Tribes

Νέο ταξίδι - χωρίς αστρολάβο

Αρχεί για 'Ελλάδα' Κατηγορία


“Ξηρόμετρα” στην Ικαρία: μια διαφορετική έκθεση (κείμενο, φωτό aka)

Δημοσιεύθηκε από chumba στο Σεπτέμβριος 2, 2008

Στον Εύδηλο της Ικαρίας διοργανώθηκε το καλοκαίρι μια πολύ διαφορετική έκθεση έργων τέχνης. Σε ένα μαγαζί δίπλα στο πρακτορείο εφημερίδων, εκτέθηκαν οι δημιουργίες στη φυλακή Κορυδαλλού του Χριστόδουλου Ξηρού, που έχει καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη στη δίκη της “17 Νοέμβρη”. Φίλοι και συγγενείς κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ ανοιχτή την έκθεση με έργα φτιαγμένα από ευτελή υλικά, όπως λάμπες, λαστιχάκια, συρματάκια και κομμάτια ξύλου. Τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια της έκθεσης είναι τα ρολόγια τοίχου αλλά και τα Ξηρόμετρα, ‘μηχανισμοί που μετράνε μεν την υγρασία, αλλά ταυτόχρονα έχει επιθυμηθεί να μετράνε, σ’ ένα συμβολικό επίπεδο και την ψυχοκοινωνική ξηρασία μιας κοινωνίας που βιώνει διαχωρισμένα τα πεδία πολιτικής και αισθητικής‘, όπως γράφει το λεύκωμα.

Τα περισσότερα έργα έχουν πουληθεί. Δίπλα στα πιο πολύπλοκα κρέμονται φύλλα τετραδίου με χειρόγραφες οδηγίες λειτουργίας, οι οποίες καταλήγουν παρέχοντας την διεύθυνση του κατασκευαστή (Φυλακές Κορυδαλλού, ειδική πτέρυγα) και το τηλέφωνό του (’συσκευή άγνωστης μάρκας, μάλλον όμως είναι Siemens, γιατί κάθε φορά που μιλάω το αυτί μου λαδώνεται‘), για δήλωση παραπόνων και, ακόμα καλύτερα, για νέες παραγγελίες. Ειδικά στην περίπτωση παραπόνων, ο δημιουργός προτείνει οι ενδιαφερόμενοι να απευθύνονται στο δικηγόρο του.

Ο Χριστόδουλος Ξηρός ασχολούνταν με την κατασκευή μουσικών οργάνων και ζούσε μόνιμα στην Ικαρία. Έτσι εξηγείται η μεγάλη προσέλευση του κόσμου στην έκθεση, αλλά και στο γλέντι για την οικονομική στήριξή του που διοργανώθηκε στις 23 Αυγούστου στο νησί.

Δημοσιεύθηκε στο Εικαστικά, Ικαρία, Πρόσωπα | 4 σχόλια »

Και ξαφνικά στην πόλη - αλλά πάντα σε νησί

Δημοσιεύθηκε από chumba στο Αύγουστος 6, 2008

Φύγαμε από την Αμοργό (φωτό πάνω) και φτάσαμε στη Νάξο. Η αλλαγή ήταν σχεδόν δραματική. Σα να ήσουν σε όμορφο αλλά ερημικό τόπο και ξαφνικά βρέθηκες στην Εγνατία, Σάββατο μεσημέρι, την εβδομάδα της έκθεσης. Όχι ότι δεν είναι όμορφη η Νάξος. Από τα λίγα που έχουμε δει (είναι και μεγάλη) έχει πολλές φυσικές ομορφιές, σούπερ παραλίες (όπως αυτή στην Πλάκα, φωτό κάτω), και ωραία χωριά στα βουνά από τα οποία έχουμε δει κυρίως τις ταβέρνες τους. Έχει όμως κόσμο. Πολύ κόσμο. Πάρα πολύ κόσμο. Όσο κι αν οι ντόπιοι βρίσκουν την κίνηση κάπως πεσμένη.

Η πολυκοσμία αρέσει γενικώς στο παρόν (β)λόγιο και τους συνεργάτες του. Όμως, μια εβδομάδα στην Αμοργό μάθαμε αλλιώς. Και τώρα επανερχόμαστε σε ρυθμούς πιο έντονους μεν, ευτυχώς όμως πάντα ρυθμούς διακοπών - δυστυχώς για λίγες μόνον μέρες ακόμα. Περισσότερα για τα δύο νησιά και για τη Μάνη που ακολουθεί, αργότερα. Οι πολυπληθείς συνεργάτες του παρόντος προτιμούν, για την ώρα, να ζουν παρά να γράφουν.

Δημοσιεύθηκε στο Αμοργός, Ελλάδα, Νάξος | 5 σχόλια »

Περιμένοντας (ματαίως) τον Βουτσινά

Δημοσιεύθηκε από chumba στο Ιούλιος 30, 2008

Το εκκλησάκι πάνω από την παραλία της αγίας Άννας πρέπει να φιγουράρει στις αναμνηστικές φωτογραφίες εκατοντάδων χιλιάδων Γάλλων που επισκέφτηκαν την Αμοργό εντυπωσιασμένοι από το “Απέραντο Γαλάζιο” του Λικ Μπεσόν. Το παρόν (β)λόγιο επισκέφτηκε την τοποθεσία, τη φωτογράφησε και την παρουσιάζει στους πιστούς καλοκαιρινούς αναγνώστες του με τον γνήσιο παραδοσιακό τρόπο - με φόντο το μπλε και τον βράχο. Περισσότερο φολκλόρ σε λίγο. Μέχρι τότε βουτιές στο βαθύ, βαθύτατο μπλε από τα πολύ αληθινά βραχάκια ενός απίστευτα όμορφου και φιλόξενου νησιού.

Δημοσιεύθηκε στο Αμοργός, Ελλάδα | Κανένα σχόλιο »

Εμένα αφήστε με εδώ…

Δημοσιεύθηκε από chumba στο Ιούλιος 29, 2008

Στον Ποταμό, όπου και συννέφιασε και φύσηξε και έβρεξε,  …

στην Καλάνδρα, όπου ευτυχώς δεν ίσχυσε έστω και για μια μόνο φορά το να μην κάνεις μπάνιο μετά από τσίπουρα, μπύρες, παντσέτες, λουκάνικα, κρασιά, καζάν ντιπί και προφιτερόλ τούρτα (γενεθλίων)…

στο Λαιμό, στη σκια του σπιτιού κάποιου ασήμαντου…

στη Βουλιαγμένη όπου η Aka μας άνοιξε τα μάτια δείχνοντάς μας “πριβέ” παραλίες με βραχάκια

στην Αμοργό, μια νησιώτικη αιγεοπελαγίτικη Μάνη…

όπου ακόμα ανακαλύπτουμε καινούριες παραλίες.

Δημοσιεύθηκε στο Ελλάδα, Εποχιακά | 5 σχόλια »

Το πανηγύρι της Ανάληψης (ανταπόκριση και φωτό: Froggy)

Δημοσιεύθηκε από chumba στο Ιούνιος 9, 2008

Ρούχα, εσώρουχα, δαχτυλιδάκια, ρολόγια, παπούτσια, στο πανηγύρι έχει απ’ όλα, μας λέει ο Froggy που έστειλε και τις ωραιότατες φωτό. Έχει και καλαμπόκι ψητό, ποπ κόρν, μαλλί της γριάς, λουκουμάδες ζεστούς, γλυφιτζούρια κατακόκκινα (ναι, ναι, τα κοκκόρια!). Παραδίπλα, άλλοι πάγκοι με πορτοφόλια “μάρκες”, αρώματα επίσης “μάρκες”, παπούτσια, τραπεζομάντηλα, καρέκλες, βιβλία, πράγματα για το σπίτι γενικά, ξύλινα χειροτεχνήματα (από το χέρι του παππού). Η εκκλησία της Ανάληψης έχει γύρω της μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Θεσσαλονίκης, και το πανηγύρι είναι μεγάλο.

Τον απαραίτητο θρησκευτικό τόνο δίνει ο μοναχός (το πολύ 40 χρόνων) από το Όρος. Κάθεται σ’ ένα σκαμπουδάκι, πουλά κομποσκίνια και ευλογεί και το κομποσκίνι (το “διαβάζει”) και τον αγοραστή. Κινεί την περιέργεια των πιτσιρικάδων αλλά όχι για πολύ. Πιο πέρα έχει κούνιες-βαρκούλες βγαλμένες κατευθείαν από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, αυτοκινητάκια που γυρνούν γύρω-γύρω (φωτό πάνω), καντίνες με σουβλάκια και μικρά, γλυκά, βασανισμένα πόνυ για τη βόλτα (φωτό στο τέλος).

Οι καπνοί από τις καντίνες έχουν σκεπάσει τα κάθετα στη Β. Όλγας στενά γύρω από την εκκλησία. Δεν μπορούν να σκεπάσουν όμως τη “Μεγαλόχαρη”, την καντίνα (φωτό πάνω) που όσο να ‘ναι κάτι πρέπει να ξέρει από πανηγύρια. Οι καμπάνες χτυπούν συνέχεια, η εκκλησία είναι ασφυκτικά γεμάτη μέσα, και το 4Ε (το εκκλησιαστκό κανάλι), μεταδίδει απ’ ευθείας. Εδώ και 10 χρόνια που η γειτονιά ξαναγέμισε νέους αθρώπους και παιδιά -από όταν οι μετανάστες από τον Καύκασο έδωσαν νέα ζωή στην περιοχή- γέμισε ξανά κόσμο και η Ανάληψη.

Έχω να μπω εκεί μέσα χρόνια πολλά. Ακόμα κι όταν μας πήγαιναν με το σχολείο για τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό οι περισσότεροι προτιμούσαμε τη μπουγάτσα “Αθηνά”. Το πολύ να φτάσω μέχρι απ’ έξω έτσι για ένα τεταρτάκι, για την Ανάσταση, οικογενειακώς. Σε πανηγύρι στην πόλη όμως δεν έχω βρεθεί ποτέ. Παλιά πρέπει να μαζευόταν όλη η γειτονιά, έξω, μαζί, στους ίδιους στενούς διαδρόμους ανάμεσα στους πάγκους και τα πεζοδρόμια. Παλιά πρέπει να γνωρίζονταν πωλητές και πελάτες και πανηγυρίζοντες γενικώς. Σήμερα ακόμα και στην ίδια γειτονιά υπάρχουν ακόμα πιο έντονες διαχωριστικές γραμμές. Διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια πολυκατοικία. Που δε συναντιούνται πλέον ούτε στην αγορά ούτε πουθενά.

Του χρόνου θα πάω σε ένα πανηγύρι στην πόλη.

Δημοσιεύθηκε στο Θεσσαλονίκη | 3 σχόλια »