Ο Άλκης εμφανίζεται κάθε απόγευμα. Τα πρωινά λείπει, κανείς δεν ξέρει πού. Με το που θα αρχίσει να βραδιάζει όμως, κάνει αισθητή την παρουσία του έξω στη βεράντα. Κάνει μια δυο βόλτες, κόβει κίνηση και βλέπει αν χρειάζεται να επισκευάσει τα δίχτυα που έχει απλώσει. Καμμιά φορά τσιμπάει και κάτι που θα βρει στο δρόμο του ή που του έχουν αφήσει οι φίλοι του, όπως το σποράκι στη φωτό.
Δυο χρόνια στο διαμέρισμα, με τη λεμονιά πάντα στην ίδια γλάστρα να μην έχει πάρει ούτε ένα εκατοστό ύψους, αποτέλεσμα αδέξιου κλαδέματος, υπάρχει ένα δέσιμο με τον Άλκη και τον όμορφο ιστό του. Κι έτσι η έκπληξη την Παρασκευή στο Λονδίνο ήταν μάλλον ευχάριστη. Μια μεγάλη πανέμορφη αράχνη κοσμεί εδώ και λίγες μέρες την είσοδο της σύγχρονης Τέιτ.
Η Λουίζ Μπουρζουά, έργα της οποίας εκτίθενται στην Τέιτ, έχει ονομάσει την αράχνη της “Μαμά”. Κι εξηγεί τους λόγους παίρνοντας ένα ένα τα θετικά χαρακτηριστικά της αράχνης και ανιχνεύοντας την ύπαρξή τους στο πρόσωπο της μητέρας. Η βόλτα δεν περιλάμβανε άλλο έργο της Μπουρζουά πέραν της αράχνης, καθώς ήταν δυστυχώς αργά. Ο χρόνος είχε περάσει γρήγορα στην έκθεση “Ο κόσμος ως σκηνή“, η οποία σε διπλανή αίθουσα της Τέιτ φιλοξενούσε σύγχρονα έργα (τα πιο πολλά του 2007) νεαρών καλλιτεχνών από διάφορα κράτη. Κοινό τους χαρακτηριστικό η αντίληψη του βιώματος ως αναπαράσταση και η έμφαση στα θεατρικά χαρακτηριστικά της καθημερινότητας.
Κάποια έργα ήταν πολύ περίεργα, όπως για παράδειγμα οι δύο κύκλοι από ψηλούς μακρόστενους ορθογώνιους καθρέφτες που περιστρέφονταν αργά γύρω από το θεατή αναπαράγοντας το είδωλο το δικό του αλλά και του περιβάλλοντος χώρου. Άλλα ήταν σαρκαστικά, όπως η αναπαράσταση σε φυσικό μέγεθος ενός κουρείου Μεξικανών στο Λος Άντζελες. Κι ένα ήταν σούπερ εντυπωσιακό. Μια έκθεση αντικειμένων από την απεργία των ανθρακωρύχων κατά της κυβέρνησης Θάτσερ, στη δεκαετία του 80. Και κυρίως το φιλμάκι διάρκειας μιας ώρας με την προετοιμασία της αναπαράστασης, νωρίτερα φέτος, της μεγάλης μάχης των ανθρακωρύχων με την αστυνομία στα λιβάδια του Οργκριβ του νότιου Γιόρκσιρ, το 1984. Σκηνοθέτης του εκθέματος/αναπαράστασης ο Τζέρεμι Ντέλερ ο οποίος το 2004 είχε τιμηθεί με το βραβείο Τέρνερ για μια άλλη βιντεοταινία του με θέμα τη γενέτειρα του προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους.
Στο ισόγειο της σύγχρονης Τέιτ κυριαρχεί το “ρήγμα“. Είναι μια εγκατάσταση της Ντόρις Σαλσέντο στη μεγάλη αίθουσα όπου κάποτε βρισκόταν η τεράστια τουρμπίνα (το κτίριο πριν γίνει ναός της σύγχρονης τέχνης, ήταν σταθμός παραγωγής ενέργειας). Το ρήγμα διασχίζει κατά μήκος την αίθουσα με μια δυο μικρές διακλαδώσεις κάπου προς το κέντρο. Στην αρχή μοιάζει με πειστική ζωγραφιά στο πάτωμα. Σκύβοντας διαπιστώνεις ότι το ρήγμα είναι πραγματικό, σκαμμένο σε συνολικό μήκος 167 μέτρων. Μόλις ολοκληρωθεί η έκθεσή του, λένε ότι θα το σκεπάσουν χρησιμοποιώντας κάπως διαφορετικό χρώμα έτσι ώστε το σημάδι να θυμίζει την παρουσία του - κάτι σαν μόνιμο σημάδι από τραύμα.
Την ημέρα πάντως είχε ήδη σημαδέψει η έκθεση “Ζωγραφική της σύγχρονης ζωής” που φιλοξενείται λίγα μέτρα πιο πέρα, στη γκαλερί Χέιγουορντ. Μια εντυπωσιακή συλλογή περισσότερων από 100 πινάκων από 22 ζωγράφους . Κοινό χαρακτηριστικό των έργων είναι το ότι χρησιμοποίησαν ως βάση και σημείο αναφοράς φωτογραφίες τις οποίες “μετέφρασαν” σε πίνακες. Το παιχνίδι είναι πολύ όμορφο. Το πέρασμα από την ρεαλιστική απεικόνιση της στιγμής στη φωτογραφία, στο ειδικό βάρος της ζωγραφισμένης εικόνας που αποπνέει μάκρος χρόνου θέτει πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα. Όπως το τι αντιλαμβανόμαστε ως εικόνα γενικώς και ως καλλιτεχνική απεικόνιση ειδικότερα. Το βιβλίο της έκθεσης είναι κι αυτό εντυπωσιακό και αξίζει τις 22 λίρες του. Κυρίως για τα κείμενα που φιλοξενεί πολλά από τα οποία έχουν πραγματικά κερδίσει τη θέση τους στον τοίχο ανάμεσα στα έργα.
Καθώς έπεσε το βράδυ της Παρασκευής η παμπ πάνω στο ποτάμι, δίπλα στη σύγχρονη Τέιτ, πρόσφερε τραπεζάκια έξω και μαγική θέα στο Σίτι. Με την απαγόρευση του καπνίσματος στις αγγλικές παμπ, πολύς κόσμος προτιμά πλέον να κάθεται έξω. Οι παμπ έχουν ανταποκριθεί στη νέα ζήτηση προσφέροντας θερμάστρες και κουβερτούλες για το κρύο. Το ίδιο συνεργάσιμος φαίνεται να είναι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, και ο καιρός.
