή στη μικρή μας κωμόπολη κατά τις 3 το πρωί της Κυριακής ήταν περιέργως σχεδόν γλυκιά. Για το κλείσιμο, ιδού οι Asian Dub Foundation που μας καλούν από σκηνής να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων (Rise to the Challenge).

Γαλλία: Έξω από το εκλογικό τμήμα

Οι προεκλογικές αφίσες έξω από το 304 και το 305 εκλογικό τμήμα της Λιλ έδειχναν την προτίμηση των ψηφοφόρων. Μόνη από τους βασικούς διεκδικητές της προεδρίας η σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ κοίταζε τον ψηφοφόρο χωρίς δόντια δράκουλα και δίχως μουστάκι και φράντζα αλά Χίτλερ, που κοσμούσαν πολλούς άλλους υποψηφίους. Εκτός από τη Σεγκολέν, μουστάκια κλπ δεν είχε ούτε η αφίσα του ακροδεξιού Ζαν Μαρί Λε Πεν. Κι αυτό επειδή κάποιοι είχαν σκίσει την εικόνα του πλέον μισητού πολιτικού στην πόλη που μέχρι πρότινος ήταν προπύργιο της αριστεράς. Στην ίδια πόλη που εξέλεξε δήμαρχο την εξίσου ακροδεξιά κόρη του.

Νεαροί ψηφοφόροι άφηναν τα πατίνια τους απέξω για να μπουν στο εκλογικό τμήμα όπου η εικόνα ήταν μάλλον γνώριμη. Τραπεζάκια, παραβάν, μικρή ουρά, εφορευτική επιτροπή, ψηφοδέλτια και σφραγίδες. Οι νέοι ψηφοφόροι και η αυξημένη προσέλευση πολιτών στις κάλπες ήταν τα χαρακτηριστικά του πρώτου γύρου. Όπως έδειχνε ο πίνακας ωριαίας προσέλευσης, δύο ώρες πριν κλείσει η κάλπη, το 74% είχε ήδη ψηφίσει.

Το τέλος της βραδιάς ανήκε κυρίως στους οπαδούς του σκληρού δεξιού Νικολά Σαρκοζί. “Την Κυριακή όλα είναι πιθανά” έγραφαν τα μπλουζάκια τους, ενώ αυτοκίνητα με σημαίες και συνθήματα υπέρ του Σαρκό έτρεχαν στους δρόμους. Όχι για πολύ όμως. Η προεδρία θα κριθεί στις 6 Μαΐου με αντιμέτωπους τον Σαρκό που έχει το προβάδισμα και τη Σεγκό που προσπαθεί να κάνει την έκπληξη. Μέχρι τότε έχουμε δύο πολύ γεμάτες εβδομάδες.

Νεαροί οπαδοί του Σαρκοζί χειροκροτούν την κλούβα

“Τι είναι μαύρο και ζοφερό και σου χτυπά την πόρτα”, ρωτούσε ένας φίλος, πριν λίγα χρόνια. Κι έδινε μόνος του την απάντηση: “είναι το μέλλον”. Το θυμήθηκα νωρίτερα σήμερα το βράδυ στη Λιλ όταν έβγαζα φωτογραφίες από τους πανηγυρισμούς των οπαδών του δεξιού υποψήφιου για την προεδρία στη Γαλλία, Νικολά Σαρκοζί. Οι νεαροί στη φωτογραφία χειροκροτούν για έναν συγκεκριμένο λόγο. Μόλις πέρασε μπροστά από το εκλογικό κέντρο μια κλούβα της αστυνομίας. Ξέσπασαν σε ζητωκραυγές επειδή τη θεωρούν δικιά τους. Είναι το όραμά τους για το μέλλον. Η κλούβα δεν τους κόρναρε όπως πιο πριν άλλα αυτοκίνητα ομοϊδεατών τους. Η κλούβα απλώς πέρασε. Και οι οπαδοί του Σαρκοζί χάρηκαν. Την ίδια ώρα, στο απέναντι πεζοδρόμιο μια κοπέλα κάπως σκουρόχρωμη, φώναζε μόνη της υπέρ της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, της σοσιαλίστριας υποψηφίου που θα αντιμετωπίσει τον Σαρκοζί στο δεύτερο γύρο.

Τα καλοντυμένα παιδιά που επευφημούσαν την κλούβα και η σκουρόχρωμη κοπέλα είναι δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι στη Γαλλία του 2007. Που θα κληθούν όμως να διαλέξουν μεταξύ δύο όχι και τόσο διαφορετικών υποψηφίων. Ο φιλοαμερικανός Σαρκοζί υιοθέτησε ολόκληρη σχεδόν την πλατφόρμα περί τάξης και ασφάλειας των ακροδεξιών και θέλει να εκλεγεί για να προστατέψει όπως λέει τους Γάλλους από όσα τους απειλούν. Πήγε πολύ καλά, βγήκε πρώτος στον πρώτο γύρο και έχει πολλές πιθανότητες να εκλεγεί πρόεδρος στον δεύτερο. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, είναι κάτι σε Γιωργάκη στο θηλυκό και πιο γαλλικό. Αόριστα συνθήματα και νεφελώδη οράματα που προσπαθούν να συνδυάσουν λίγο από σοσιαλισμό, λίγο από αυταρχισμό και αρκετά από νεοφιλελευθερισμό. Πήγε επίσης καλά, βγήκε δεύτερη (στη φωτό παρακάτω, τα έξιτ πολ μόλις ανακοινώθηκαν από τη γαλλική τηλεόραση).

Οι πιο πολλοί δε βλέπουν διαφορές ανάμεσα στους δύο υποψήφιους των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Και ενδεχομένως να έχουν δίκιο. Νικολά Σαρκοζί και Σεγκολέν Ρουαγιάλ έχουν βάλει στην πολιτική σαλάτα τους ένα σωρό συστατικά μπας και τσιμπήσουν καμμία ψήφο παραπάνω. Σήμερα απαλλάχθηκαν από τους ενοχλητικούς και έμειναν πλέον μόνοι αντίπαλοι. Στις επόμενες δύο εβδομάδες μέχρι το δεύτερο γύρο θα πρέπει να διασαφηνίσουν κάπως περισσότερο το όραμά τους για το μέλλον. Η γαλλική αριστερά έχει ήδη ταχθεί, έστω και απρόθυμα, υπέρ της Ρουαγιάλ. Για να μη βγει ο Σαρκοζί. Θα πει κανείς, κλασική ιστορία, τα γνωστά διλήμματα της αριστεράς που τελικά ψηφίζει το μη χείρον. Βλέποντας τους οπαδούς του Σαρκοζί να χειροκροτούν την κλούβα, νομίζω ότι κι εγώ θα έκανα το ίδιο. Με την ελπίδα ότι τελικά η ψήφος ανένταχτων, αριστερών, ελεύθερων ανθρώπων, θα αναγκάσει τελικά τη Ρουαγιάλ, αν εκλεγεί, να είναι διαφορετική.

Περισσότερες φωτογραφίες από τη Λιλ και τις γαλλικές εκλογές αύριο.

Η “braderie” της Λιλ: η απόλυτη λαϊκή αγορά

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αγοράζουν και πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Σκουριασμένα εργαλεία, ρούχα, παλιοί υπολογιστές, σερβίτσια, έπιπλα, περιοδικά περασμένων δεκαετιών, φωτιστικά, τρόφιμα, μπαχαρικά, όλα μαζί ανακατεμένα σε πάγκους και σε πολύχρωμα πανιά πάνω στο πεζοδρόμιο περιμένουν αγοραστή.

Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, η Λιλ στη βόρεια Γαλλία φιλοξενεί τη λεγόμενη braderie, ένα τεράστιο παζάρι στη διάρκεια του οποίου ο καθένας μπορεί να στήσει ένα πάγκο και να πουλήσει ό,τι του περισσεύει. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης έχει κλείσει για τα αυτοκίνητα. Υπολογίζεται ότι αν έβαζε κανείς όλους τους πάγκους σε μια σειρά το συνολικό μήκος θα ήταν δεκάδες χιλιόμετρα. Πήρα κάτι κηροπήγια φτιαγμένα από ανακυκλωμένα κουτάκια αναψυκτικών. Ένα ευρώ το καθένα. “Δήλωσα το εργαστήριό μου ως εταιρία και είναι νόμιμο, εγώ όμως θεωρούμαι παράνομος εδώ, χωρίς χαρτιά - το παράδοξο της Γαλλίας”, λέει χαμογελώντας ο Σέρβος μικροπωλητής που ήρθε στη Λιλ για να αποφύγει τον στρατό.

Κάθε λίγα μέτρα ξεπροβάλλουν πρόχειρες καντίνες με λουκάνικα, μαλλί της γριάς (ή του παπού). Πιο δίπλα, ταβέρνες και εστιατόρια σερβίρουν αχνιστά μύδια και πατάτες τηγανητές, τοπική σπεσιαλιτέ πολύ περισσότερο τώρα που ξεκινά η εποχή των μυδιών. Γάλλοι και Φλαμανδοί (η Λιλ ιστορικά είναι φλαμανδική πόλη) πουλούν μπύρες και σφηνάκια λικέρ, άραβες τσάι με μέντα ή αναψυκτικά. Όλα χρειάζονται, οι ώρες είναι πολλές.

Η λαϊκή αγορά και το πανηγύρι κρατάνε από τις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής. Τότε οι πραμάτιες πρέπει να μαζευτούν, οι πάγκοι να κλείσουν και ό,τι δεν πρόλαβε να πουληθεί θα περιμένει μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβρη.